Sąd Najwyższy nie przyjął skargi pozwanego o 169 tys. zł za roboty budowlane

Wyrokiem z 18 marca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił apelację

pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z 17 września 2024 r.

uwzględniającego powództwo o zapłatę przez pozwanego na rzecz powoda kwoty

169.761,59 zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od

9 maja 2022 r. do dnia zapłaty.

W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania, pozwany wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 2362/25

2

Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady

od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących

dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują

pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1

k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga

kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,

wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w

interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i

stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z

uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi

niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy,

sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni

(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16,

niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji

orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub

procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.

np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15,

niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r.,

III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.;

z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17,

niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r.,

V CSK 168/18, niepubl.).

I CSK 2362/25

3

Skarżący nie wykazał, by zaskarżony wyrok był dotknięty tego rodzaju

nieprawidłowościami.

Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej uzasadniał całkowicie błędnym

przyjęciem przez Sąd Apelacyjny, że kwestia niemożliwości zastosowania art. 636

k.c. ze względu na to, iż wady dzieła wynikły przy odbiorze, ma jakiekolwiek

znaczenie w niniejszej sprawie, w której istotą jest nieodebranie dzieła (robót

budowlanych) z powodu istotnych wad i wynikający z tego nieodebrania brak

obowiązku zapłaty wynagrodzenia, a nie wymuszanie wykonania dzieła na

wykonawcy w sposób należyty oraz ewentualna możliwość odstąpienia od umowy,

czy też możliwość dochodzenia uprawnień z rękojmi. Zdaniem skarżącego Sąd II

Instancji skupił swą argumentację prawną na okolicznościach, które w sprawie nie

mają znaczenia, nie zauważył sedna sprawy i w konsekwencji nie zastosował

należytych przepisów. Pozwany wskazał, że kwestia wyznaczania terminu do

usunięcia wad dzieła i jego długości jest w sprawie całkowicie nieistotna. Wobec

wystąpienia wad istotnych robót powoda - okoliczności potwierdzonej wpisami w

dzienniku budowy dokonanymi przez inspektora nadzoru, czyli podmiot niezależny

od pozwanego, a mający decydujący wpływ na tok i wynik procesu budowlanego i

jego ocenę, pozwany robót nie odebrał. Powód zaś nie wykazał ani w czasie

budowy, ani w toku tego procesu, aby ocena jego robót dokonana przez inspektora

nadzoru wpisami do dziennika budowy była wadliwa i w konsekwencji polecenie

inspektora nadzoru ich rozbiórki było wadliwe - niezasadne. Oznacza to, że w

sprawie niniejszej nie było podstaw do zasądzenia wynagrodzenia, a jego

zasądzenie rażąco narusza art. 647 w związku z art. 488 k.c. i art. 642 § 1 w

związku z art. 656 § 1 k.c.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny jednoznacznie

wyraził ocenę, że w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 636 § 1 k.c.

Dokonanie natomiast przez ten Sąd analizy zachowań obu stron w toku procesu

budowlanego, w tym poddanych pod ten osąd zachowań pozwanego, m.in. w

postaci żądania usunięcia wady pismem z 23 listopada 2021 r. leżało w kognicji

orzekającego Sądu i nie przemawia za oczywistą zasadnością skargi kasacyjnej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiot rozważań Sądu Apelacyjnego dotyczy

sedna sprawy i obejmuje ocenę, czy wykonane przez powoda roboty budowlane

I CSK 2362/25

4

miały wady istotne, uprawniające pozwanego do odmowy odbioru robót

budowlanych i zapłaty wynagrodzenia. Skarżący nie zarzuca w podstawach skargi

kasacyjnej naruszeń przepisów proceduralnych. W świetle zaś ujawnionych w

uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia motywów Sądu Apelacyjnego twierdzenie

wniosku o wykazaniu przez pozwanego określonym dowodem (wpisami w złożonej

do akt kserokopii dziennika budowy) wad istotnych, jak również dotyczące

nieprawdziwości zeznań świadka - inspektora nadzoru A.Z., wkracza w

niedopuszczalną w postępowaniu kasacyjnym, stosownie do art. 3983 § 3 w

związku z art. 39813 § 2 k.p.c., polemikę z ustaleniami faktycznymi i oceną

dowodów. Nie może w konsekwencji przekonywać o oczywistej wadliwości oceny

Sądu Apelacyjnego, która legła u podstaw rozstrzygnięcia, a mianowicie, że powód

wykonał roboty zgodnie ze swym zobowiązaniem i nie wystąpiły w nich wady

istotne, a przynajmniej, że ich wystąpienie nie zostało w sprawie udowodnione.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

(K.L.)

[a.ł]