Osoba prywatna kontra spółka o zadośćuczynienie

Powód A.P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z 21 stycznia 2026 r., zaskarżając ten wyrok w części, w której została

oddalona jego apelacja, wnosząc o uchylenie wyroku i orzeczenie co do istoty

sprawy przez zasądzenie na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia dalszej kwoty

750 000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 18 sierpnia 2016 r. do dnia

zapłaty, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonym

zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd

I CSK 2238/26

2

Apelacyjny uznał, iż strona pozwana „niewątpliwie wykazała” wygórowanie

dochodzonego roszczenia, podczas gdy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie

wynika, aby jakiekolwiek dowody zostały w tym zakresie przeprowadzone i

poddane ocenie.

W odpowiedzi na skargę pozwany wnosił o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią

orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste

naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby

dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania

prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji.

Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa

materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej. Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna

już nawet przy pobieżnej lekturze skargi.

Skarżący nie wykazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Po pierwsze,

powód nie wskazał nawet, jaki konkretnie przepis bądź przepisy zostały jego

zdaniem naruszone w stopniu kwalifikowanym, przemawiającym za oczywistą

zasadnością skargi (s. 15-16 skargi kasacyjnej). Skarżący wskazał jedynie, że Sąd

Apelacyjny „w praktyce pominął skutki wynikające z art. 8 ustawy [z dnia 5 sierpnia

2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o rzeczniku

finansowym]” oraz, że „wadliwie zastosował art. 455 § 1 k.c.”, co nie jest jednak

równoznaczne z wykazaniem rażącego naruszenia prawa, widocznym prima facie.

Taka konstrukcja wniosku a limine wyklucza przyjęcie, że skarga jest oczywiście

uzasadniona.

Po drugie, o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej kwestionującej

wysokość przyznanej stronie na podstawie art. 445 § 1 k.c. sumy pieniężnej można

mówić wówczas, gdy w stanie faktycznym danej sprawy, wskutek odstąpienia przez

sąd drugiej instancji od ukształtowanej praktyki sądowej, albo pominięcia istotnych

kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia lub też nieuwzględnienia

I CSK 2238/26

3

wszystkich aspektów sprawy, wysokość ta jest rażąco zaniżona albo zawyżona

(postanowienia SN z 18 października 2019 r., III CSK 83/19, i z 11 grudnia 2020 r.,

IV CSK 182/20, wyrok SN z 8 września 2017 r., II CSK 842/16). Uzasadnienie

zaskarżonego orzeczenia wyraźnie wskazuje jednak, że Sąd drugiej instancji

zbadał okoliczności, które zadecydowały o wysokości świadczenia należnego

skarżącemu, podwyższając przyznaną powodowi kwotę zadośćuczynienia z

650 000 zł do 900 000 zł. Uwzględnić też należy, że pozwany zakład ubezpieczeń

wypłacił już powodowi 350 000 zł zadośćuczynienia. W okolicznościach sprawy

zadośćuczynienie zostało więc określone łącznie na 1 250 000 zł. Trudno uznać tak

ustalone zadośćuczynienie za rażąco zaniżone. Oceny dokonanej przez Sąd

Apelacyjny nie można więc poczytywać za oczywiście błędną i rażąco naruszającą

art. 445 § 1 k.c. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska skarżącego

o wystąpieniu oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przyczyny przyjęcia tej

skargi do rozpoznania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 102 k.p.c., mając

na uwadze sytuację osobistą powoda, nie obciążył go kosztami postępowania

kasacyjnego.

(D.Z.)

[a.ł]