Klient banku przegrał w SN spór o prowizję 20% w kredycie konsolidacyjnym

Pozwany, M.K., wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Poznaniu z 26 września 2024 r., wydanego w sprawie

z powództwa Banku spółki akcyjnej w W. o zapłatę.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwany wskazał

na oczywistą zasadność skargi, polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd drugiej

I CSK 2102/25

2

instancji, że postanowienia umowy kredytu konsolidacyjnego określające wysokość

prowizji nie stanowią niedozwolonej klauzuli umownej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym

o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą

i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Pozwany pod pozorem oczywistej

zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego

w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawił wyłącznie własne

stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem Sądu drugiej

instancji.

Sąd Najwyższy posiłkując się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej (wyroki TSUE z: 26 marca 2020 r., C-779/18, Mikrokasa S.A.

i Revenue Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty

I CSK 2102/25

3

przeciwko XO; 3 września 2020 r. w połączonych sprawach C-84/19, C-222/19

i C-252/19, m.in. P. S.A. przeciwko QJ) wykazał, że przepisy art. 36a ustawy z dnia

12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2025 r., poz. 1362) nie

określają pozytywnie, w sposób bezwzględnie wiążący, liczby, charakteru

i konkretnej wysokości kosztów składających się na pozaodsetkowe koszty kredytu,

a jedynie wytyczają ramy, w których postanowienia umowy kredytu

konsumenckiego, określające te koszty, muszą się mieścić. Korzystając ze

swobody kontraktowej strony nie mogą pomijać dodatkowych, ustawowych

ograniczeń swobody kontraktowej, wynikających z art. 3851 i n. k.c. Stosowne

postanowienia nie mogą kształtować ponoszonych przez kredytobiorcę-

konsumenta pozaodsetkowych kosztów kredytu w sposób sprzeczny z dobrymi

obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (zob. postanowienie SN

z 23 listopada 2022 r., I CSK 1306/22).

W kontekście rozpoznawanej sprawy Sąd Apelacyjny nie tylko więc miał

prawo, ale i obowiązek upewnić się i zbadać, czy roszczenie nie opiera się na

nieuczciwych postanowieniach umownych. Sąd Apelacyjny potwierdził, że

powodowy bank ukształtował treść umowy zgodnie z dobrymi obyczajami i bez

naruszania interesów stron. W konsekwencji Sąd Apelacyjny słusznie przyjął, że

ustalenie wynagrodzenia prowizyjnego na poziomie 20% udzielonej kwoty pożyczki

było transparentne i zgodne z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c.),

szczególnie biorąc okres kredytowania wynoszący 10 lat.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4

pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za

czynności radców prawnych.

Adam Doliwa

(P.H.)

[a.ł]

I CSK 2102/25

4