SN nie przyjął skargi banku w sporze o kredyt hipoteczny we frankach

Pozwany Bank S.A. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z 3 listopada 2025 r., wydanego w sprawie z powództwa M.G. i K.C. o

zapłatę i ustalenie.

Skarżący przedstawił dwa zagadnienia prawne związane z oceną skutków

eliminacji wybranych klauzul z umowy kredytu hipotecznego indeksowanego walutą

obcą oraz wpływem regulacji upoważniającej bank do sporzadzenia wewnętrznej

tabeli kursowej na możliwość zastosowania art. 3851 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wskazywał już wielokrotnie, że istotne zagadnienie prawne,

jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania musi mieć charakter

I CSK 2391/26

2

doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nie może być rozwiązane

w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego wyjaśnienie powinno się bowiem

przyczynić do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia SN: z 4 marca 2026 r., I CSK

1784/25; z 21 listopada 2025 r., I CSK 3626/24; z 13 sierpnia 2025 r., I CSK 581/25;

z 22 maja 2025 r., I CSK 2201/24; z 26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20

października 2023 r., I CSK 1374/23; z 3 października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15

września 2023 r., I CSK 4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia

2023 r., I CSK 6585/22).

W ostatnich latach do Sądu Najwyższego trafiło wiele spraw odnoszących się

do problemów prawnych opisanych przez skarżącego. W konsekwencji

ukształtowała się linia orzecznicza, uwzględniająca bogaty dorobek judykatury

TSUE. Rozwój orzecznictwa na temat tzw. „kredytów frankowych” zakończył się 25

kwietnia 2024 r. powzięciem przez SN w składzie całej izby uchwały III CZP 25/22,

mającej moc zasady prawnej ex lege (art. 87 ustawy o SN).

W uchwale SN podsumował dotychczasową linię orzeczniczą, przyjmując że:

1) W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub

denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi

niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie

prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób

określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.

2) W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej

w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także

w pozostałym zakresie.

3) Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu

niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub

część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają samodzielne

roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.

4) Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru

jej postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych

z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu,

w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie

postanowieniami umowy.

I CSK 2391/26

3

5) Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru

jej postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron

odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych

w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w

opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

Odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej izby jest zaś

możliwe tylko poprzez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie (art. 88

ustawy o SN).

Skarżący nie przedstawił zatem nowych problemów prawnych, które nie

zostałyby do tej pory rozwiązane przez Sąd Najwyższy.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania.

[r.g.]