Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej powoda w sporze z Zakładem Karnym o zapłatę

Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze

kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący

wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

I CSK 2319/24

2

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w

art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i

uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które –

zgodnie z art. 3989 § 1 2 k.p.c. – będą mogły stanowić podstawę oceny skargi

kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach

Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Łowiczu z

26 stycznia 2024 r. (sygn. akt III Ca 2723/22), uzupełnionej pismem z 20 stycznia

2025 r. o uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, pełnomocnik z

urzędu powoda J.S., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, art.

385 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c., wniósł

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W uzasadnieniu tego wniosku

powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz

potrzebę wykładni art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c., natomiast w końcowej części wywodu

stwierdził również, że skarga jest oczywiście uzasadniona, wskazując ostatecznie

na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., w świetle ugruntowanego poglądu w

orzecznictwie Sądu Najwyższego, może zostać uznana za spełnioną jedynie

wówczas, gdy skarżący przedstawi zagadnienie prawne o charakterze nowym,

dotychczas niewyjaśnionym w judykaturze, mające znaczenie abstrakcyjne i

wykraczające poza okoliczności konkretnej sprawy (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01; z 18 września 2012 r., II CSK 180/12;

z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14; z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16).

Zagadnienie to powinno odpowiadać standardowi pytania prawnego kierowanego

na podstawie art. 390 § 1 k.p.c., a więc dotyczyć poważnych wątpliwości

interpretacyjnych, których nie można usunąć przy zastosowaniu powszechnie

przyjętych reguł wykładni prawa (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 23

stycznia 2014 r., I UK 361/13; z 14 września 2012 r., I UK 218/12; z 8 maja 2015 r.,

III CZP 16/15; z 24 października 2012 r., I PK 129/12). Nie jest wystarczające samo

I CSK 2319/24

3

sformułowanie pytania. Konieczne jest przedstawienie możliwych, alternatywnych

odpowiedzi oraz wykazanie, że rozstrzygnięcie zagadnienia może przyczynić się do

rozwoju prawa lub zapewnienia jednolitości orzecznictwa (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 15 grudnia 2011 r., II PK 183/11; z 20 grudnia 2011 r., II PK

207/11; z 9 stycznia 2017 r., II CSK 423/16; z 16 maja 2018 r., II CSK 12/18; z 10

maja 2018 r., I CSK 798/17; z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 585/17; z 8 kwietnia

2018 r., V CSK 577/17). W judykaturze podkreśla się, że istotne zagadnienie

prawne musi mieć charakter problemu jurydycznego o znaczeniu systemowym,

którego wyjaśnienie wzbogaca dorobek orzeczniczy Sądu Najwyższego,

porządkuje istniejące linie interpretacyjne i wzmacnia jednolitość stosowania prawa.

Chodzi o zagadnienie, którego rozstrzygnięcie nie sprowadza się do oceny prawnej

jednostkowego stanu faktycznego, lecz umożliwia udzielenie odpowiedzi o

charakterze uniwersalnym, mającej znaczenie także w innych, podobnych

sprawach (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 grudnia 2008 r., III CSK

285/08). W konsekwencji, aby przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. mogła zostać

uznana za spełnioną, skarżący powinien wykazać, że przedstawione przez niego

zagadnienie rzeczywiście ma charakter nowy, nierozstrzygnięty dotąd w

orzecznictwie oraz że jego wyjaśnienie ma znaczenie dla rozwoju prawa i

jednolitości orzecznictwa. Brak takiego wykazania wyklucza możliwość przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na tej podstawie.

Co do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy zauważyć, że warunki

wymienione w tym punkcie odnoszą się rozłącznie do dwóch sytuacji: 1) wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i 2) wykładni przepisów

prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. W orzecznictwie

Sądu Najwyższego wyjaśniono, że oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania na potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności, wymaga wykazania, że określony

przepis prawa, mimo iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo

niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności

w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych,

które należy przytoczyć (podając przedmiot i dane identyfikujące orzeczenia) (zob.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2007 r., II CSK 84/07, z 13

I CSK 2319/24

4

czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 23 kwietnia 2015 r., I CSK 691/14 i z 30

listopada 2023 r., I CSK 6472/22). Konieczne jest wykazanie, że rozbieżności w

orzecznictwie dotyczą różnych spraw, a nie jednej, w której orzekające sądy

powszechne mają odmienne poglądy na sprawę. Skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie

powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Argumentacja ta powinna zawierać szczegółowy opis poważnych wątpliwości

interpretacyjnych albo rozbieżności w orzecznictwie, a także wskazanie własnej

propozycji interpretacyjnej (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 11

czerwca 2019 r., V CSK 613/18; z 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09; z 23 kwietnia 2015

r., I CSK 691/14). W konsekwencji potrzeba wykładni przepisów prawnych istnieje

jedynie wówczas, gdy co do konkretnego przepisu brak jednolitej lub utrwalonej

judykatury, przyjęta wykładnia jest oczywiście błędna lub kontrowersyjna albo

przepis nie doczekał się wykładni w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Skarżący

powinien także wykazać, że wątpliwości interpretacyjne istnieją nadal w chwili

orzekania w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej, co wymaga wskazania

rozbieżnych orzeczeń, ich analizy oraz uzasadnienia, dlaczego rozbieżności te nie

zostały dotychczas usunięte (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 30

listopada 2023 r., I CSK 6472/22; z 18 lipca 2024 r., I CSK 1225/23).

Z kolei przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jak wyjaśniono w orzecznictwie

Sądu Najwyższego, zachodzi wtedy, gdy zasadność zarzutów podniesionych w

skardze kasacyjnej wynika prima facie, bez potrzeby przeprowadzania głębszej

analizy prawnej. Dotyczy to zatem jedynie kwalifikowanych uchybień przepisom

prawa materialnego albo procesowego, zarzucanym sądowi drugiej instancji w

skardze kasacyjnej, mających charakter elementarny, polegających w

szczególności na oparciu rozstrzygnięcia na wykładni przepisu oczywiście

sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną jego wykładnią przyjmowaną w orzecznictwie i

nauce prawa, zastosowaniu przepisu już nieobowiązującego albo jego oczywiście

błędnym zastosowaniu w ustalonym stanie faktycznym. Do wykazania oczywistej

zasadności skargi powinno wystarczyć jedno konkretne twierdzenie, jedna

stanowcza i przekonująca od razu teza wskazująca racje podważające

rozstrzygnięcie. Na tym właśnie polega „oczywista” zasadność środka zaskarżenia

I CSK 2319/24

5

w rozumieniu przyjętym w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 17 grudnia 2019 r., IV CSK 307/19). Nie jest natomiast

wystarczające samo twierdzenie o oczywistym lub rażącym naruszeniu prawa. O

spełnieniu przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. można mówić dopiero

wówczas, gdy wskazywane naruszenie prawa prowadzi do wydania oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia.

Postępowanie kasacyjne, także w przypadku powołania się na przesłankę

określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie zwalnia skarżącego z obowiązku

przedstawienia odrębnego wywodu uzasadniającego potrzebę rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Na etapie przedsądu (posiedzenia Sądu Najwyższego w

przedmiocie oceny istnienia przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania) brak jest podstaw do poszukiwania przesłanek

przyjęcia skargi wyłącznie w treści zarzutów kasacyjnych. Obowiązek ich

wykazania ciąży na stronie skarżącej i nie może być przedmiotem rekonstruowania

przez Sąd Najwyższy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II

CZ 178/99). Ocena spełnienia przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania ogranicza się do analizy argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu

stosownego wniosku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również,

że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowi

odrębny element konstrukcyjny skargi kasacyjnej i powinno zawierać samodzielny

wywód odnoszący się do przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest

wystarczające powtórzenie zarzutów podniesionych w ramach podstaw

kasacyjnych ani argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Ze względu na związek z

instytucją przedsądu uzasadnienie to musi ściśle nawiązywać do przesłanek

przyjęcia skargi do rozpoznania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 13

czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 5 października 2017 r., III CSK 168/17, z 18

września 2025 r., I CSK 3858/23 oraz z 26 lutego 2026 r., I CSK 752/24).

Wymaganie to odnosi się do wszystkich przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest przy tym wystarczające

ograniczenie się do ogólnego powołania argumentacji przedstawionej na

uzasadnienie innych przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, bez

wykazania występowania również tej przesłanki, na którą skarżący się powołuje.

I CSK 2319/24

6

Należy również zauważyć, że argumentacja mająca uzasadniać wystąpienie

którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. powinna pozostawać

w związku z podstawami kasacyjnymi. Skoro bowiem zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach jej podstaw, również

okoliczności przywoływane na uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania

powinny odnosić się do uchybień objętych podstawą kasacyjną. Nie mogą

natomiast skutecznie opierać się na twierdzeniach dotyczących naruszeń

przepisów, które nie zostały objęte zarzutami skargi kasacyjnej.

W ramach pierwszej z powołanych przesłanek skarżący przedstawił

zagadnienie dotyczące dopuszczalności odmiennego potraktowania przez sąd

drugiej instancji wniosków dowodowych zgłoszonych w tym samym piśmie

procesowym i na tym samym etapie postępowania, polegającego na

przeprowadzeniu części dowodów przy jednoczesnym pominięciu innych jako

spóźnionych na podstawie art. 381 k.p.c. Odwołał się przy tym do przeprowadzenia

przez Sąd Okręgowy dowodu z opinii penitencjarnej oraz pominięcia innych

dowodów zgłoszonych w apelacji, w tym wniosku o przeprowadzenie dowodu z

opinii biegłych lekarzy. Tak przedstawione zagadnienie nie spełnia jednak

wymagań przewidzianych w orzecznictwie w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie dotyczy

ono bowiem wykładni normy prawnej ani problemu jurydycznego o znaczeniu

wykraczającym poza okoliczności rozpoznawanej sprawy. W rzeczywistości

skarżący kwestionuje prawidłowość oceny dokonanej przez Sąd Okręgowy na tle

art. 381 k.p.c., nie przedstawiając problemu prawnego o znaczeniu szerszym niż

wynikające z okoliczności tej sprawy. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, art. 381

k.p.c. należy do grupy przepisów realizujących zasadę koncentracji materiału

procesowego i służy zapewnieniu sprawności postępowania oraz przeciwdziałaniu

przewlekłości postępowania. Ocena, czy w konkretnej sprawie zachodziły podstawy

do pominięcia określonych faktów lub dowodów, należy jednak do sfery stosowania

tego przepisu w okolicznościach indywidualnej sprawy. Już sposób przedstawienia

zagadnienia przez skarżącego abstrahuje od przyczyn, dla których Sąd Okręgowy

odmiennie ocenił poszczególne wnioski dowodowe. Z uzasadnienia zaskarżonego

wyroku wynika bowiem, że sąd nie różnicował ich wyłącznie ze względu na chwilę

zgłoszenia, lecz także ze względu na ich charakter, przedmiot oraz znaczenie dla

I CSK 2319/24

7

rozstrzygnięcia sprawy. Tak sformułowany problem nie ma więc charakteru

abstrakcyjnego, lecz stanowi polemikę z oceną konkretnych decyzji procesowych

podjętych w toku postępowania. Skarżący nie przedstawił zarazem

konkurencyjnych sposobów rozwiązania sformułowanego problemu ani

argumentacji prawnej wskazującej na możliwość rozbieżnego rozumienia

określonej normy. Jego wywód ogranicza się do twierdzenia, że skoro

poszczególne dowody zostały zgłoszone w tym samym piśmie i na tym samym

etapie postępowania, to nie było podstaw do uznania jednych z nich za spóźnione,

a innych za zgłoszone we właściwym czasie. Jest to polemika z oceną konkretnych

czynności procesowych Sądu drugiej instancji, nie zaś zagadnienie prawne

odpowiadające wymaganiom art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Należy ponadto zauważyć, że

przedstawiony problem został osadzony na tle art. 381 k.p.c., który wprawdzie

został powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie został jednak objęty

podstawą kasacyjną. Skarżący nie wyjaśnił przy tym, w jaki sposób tak

przedstawiony problem miałby pozostawać w związku z zarzutem naruszenia art.

385 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 382 k.p.c.

Występowanie istotnego zagadnienia prawnego nie zostało więc wykazane.

W odniesieniu do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący

wywodził potrzebę wykładni art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c., upatrując jej w konieczności

wyjaśnienia, w jakich okolicznościach określony wniosek dowodowy może zostać

uznany za zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Wskazywane

wątpliwości wiązał przede wszystkim z pominięciem dowodu z jego przesłuchania

oraz innych zgłoszonych przez niego wniosków dowodowych, które Sądy obu

instancji uznały za podlegające pominięciu. Przedstawiona argumentacja nie

uzasadnia potrzeby wykładni przepisu prawa w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Skarżący nie wskazał bowiem poważnych wątpliwości interpretacyjnych

dotyczących treści art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c., nie przedstawił konkurencyjnych

kierunków jego wykładni ani nie wykazał występowania rozbieżności w

orzecznictwie odnoszących się do rozumienia tego przepisu. W istocie skarżący nie

podnosi problemu wykładniczego dotyczącego wskazanego przepisu, lecz zmierza

do wykazania, że został on wadliwie zastosowany w okolicznościach

rozpoznawanej sprawy. Zasadnicza część wywodu została poświęcona wykazaniu,

I CSK 2319/24

8

że pominięcie dowodu z jego przesłuchania oraz innych zgłoszonych przez niego

dowodów było nieuzasadnione i nie służyło realizacji zasady sprawności

postępowania. W tym celu odwołał się do przebiegu postępowania w tej sprawie,

wcześniejszego uchylenia wyroku Sądu Rejonowego oraz wynikłego stąd

wydłużenia postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd

Okręgowy zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji nie tylko ze względu

na potrzebę sprawnego prowadzenia postępowania, lecz również z uwagi na

charakter poszczególnych dowodów i ich znaczenie dla dokonania ustaleń

faktycznych. W szczególności wskazał, że dokumentacja medyczna oraz zeznania

lekarzy nie mogły prowadzić do ustaleń wymagających wiadomości specjalnych

wobec niezgłoszenia we właściwym czasie wniosku o przeprowadzenie dowodu z

opinii biegłego. W tych okolicznościach nie sposób dopatrzyć się potrzeby wykładni

art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c., skoro wywód skarżącego stanowi polemikę ze

stanowiskiem Sądu Okręgowego w tym zakresie. Skarżący nie podważa bowiem

znaczenia normatywnego wskazanego przepisu, lecz trafność jego zastosowania

do konkretnych okoliczności sprawy. Należy ponadto zauważyć, że wskazywana

przez skarżącego potrzeba wykładni została odniesiona do art. 2352 § 1 pkt 5

k.p.c., który również nie został objęty podstawą kasacyjną. Skarżący nie wyjaśnił

przy tym, w jaki sposób rozstrzygnięcie przedstawionego problemu miałoby

pozostawać w związku z jedynym podniesionym zarzutem kasacyjnym ani jakie

znaczenie dla oceny jego zasadności miałoby usunięcie podnoszonych wątpliwości

dotyczących tego przepisu.

Nie została także wykazana przesłanka określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarżący poświęcił uzasadnieniu tej przesłanki jedynie końcowy fragment wywodu,

w którym stwierdził, że skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na liczne

naruszenia przepisów postępowania, jakich miał dopuścić się Sąd Okręgowy przy

dokonywaniu kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego, prowadzące do

faktycznego pominięcia argumentów powoda i w konsekwencji do wydania

wadliwego rozstrzygnięcia. Odwołał się przy tym do argumentacji przedstawionej

wcześniej, zatem na uzasadnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c. Takie stwierdzenie nie stanowi samodzielnego uzasadnienia przesłanki

przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący nie wskazał kwalifikowanego

I CSK 2319/24

9

uchybienia Sądu drugiej instancji, którego wadliwość byłaby dostrzegalna prima

facie, bez potrzeby przeprowadzania pogłębionej analizy prawnej. Nie przedstawił

również jurydycznego wywodu uzasadniającego wystąpienie tej przesłanki ani nie

wyjaśnił, który z przepisów objętych podniesionym zarzutem kasacyjnym miałby

zostać naruszony w sposób oczywisty oraz na czym miałoby polegać takie

naruszenie. Nie sposób także przyjąć, że zarzucane uchybienia mają charakter

dostrzegalny prima facie. Sąd Okręgowy szczegółowo odniósł się bowiem do

przyczyn pominięcia części wniosków dowodowych, wyjaśniając zarówno podstawy

zastosowania art. 381 k.p.c., jak i znaczenie niezgłoszenia we właściwym czasie

wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Zakres argumentacji

przedstawionej przez Sąd drugiej instancji pokazuje, że ocena zasadności

stanowiska skarżącego wymagałaby pogłębionej analizy przebiegu postępowania,

znaczenia poszczególnych wniosków dowodowych oraz przyczyn ich pominięcia

przez sądy meriti. Niedopuszczalne w tej sytuacji jest zatem przyjęcie, że skarga

jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy ponadto

zauważyć, że uzasadniając oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, skarżący

odwołał się do argumentacji przedstawionej wcześniej na uzasadnienie pozostałych

przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jak już wskazano,

argumentacja ta nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Podsumowując, argumentacja przytoczona na uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania stanowi przede wszystkim polemikę z

oceną prawidłowości prowadzenia postępowania dowodowego w konkretnej

sprawie dotyczącej dochodzonych przez powoda roszczeń związanych z

warunkami odbywania kary pozbawienia wolności. Skarżący nie wykazał

występowania zagadnienia prawnego o znaczeniu szerszym niż okoliczności tej

sprawy, nie wykazał potrzeby wykładni przepisów prawa ani nie przedstawił

argumentów pozwalających stwierdzić oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Nie

zachodzi zatem żadna z powołanych przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1,

2 i 4 k.p.c.

Wskazać należy, że w sprawie nie zachodzi też nieważność postępowania,

którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu

(art. 39813 § 1 k.p.c.).

I CSK 2319/24

10

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie

art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c., uwzględniając sytuację osobistą i

materialną powoda.

O przyznaniu r.pr. R.M. od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w

postępowaniu kasacyjnym, obejmujących opłatę w kwocie 240 zł, podwyższoną o

kwotę podatku od towarów i usług – uwzględniając wniosek zawarty w skardze

kasacyjnej – Sąd Najwyższy postanowił na podstawie z § 16 ust. 4 pkt 2, § 4 ust. 1 i

3 w związku z § 14 ust. 1 pkt 26 oraz § 24 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo

jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez

radcę prawnego z urzędu (obecnie – t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 136).

(A.G.)

[SOP]