Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej powódki w sporze o zapłatę ze spółką

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

I CSK 213/26

2

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka K.M.

powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, która w przekonaniu

skarżącej znajduje podstawy w lekturze uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Zdaniem powódki, z uzasadnienia wynikają w sposób oczywisty, widoczny prima

facie, powołane w skardze naruszenia prawa.

Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista

zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy

wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Oczywiste jest przy

tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy, czy

przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą

zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych

przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr

10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Wykazanie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga

przeprowadzenia odrębnego wywodu prawnego, wskazującego, jakie przepisy

prawa zostały naruszone, dlaczego ich naruszenie prowadziło do wydania

wadliwego rozstrzygnięcia i z jakich względów nieprawidłowość ta ma charakter

oczywisty. Złożony w skardze wniosek wywodu takiego nie zawierał, w

szczególności nie wskazywał żadnych przepisów prawa materialnego lub

procesowego, odsyłając do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, co – jak wskazuje

się w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego – jest niedopuszczalne (por.

np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18 i z

dnia 23 kwietnia 2021 r., I CSK 8/21).

I CSK 213/26

3

W zakresie, w jakim we wniosku zwrócono uwagę na zmianę przez Sąd

Rejonowy postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii zespołu biegłych,

należało zauważyć, w pierwszej kolejności, że zarzut ten dotyka postępowania

przed Sądem pierwszej instancji, podczas gdy skarga kasacyjna jest środkiem

zaskarżenia adresowanym wobec orzeczenia sądu drugiej instancji. Niezależnie od

tego, Sąd Rejonowy jasno wskazał powody tej zmiany, których nie można uznać za

dowolne, a treść wniosku – w zestawieniu z tymi motywami – nie przekonywała,

iżby zmiana ta prowadziła do wydania oczywiście wadliwego wyroku.

Abstrahując od tego, że zmiana postanowienia dowodowego spowodowana

była niemożnością uzyskania próbek preparatów do badania, czego powódka nie

podważała, należało także przypomnieć, że o liczbie powołanych biegłych, a także

o potrzebie zasięgnięcia opinii innego biegłego decyduje sąd (art. 278 § 1 i art. 286

in fine k.p.c.). Co do zasady zatem, jeżeli opinia biegłego nie jest wystarczająca do

przekonania sądu o prawdziwości twierdzenia faktycznego, sąd rozstrzyga zgodnie

z regułami rozkładu ciężaru dowodu (art. 6 k.c.). Okoliczność, że opinia jest

niekorzystna dla strony, na której spoczywa ów ciężar, nie jest podstawą powołania

kolejnego biegłego. Rozstrzygnięcie, czy in casu powołanie kolejnego biegłego jest

konieczne (art. 286 k.p.c.), wymaga skonfrontowania opinii z właściwymi kryteriami

oceny dowodów (art. 233 k.p.c.) i ewentualnymi zarzutami strony.

Analiza motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia w zestawieniu z treścią

wniosku nie pozwalała przyjąć, aby w tym kontekście zaniechanie przeprowadzenia

dowodu z innego biegłego lub zespołu biegłych prowadziło do oczywistej i

ewidentnej wadliwości zaskarżonego wyroku. Nie bez znaczenia w tej materii jest

to, że w skardze kasacyjnej nie przytoczono żadnych konkretnych zarzutów wobec

opinii biegłego, na której oparły się Sądy meriti; za takie nie można bowiem uznać

ogólnikowego stwierdzenia, że biegły nie miał wystarczającej wiedzy do wydania

opinii, względnie określenia opinii mianem niejasnej i niepełnej.

W tym stanie rzeczy, nie negując ogromu cierpień powódki, bliższa analiza

wniosku nie pozwalała uznać, by skarga kasacyjna była – w przyjętym wyżej

rozumieniu – oczywiście uzasadniona.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 i art. 102 w związku z

art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

I CSK 213/26

4

(K.G.)

[a.ł]