Klient kontra bank o zapłatę

Wyrokiem z 6 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu sprostował

oznaczenie strony pozwanej w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w miejsce

błędnego określenia pozwanego jako Bank SA postanowił w to miejsce wpisać

I CSK 2322/25

2

Bank1 SA; oddalił apelację powoda K.Ć. od wyroku Sądu Okręgowego we

Wrocławiu z 24 sierpnia 2023 r., którym oddalone zostało jego powództwo

skierowane przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. o zapłatę kwoty

85

891,38 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych

tytułem czynszu najmu lokalu użytkowego za miesiące lipiec, sierpień oraz

wrzesień 2022 r na podstawie łączącej strony umowy najmu z 4 czerwca 2008 r., a

także o zasądzenie równowartości kwoty 70 euro tytułem rekompensaty za koszty

odzyskania należności zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu nadmiernemu

opóźnieniu w transakcjach handlowych oraz orzekł o kosztach postępowania

apelacyjnego.

Orzeczenie to zostało zaskarżone skargą kasacyjną przez powoda w całości.

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powołał się na

przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Jego zdaniem w sprawie występują istotne zagadnienia prawne wymagające

odpowiedzi na pytania: (1) „Czy norma prawna wynikająca z treści przepisu art. 104

k.c. swoim zakresem obejmuje oświadczenie rzekomego pełnomocnika jednej ze

stron umowy, dotyczące jej dalszego obowiązywania lub nieobowiązywania i należy

je traktować jako jednostronną czynność prawną”; (2) „Czy zgodnie z treścią

przepisu art. 103 k.c. czynność prawna rzekomego pełnomocnika może zostać dla

swej ważności potwierdzona, przez osobę w imieniu której została dokonana, po

terminie, w którym czynność ta mogła zostać, zgodnie z umową, dokonana; a

nadto, czy takie potwierdzenie może zostać złożone wobec Sądu w toczącym się

postępowaniu, po terminie i czy jest skuteczne wobec drugiej strony umowy”.

Ponadto w ocenie skarżącego, wszystkie podniesione w podstawach zarzuty

skargi czynią ją oczywiście uzasadnioną a w szczególności okoliczność pominięcia

przez Sądy obu instancji faktu, że oświadczenie o nieprzedłużaniu umowy powinno

zostać złożone w formie pisemnej pod rygorem nieważności przez osoby

prawidłowo reprezentujące pozwanego.

Pozwany w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie,

ewentualnie odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego.

I CSK 2322/25

3

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w

sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy, niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia. Oznacza to, że nawet jeśli wartość przedmiotu zaskarżenia

przewyższa kwoty określone w art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna w sprawach o

czynsz najmu lub dzierżawy nadal nie jest dopuszczalna (zob. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego z 27 marca 2025 r., I CSK 744/24; z 9 grudnia 2015 r., II CSK

14/15; i z 27 marca 2025 r., I CSK 744/24).

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było roszczenie powoda w kwocie

85 891,38 zł obejmujące trzymiesięczny czynsz najmu lokalu użytkowego

dochodzony na podstawie łączącej strony umowy najmu z 4 czerwca 2008 r., wraz

z rekompensatą za koszty odzyskania należności. Nie ma zatem żadnych

wątpliwości, że skarga kasacyjna w sprawie nie jest dopuszczalna z uwagi na

wprowadzone przez ustawodawcę wyłączenie przedmiotowe (ratione materiae)

dotyczące czynszu najmu.

Ponadto skarżący zaskarżając skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego

w całości objął zakresem zaskarżenia także zawarte w punkcie pierwszym wyroku

Sądu Apelacyjnego postanowienie dotyczące sprostowania oznaczenia strony

pozwanej. Tego rodzaju postanowienie nie będąc zawartym w prawomocnym

wyroku Sądu drugiej instancji postanowieniem w przedmiocie odrzucenia pozwu lub

umorzenia postępowania nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną (art. 3981 § 1

k.p.c.).

Skarga kasacyjna podlegała więc odrzuceniu jako niedopuszczalna na

podstawie art. art. 3986 § 3 k.p.c.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1 i 3 oraz art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 398²¹ k.p.c. w

zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października

2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023, poz. 1964, ze

zm.).

[A.T.]

[SOP]

I CSK 2322/25

4