Sąd Najwyższy nie przyjął skarg kasacyjnych w sprawie o zasiedzenie nieruchomości

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego

osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze

publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej

pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd

Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skarg

kasacyjnych wnioskodwczyni G.K. i uczestnika T.K. od postanowienia Sądu

Okręgowego w Sieradzu z dnia 6 grudnia 2023 r.

W uzasadnieniu wniosków o przyjęcie skarg kasacyjnych do rozpoznania

oboje skarżący powołali się na przesłankę przedsądu w postaci oczywistej

zasadności wniesionych skarg.

W judykaturze Sądu Najwyższego zgodnie przyjmuje się, że oczywista

zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy

wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka

w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które

powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają

wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co

jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych badań

lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym,

rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących

w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności

przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.).

I CSK 2260/24

3

Tymczasem bliższa analiza uzasadnienia wniosków o przyjęcie do

rozpoznania skarg kasacyjnych nie pozwala przyjąć, by były one – w powyższym

rozumieniu – oczywiście uzasadnione. Skarżący nie wykazali, że zastosowanie

powołanych w podstawach obu skarg przepisów, których naruszenie miałoby

wskazywać na ich oczywistą zasadność, było – w okolicznościach sprawy –

oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżone orzeczenie jest

oczywiście nieprawidłowe.

Należy także zauważyć, że oboje skarżący we wniesionych skargach

kasacyjnych powołując się na ich oczywistą zasadność formułują zarzuty

naruszenia licznych przepisów prawa procesowego, koncentrując się jednak

głównie na przeprowadzonym przez Sąd drugiej instancji postępowaniu

dowodowym. Zgodnie jednak z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie

mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a takie zarzuty

sformułowali skarżący w podstawach wniesionych skarg kasacyjnych. Analogiczne

zarzuty zostały sformułowane na okoliczność wykazania oczywistej zasadności

skarg kasacyjnych.

Z tych wszystkich względów należało odmówić przyjęcia obu skarg

kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

w zw. z art. 391 § 1 oraz w zw. z art. 39821 k.p.c.

Wynagrodzenie dla adwokat M.S. świadczącej pomoc prawną

z urzędu w postępowaniu kasacyjnym dla uczestnika T.K. zostało przynane na

podstawie § 11 pkt 1 w zw. z § 8 pkt 6 oraz § 16 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2026 r., poz. 87).

Natomiast wynagrodzenie dla radcy prawnego D.I. świadczącego pomoc

prawną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym dla wnioskodawczyni G.K. zostało

przyznane na podstawie § 11 pkt 1 w zw. z § 8 pkt 6 oraz § 16 ust. 4 pkt 2

Rozporządzenia

Ministra

Sprawiedliwości

z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki

I CSK 2260/24

4

samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego z urzędu (Dz.U. z 2026 r., poz. 136).

Karol Weitz

(K.W.)

[SOP]