SN nie przyjął skargi kasacyjnej w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o drugą i

czwartą z wymienionych przesłanek.

I CSK 2510/24

2

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia SN: z

13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, z 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący powołując się na istnienie potrzeby wykładni i oczywistą zasadność

skargi kasacyjnej związali te przesłanki z art. 931 § 2 k.c. Potrzebie wykładni sami

jednak zaprzeczyli stwierdzając, że przepis ten jest jasny, oczywisty, a jego

wykładnia i stosowanie nie budzi wątpliwości. Oczywistości skargi kasacyjnej nie

wykazali, prezentując jedynie ogólnikowe stwierdzenia, które zamieścili w petitum

skargi (po słowie „ponieważ”), a nie w należycie skonstruowanym uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wywód ten jest zbyt

lakoniczny, aby przyjąć, że zachodzi którakolwiek przesłanka.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest

odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej; nie jest rzeczą

Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na

I CSK 2510/24

3

uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń (zob. postanowienie SN z 22 kwietnia

2015 r., IV CSK 613/14, nie publ.). Rolą Sądu Najwyższego nie jest również

domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (zob. postanowienia SN z 9 czerwca 2008 r., II UK

38/08 i z 14 grudnia 2004 r., II CZ 142/04 - nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1

k.p.c.

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[SOP]