Gmina chciała zwrotu bonifikaty, bo kupiec mieszkał za granicą. SN nie przyjął skargi

Wyrokiem z 27 kwietnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił powództwo

Gminy Miejskiej K. - Prezydenta Miasta K. przeciwko B.Ż. o zapłatę i orzekł o

kosztach postępowania.

Wyrokiem z 28 sierpnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie oddalił apelację

powoda i orzekł o kosztach postępowania.

Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego

w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał

się na jej oczywistą zasadność wobec naruszenia przez Sąd Apelacyjny

art. 68 ust. 1 pkt 7 i art. 68 ust. 2 u.g.n. poprzez przyjęcie, że Gmina Miejska K. nie

może skutecznie żądać zwrotu bonifikaty, mimo że w okresie karencji po jej

udzieleniu centrum życiowe pozwanego znajdowało się w I. i przebywał on

w zakupionym lokalu sporadycznie.

W odpowiedzi pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając

na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do zagwarantowania,

że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń,

będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek

do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą

być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga kasacyjna nie stanie się

instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

I CSK 216/26

3

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi

wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych

rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku,

gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się

wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej

na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej

(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02,

OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego z 14 lipca 2005 r.,

III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu Najwyższego

z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia, że przesłanką

przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu

prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie

SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma charakter wyjątkowy.

W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że skarga

kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją stwierdzić „na

pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności sprawy

(zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).

Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym wyżej

rozumieniu. W celu wykazania przesłanki oczywistej zasadności należy wykazać, że

zachodzi niewątpliwa, widoczna bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność

orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i że w wyniku

takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe.

Tymczasem uzasadnienie wniosku stanowi w istocie polemikę z oceną prawną Sądu

drugiej instancji oraz próbę weryfikacji prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej

instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem

postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą

w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

I CSK 216/26

4

Zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 7 u.g.n. właściwy organ może udzielić bonifikaty od

ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3 u.g.n., na podstawie odpowiednio zarządzenia

wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana

m.in. jako „lokal mieszkalny”. Strona powodowa nie udowodniła, że sporny lokal był

wykorzystywany na cele inne niż mieszkalne. Z dokonanych ustaleń jednoznacznie

wynika, że lokal zawsze był kwalifikowany jako lokal mieszkalny, a gmina w dacie

zawarcia umowy miała świadomość zamieszkiwania przez pozwanego za granicą.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,

11 i 3 w związku z art. 99 k.p.c. i § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych.

A.G.

[SOP]