Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej pozwanego w sporze o księgę wieczystą

Pozwany P. R. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w

Koszalinie z 4 sierpnia 2025 r., wydanego w sprawie z powództwa P. sp. z o.o. z

siedzibą w K. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem

prawnym.

W trzyczęściowej skardze kasacyjnej pozwany nadał trzy różne brzmienia

redakcyjne zagadnieniu prawnemu, które w jego ocenie uzasadnia potrzebę

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a sprowadza się do wątpliwości, czy

możliwe jest wydanie przez sąd postanowienia o przybiciu oraz na jego podstawie

postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości w sprawie, w której

postępowanie egzekucyjne zostało wcześniej prawomocnie umorzone, a tytuł

wykonawczy zwrócony wierzycielowi.

I CSK 232/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pośród licznych cech istotnego zagadnienia prawnego, jako podstawy

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, należy wyróżnić jego doniosły

charakter z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy oraz brak rozwiązania

przedstawianego problemu w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Wyjaśnienie

zagadnienia powinno bowiem przyczynić się do rozwoju prawa (zob. np.

postanowienia SN: z 4 marca 2026 r., I CSK 1784/25; z 21 listopada 2025 r., I CSK

3626/24; z 13 sierpnia 2025 r., I CSK 581/25; z 22 maja 2025 r., I CSK 2201/24; z

26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1374/23; z 3

października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r., I CSK 4360/22; z 18

sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK 6585/22).

Zagadnienie przedstawione przez skarżącego nie odpowiada tej

charakterystyce. Zostało bowiem już rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy

w poprzednich orzeczeniach dotyczących tych samych stron. Już w wyroku

z 9 grudnia 2015 r., II CSK 85/15 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że postanowienie

o przybiciu niewątpliwie dotyczy prawa własności całości nieruchomości. Natomiast

w postanowieniach z 28 lipca 2017 r., II CSK 439/16 oraz z 19 września 2019, II

CSK 407/18 Sąd Najwyższy wskazał, że środkami zaskarżenia odpowiednimi do

kwestionowania postanowień o przybiciu, w tym powództwo przeciwegzekucyjne,

zostały przewidziane w przepisach regulujacych postępowanie egzekucyjne. Istotą

zarzutów zebranych w przedstawionym zagadnieniu prawnym jest właśnie próba

podważenia prawidłowości wydania postanowienia o przybiciu.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania.

Mariusz Załucki

[r.g.]

I CSK 232/26

3