Wypowiedzenie kredytu z warunkiem spłaty. SN odmówił przyjęcia skargi kredytobiorczyni

Pozwem z 29 sierpnia 2019 r., wniesionym w elektronicznym postępowaniu

upominawczym, powód P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od

pozwanej – M. M. kwoty 290 961,37 zł wraz z odsetkami umownymi od kwoty

270 578,73 zł w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, ale nie

więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 15 sierpnia 2019

r. do dnia zapłaty. Dnia 2 października 2019 r. w przedmiotowej sprawie wydano

nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym orzeczono zgodnie z

I CSK 2194/25

2

żądaniem pozwu. Sprzeciwem z 3 listopada 2019 r. pozwana zaskarżyła w całości

powyższy nakaz zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości, kwestionując

zasadność powództwo zarówno co do zasady, jak i wysokości. Pozwana podniosła

zarzut nieistnienia roszczenia, albowiem w jej ocenie kredyt został spłacony przez

H.S.. Wobec wniesionego sprzeciwu pismami z 15 kwietnia 2020 r. oraz z 15 maja

2020 r., powód podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, że

oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu zostało doręczone pozwanej 19

listopada 2018 r., a kredyt stał się wymagalny dnia 19 grudnia 2019 r. W

odpowiedzi pozwana podtrzymała swoje stanowisko procesowe oraz wskazała, że

w jej ocenie nie doszło do skutecznego rozwiązania umowy kredytu z 14 maja 2010

r. Nadto podkreśliła, że nie otrzymała od powoda wszystkich monitów i wezwań do

zapłaty przedłożonych w niniejszej sprawie przez Bank, który jej zdaniem nie

wykazał istnienia roszczenia.

Odnośnie do realiów stanu faktycznego sprawy, pozwana – M. M.

zamierzając zakupić w 2010 r., na rynku pierwotnym, mieszkanie położone w P.,

przy ul. R. […], budynek […], lokal nr […], o wartości 395 748, - zł, dnia 14 maja

2010 r. zawarła z powodem umowę preferencyjnego kredytu mieszkaniowego nr

[…] z dopłatami do oprocentowania przez Bank Gospodarstwa Krajowego z

oprocentowaniem zmiennym. Na warunkach określonych w umowie, powód udzielił

pozwanej kredytu w wysokości 367 500, - zł na nabycie powyższego lokalu

mieszkalnego położonego w P., przy ul. R. […], dla którego miała zostać założona

nowa księga wieczysta, która została wyodrębniona z księgi wieczystej nr […],

prowadzonej przez Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu. Kredyt został

wypłacony pozwanej jednorazowo 21 maja 2010 r. w wysokości 367 500, - zł, a

pozwana początkowo regulowała terminowo i w pełnej wysokości bieżące raty

kapitałowo - odsetkowe. Problemy płatnicze pojawiły się w 2017 r. Z uwagi na brak

płatności wymagalnych rat kredytu, powód pismem z 30 października 2018 r.

wypowiedział umowę kredytu z 14 maja 2010 r. w części dotyczącej warunków

spłaty. Powód poinformował pozwaną, że wypowiedzenie umowy kredytu w części

dotyczącej warunków spłaty oznaczało obowiązek spłaty zadłużenia z upływem

terminu wypowiedzenia. Jednocześnie wskazał, że brak spłaty zadłużenia

wymagalnego w okresie wypowiedzenia powodowało, że cała kwota kredytu wraz z

I CSK 2194/25

3

odsetkami i opłatami stawała się przeterminowana i wymagalna. Oświadczenie o

wypowiedzeniu umowy kredytu, pozwana odebrała 19 listopada 2018 r. Wobec

braku spłaty zadłużenia w okresie wypowiedzenia, kredyt został postawiony w stan

wymagalności 19 grudnia 2018 r. Powód już w piśmie z 13 listopada 2018 r. złożył

pozwanej propozycję dobrowolnej sprzedaży nieruchomości jako alternatywę do

egzekucji komorniczej, ale pozwana nie skorzystała z tej propozycji. Wobec braku

spłaty należności wynikającej ze spornej umowy kredytu z 14 maja 2010 r. i

postawienia kredytu w stan wymagalności, pismem z 16 stycznia 2019 r. powód

wezwał pozwaną do zapłaty 275 393,82 zł wraz z odsetkami, ale wezwanie to

pozostało bezskuteczne.

W konsekwencji spór został skierowany na drogę postępowania sądowego,

a Sąd Okręgowy w Poznaniu uznał powództwo za uzasadnione i ostatecznie

wyrokiem z 11 maja 2022 r., w szczególności, zasądził od pozwanej M. M. na rzecz

powoda P. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. – 290 961,37 zł z odsetkami umownymi

w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, nie więcej niż

wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 270 578,73 złotych od

15 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty.

Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 11 maja

2022 r. złożyła pozwana zaskarżając go w całości i zarzucając, w szczególności,

błąd w zakresie uznania, że roszczenie powoda zostało udowodnione zarówno co

do zasady, jak i wysokości, a ponadto wytykając szereg błędów odnośnie do

ustaleń okoliczności stanu faktycznego sprawy, a ponadto, jednocześnie

podnosząc zarzuty naruszenia wyszczególnionych w treści apelacji przepisów

postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Na podstawie takich zarzutów i

wniosków, szczegółowo przedstawionych w uzasadnieniu apelacji, pozwana

wniosła, między innymi, o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie

powództwa w całości.

W odpowiedzi na apelację powód wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu apelacja pozwanej jako

bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. W pierwszej

kolejności Sąd odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne poczynione

przez Sąd Okręgowy i przyjął je za własne. Jak stwierdził Sąd II instancji Sąd

I CSK 2194/25

4

Okręgowy trafnie ustalił fakty, które pozwalały na stwierdzenie, że powód zachował

wszelki wymogi niezbędne do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu.

Pozwana podniosła, że wypowiedzenie umowy kredytu, jako jednostronne

oświadczenie woli, nie mogło być dokonane z zastrzeżeniem warunku i w związku z

tym było nieważną czynnością prawną. Zdaniem Sądu Apelacyjnego stanowisko

pozwanej okazało się bezzasadne, gdyż z treści wypowiedzenia dokonanego przez

Bank w sposób jednoznaczny wynikało, że […] wypowiedział umowę kredytu, ale

skutki wypowiedzenia ustałyby tylko wtedy, gdyby pozwana w terminie do dnia

upływu okresu wypowiedzenia spłaciła zadłużenie przeterminowane. W efekcie, jak

zważył Sąd II instancji, należało dojść do przekonania, że również i z właściwości

umowy kredytowej nie wynikała niedopuszczalność jej warunkowego

wypowiedzenia, przy treści warunku jaki umownie został zastrzeżony, przy czym

już z samego orzecznictwa Sądu Najwyższego niewątpliwie wynika, iż

wypowiedzenie z zastrzeżeniem warunku jest dopuszczalne. W konsekwencji

wbrew zarzutowi strony apelującej, Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że

wypowiedzenie umowy kredytu było w pełni skuteczne. W dalszej kolejności Sąd II

instancji uznał, że trafnie Sąd Okręgowy przyjął, że umowa kredytu z dnia 14 maja

2010 r. nie zawierała klauzul abuzywnych. W tym zakresie Sąd Apelacyjny w pełni

zaakceptował ustalenia i rozważania Sądu I instancji. W szczególności, jako

kluczowa została postrzegana konkluzja, że sporna umowa kredytu nie zawierała

klauzuli abuzywnej, która skutkowałaby upadkiem tej umowy. Trafnie uznał też Sąd

Okręgowy, że główne świadczenia stron dotyczące wysokości zobowiązania banku

i kredytobiorcy zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, stąd nie mogą mieć

do nich zastosowania regulacje z 3851 § 1 k.c.

Ostatecznie Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 30 grudnia 2024 r.

oddalił apelację pozwanej.

Pozwana – M. M. - skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego w

Poznaniu z 30 grudnia 2024 r., w całości.

Skargę tę oparła na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego to

jest: art. 75c ust. 1 -2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo

bankowe; art. 7 ust. 1 i 3 ustawy Prawo bankowe w zw. z art. 73 § 1 k.c.; art. 61 § 1

k.c. w zw. z art. 75c Prawa bankowego oraz na zarzutach naruszenia przepisów

I CSK 2194/25

5

postępowania to znaczy: art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 3271 § 1 pkt 1 k.p.c.

Skarżąca wniosła o przyjęcie jej skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi

na występujące istotne zagadnienie prawne (art. 3984 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3989 §

1 pkt 1 k.p.c.) oraz ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawnych

wywołujących poważne wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3984

§ 2 k.p.c. w zw. z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Odnośnie do przesłanki z art. 3989 § 1

pkt 1 k.p.c., skarżąca sformułowała zagadnienie prawne, wyrażające się w pytaniu:

„Czy wysłanie przez bank wypowiedzenia umowy kredytu przed upływem 14 -

dniowego terminu na spłatę zadłużenia lub złożenie wniosku o restrukturyzację,

określonego w art. 75c ust. 1 - 2 ustawy Prawo bankowe, powoduje

bezskuteczność takiego wypowiedzenia, nawet jeśli wypowiedzenie dotarłoby do

Kredytobiorcy po upływie tego terminu?”. Tytułem wykazania powyższej przesłanki

skarżąca zaprezentowała wywód prawny, którym stwierdziła, że w jej ocenie

zagadnienie to ma fundamentalne znaczenie dla ochrony kredytobiorców, co jest

jednym z podstawowych celów przepisów art. 75c Prawa bankowego.

Orzecznictwo sądów powszechnych nie wyjaśnia tej kwestii wprost, a właściwa

interpretacja wpływa na ważne społecznie interesy konsumentów - kredytobiorców,

zwłaszcza w kontekście obecnego kryzysu na rynku kredytów hipotecznych i

zwiększonej liczby wypowiedzeń umów kredytowych. Rozstrzygnięcie tego

zagadnienia prawnego przez Sąd Najwyższy jest, w ocenie skarżącej, konieczne

dla zapewnienia jednolitej wykładni przepisów o szczególnym znaczeniu

społecznym i gospodarczym, zwłaszcza w sytuacji, kiedy to z jednej strony Sąd

Najwyższy w postanowieniu z 19 sierpnia 2022 r. (I CSK 2692/22), wskazał, że

wypowiedzenie umowy kredytu bez zachowania procedury z art. 75c jest

bezskuteczne, a z drugiej, gdy, niektóre sądy, takie chociażby jak - Sąd Apelacyjny

w Poznaniu, w niniejszej sprawie, przyjmują, że liczy się jedynie moment

doręczenia wypowiedzenia, a nie moment jego wystosowania przez bank, co

prowadzi do sytuacji, w której banki mogą obchodzić ochronny cel przepisu art. 75c

Prawa bankowego.

Odnośnie do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., w ocenie skarżącej

istniała potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

tzn.: art. 75c ust. 1-2 Prawa bankowego w kontekście sekwencyjności działań

I CSK 2194/25

6

wymaganych od banku przed wypowiedzeniem umowy kredytu, w szczególności

wyjaśnienie kwestii, czy bank może wystosować oświadczenie o wypowiedzeniu

umowy przed upływem terminu na dobrowolną spłatę lub złożenie wniosku o

restrukturyzację. Co do wskazanego przepisu art. 75c ust. 1-2 Prawa bankowego

jego wykładnia dokonana przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu wywołuje, zdaniem

skarżącej, poważne wątpliwości. Rozbieżności interpretacyjne dotyczą kluczowego

pytania, czy procedura opisana w tym przepisie tworzy sekwencyjny,

chronologiczny ciąg zdarzeń, który wyklucza możliwość wystosowania

wypowiedzenia przed upływem terminu na reakcję kredytobiorcy, czy też

dopuszcza jednoczesne lub niemal jednoczesne wystosowanie wezwania i

wypowiedzenia. Na tym tle, jak wskazała skarżąca zachodzi rozbieżność w

orzecznictwie, odnosząc się do wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13

grudnia 2021 r. (I ACa 115/21), który stwierdził wyraźnie, że wypowiedzenie

dokonane bez zachowania sekwencyjnej procedury z art. 75c jest przedwczesne i

nieważne, a Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyroku z 29 października 2021 r. (I ACa

609/21) wskazał, że dla skutecznego przeprowadzenia procedury wymagane jest

podjęcie dwóch odrębnych, następujących po sobie czynności: wezwania i

wypowiedzenia po bezskuteczności wezwania. Ocena bezskuteczności wezwania

jest możliwa dopiero wówczas, gdy kredytobiorca w zakreślonym terminie nie spłaci

kredytu lub nie złoży wniosku o restrukturyzację.

Zdaniem skarżącej wykładni wymaga także art. 7 Prawa bankowego w

zakresie wymogów formalnych dla oświadczeń woli banku składanych w postaci

elektronicznej, w szczególności dla wezwań do zapłaty i monitów poprzedzających

wypowiedzenie umowy kredytu. Skarżąca powołała się na wyrok Sądu

Apelacyjnego w Gdańsku w wyroku z 17 listopada 2020 r. (V ACa 434/20), w

którym Sąd ten stwierdził jednoznacznie, że wykładnia art. 7 ust. 1 Prawa

bankowego prowadzi do wniosku, iż dokumenty generowane elektronicznie przez

bank muszą być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym lub innym

podpisem elektronicznym, ustalonym przez strony umownie. Jeśli nie są opatrzone

takim podpisem, nie mogą wywoływać skutków prawnych, mimo adnotacji o

elektronicznym wygenerowaniu i braku wymogu podpisu. Uznanie przez Sąd

Apelacyjny w niniejszej sprawie, że wydruk dokumentu bankowego spełnia wymogi

I CSK 2194/25

7

art. 7 Prawa bankowego, prowadzi, jak wskazała skarżąca, do niebezpieczniej

sytuacji umożliwiającej bankom dokonywanie jednostronnych czynności prawnych

bez gwarancji ich autentyczności i integralności, co podważa fundamentalne

zasady bezpieczeństwa obrotu prawnego i ochrony konsumentów. Następnie

skarżąca zauważyła także, iż przedmiotowa regulacja dotyczy ochrony słabszej

strony stosunku prawnego - konsumenta, co nadaje sprawie szczególne znaczenie

z punktu widzenia ochrony praw i interesów uczestników obrotu prawnego.

Jednolita wykładnia tych przepisów jest niezbędna dla zapewnienia pewności

prawa w obszarze, który dotyka setek tysięcy kredytobiorców w całym kraju.

Wykładnia ta ma również znaczenie dla praktyki bankowej i stanowi zagadnienie o

pierwszorzędnym znaczeniu dla prawidłowego stosowania przepisów prawa

bankowego.

We wnioskach skarżąca domagała się, w szczególności, uchylenia

zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w całości i przekazania

sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę pozwanej, powód domagał się wydania przez Sąd

Najwyższy postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; a

w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, wniósł o oddalenie skargi

kasacyjnej w całości jako nieuzasadnionej; domagał się także obciążenia kosztami

postępowania kasacyjnego pozwanego w całości z uwzględnieniem

kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

I CSK 2194/25

8

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W

judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00,

OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4

lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Skarżąca powołała się w skardze kasacyjnej na przesłanki określone w art.

3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., lecz żadna z nich nie wystąpiła.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego,

przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze

względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)

polega na sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisu, na tle którego ono

powstało i przedstawieniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi

przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze,

które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz

innych podobnych spraw (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r.,

II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC

2002, nr 12, poz. 151, z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ. i z 15 czerwca

2016 r., V CSK 4/16, nie publ.).

Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym,

że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

I CSK 2194/25

9

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r.,

III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).

W stanie faktycznym sprawy, w kontekście art. 75c ust. 1 i 2 Prawa

bankowego, nie zachodzi konieczność udzielenia odpowiedzi na sformułowane

przez skarżącą zagadnienie prawne ani też nie występują sygnalizowane przez

skarżącą wątpliwości interpretacyjne. W skardze kasacyjnej pozwana wskazuje, że

określony w piśmie z 2 października 2018 r. termin 14 dni roboczych na

uregulowanie zadłużenia upływał 5-6 listopada 2018 r. (k. 416 i 138). Jakkolwiek

więc wypowiedzenie umowy kredytowej datowane jest na 30 października 2018 r.,

ale pozwana odebrała go ze skutkami wynikającymi z art. 61 § 1 zdanie pierwsze

k.c. 19 listopada 2018 r. (k. 63-64) i od tej daty rozpoczął bieg 30 - dniowy termin

wypowiedzenia. W sprawie niespornym jest, że pozwana w okresie pomiędzy 5-6

listopada 2018 r. a 19 listopada 2018 r. nie uregulowała zaległości określonej w

piśmie z 2 października 2018 r. Niezależnie od tego trzeba zauważyć, iż również w

wypowiedzeniu wskazana została kwota zaległości oraz informacja, że w razie

uregulowania jej wypowiedzenie traci moc (k. 63). W orzecznictwie zostało już

wyjaśnione, że taka konstrukcja wypowiedzenia umowy kredytowej jest skuteczna

(zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 8 marca 2023 r., II CSKP 728/22).

Jeśli zaś chodzi o wykładnię art. 7 Prawa bankowego - w zakresie wymogów

formalnych dla oświadczeń woli banku składanych w postaci elektronicznej, w

szczególności co do wezwań do zapłaty i monitów poprzedzających wypowiedzenie

umowy kredytu - to również i w tej materii nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, gdyż w podstawach kasacyjnych skarżąca zarzuciła

naruszenie jedynie art. 7 ust. 1 i 3 Prawa bankowego, które regulują elektroniczną

formę oświadczeń woli związanych z dokonywaniem czynności bankowych (ust. 1) i

z czynnościami prawnymi (ust. 3). Tymczasem zawiadomienie o zadłużeniu i

wezwanie do zapłaty wraz z pouczeniem o możliwości złożenia wniosku o

restrukturyzację zadłużenia nie są oświadczeniami woli ani też czynnościami

prawnymi. Tego typu zdarzenia prawne zaliczane są do czynów zgodnych z

prawem takich jak czyny połączone z przejawem woli (niestanowiące czynności

prawnych) oraz zawiadomienia, które są przejawem wiadomości o pewnym

I CSK 2194/25

10

zdarzeniu lub o pewnym stanie.

Przyjmuje się, że oświadczenie woli jest zewnętrznym przejawem

wewnętrznej decyzji wywołania skutków prawnych, pozostającej pod wpływem tzw.

pobudek, będących pewnego rodzaju wyobrażeniami skłaniającymi do powzięcia, a

następnie oświadczenia woli. Natomiast czynnością prawną jest stan faktyczny,

którego istotną częścią składową jest co najmniej jedno oświadczenie woli,

wywołujące skutki prawne z tej tylko przyczyny, że były one zamierzone, jak

również wyrażone w oświadczeniu woli. Zatem czynnością prawną jest działanie

podmiotu prawa przedsięwzięte w celu wywołania pewnych skutków prawnych,

które bez tego zamiaru nie mogłyby w ogóle powstać, przy czym działanie takie jest

zdarzeniem prawnym, a więc przyczyną sprawczą powstania, zmiany lub ustania

stosunku prawnego.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i

3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c. (mając na

uwadze okoliczność, że postępowanie kasacyjne w odniesieniu do całości żądania

o ustalenie - jako żądania majątkowego niepieniężnego odrębnego w stosunku do

roszczenia o zapłatę - zostało zakończone), w zakresie zaś odsetek, opierając się

na art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 31 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 614) oraz przy uwzględnieniu § 2a rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie określenia brzmienia klauzuli

wykonalności (jedn. tekst: Dz. U. z 2021 r., poz. 2324). Zasądzone koszty obejmują

wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według stawki minimalnej (§ 2

pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - jedn. tekst:

Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.).

Władysław Pawlak

I CSK 2194/25

11

[PG]

[a.ł]