Granice zasiedzonej działki z umowy z 1984 r. Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej

J. B. – uczestnik postępowania z wniosku J. M. i Z. M. o stwierdzenie

nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie wniósł skargę kasacyjną od

postanowienia Sądu Okręgowego w Łomży z 19 marca 2025.

Na uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania przytoczył

zagadnienie prawne, czy można stwierdzić zasiedzenie części nieruchomości, jeśli

nie jest możliwe określenie granicy korzystania z niej, zwłaszcza na terenach

leśnych oraz czy możliwe jest stwierdzenie zasiedzenia ponad szczegółowo

opisany przygraniczny pas gruntu. Ponadto skarżący wskazał, że składany środek

I CSK 2366/25

2

zaskarżenia jest oczywiście uzasadniony, ponieważ nie została sprecyzowana

granica zasiadywanej nieruchomości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W zakresie odmowy dopuszczenia prokuratora do udziału w postępowaniu

kasacyjnym zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 29 października 2025 r.,

I CSK 2579/24.

W przedmiocie odmowy przyjecia skargi kasacyjnej do rozpoznania Sąd

Najwyższy wielokrotnie wskazywał już, że choć zagadnienie prawne powinno

zostać sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym

sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń, to jednocześnie powinno

odzwierciedlać istotny, nierozstrzygnięty jeszcze problem prawny. Musi zatem

zostać sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, aby umożliwić udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji i

rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. m.in. postanowienia SN z 25 września

2025 r., I CSK 1988/24; z 1 sierpnia 2025 r., I CSK 1278/25; z 11 stycznia 2024 r., I

CSK 6184/22; z 13 grudnia 2023 r., I CSK 5954/22; z 25 października 2023 r., III

USK 286/22).

Natomiast powołanie się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. jest uzasadnione jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka,

tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa

nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w

drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na

argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może więc

powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż

stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023

r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I

CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).

I CSK 2366/25

3

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie został należycie uzasadniony.

Skarżący nie kwestionował sposobu zastosowania okreslonych przepisów prawa

przez sądy meriti, lecz poszczególne ustalenia faktyczne, leżące u podstaw

zaskarżonego orzeczenia. W szczególności podjął polemikę z ustaleniem

dotyczącycm obszaru zasiadywanej nieruchomości. Z uzasadnienia postanowienia

Sądu Okręgowego w Łomży wynika jednak, że granice zasiedzenia odpowiadały

szczegółowo opisanym granicom działki stanowiącej przedmiot zbycia w umowie z

1984 r., zaś w sprawie nie wykazano, by wnioskodawcy posiadali nieruchomość w

innym zakresie. Na etapie postępowania kasacyjnego kwestionowanie ustaleń

faktycznych sądów powszechnych jest już zaś niedopuszczalne ze względu na

treść art. 3983 § 3 oraz art. 39813 § 2 k.p.c.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw.

z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach

postępowania rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.

[a.ł]

Mariusz Załucki