Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi banku; bank zapłaci klientom 5400 zł

Pozwany Bank w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Białymstoku, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku

Sądu pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę z powództwa K.T., M.O.

i H.T.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich

dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym

w sprawie z udziałem pozwanego.

Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie występują

w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 5-7 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej są

obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to

obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego

przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej –

z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku podstaw do podjęcia działań

unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd

Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem

wyrażonym w sentencji tego orzeczenia. We wspomnianej uchwale szeroko

umotywowano zajęte w niej stanowiska; powtarzanie obecnie tej argumentacji

należy więc uznać za zbędne.

Powyższe tyczy się również przyczyny szóstej, dotyczącej tzw. teorii salda.

Została ona bowiem odrzucona w punkcie trzecim wspomnianej wyżej uchwały.

I CSK 2512/25

3

Z kolei piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, w postaci

związanego z art. 3851 § 1 k.c. pytania, czy po dokonaniu przez konsumenta spłaty

kredytu indeksowanego do waluty obcej dopuszczalne jest powołanie się przez

tego konsumenta na niedozwolony charakter części postanowień kontraktu, nie

stanowi istotnego zagadnienia prawnego. Jest bowiem oczywiste, że stan

niezwiązania konsumenta postanowieniami niedozwolonymi występuje ex lege

i ex tunc (zob. uchwałę – 7 – zasadę prawną – SN z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21).

Jeżeli skutkiem tego stanu rzeczy jest brak związania umową w całości, również

występujący ex lege i ex tunc, to – wbrew założeniu banku – niemożliwe jest

w ogóle wykonanie takiej umowy i wygaśnięcie wynikającego z niej stosunku

prawnego. Stosunek taki nigdy bowiem nie powstał. Nadto z żadnego przepisu

prawa nie wynika, by ewentualne wykonanie umowy zawierającej niedozwolone

postanowienia umowne (czyli w sytuacji, gdy – zgodnie z zasadą ogólną – strony

pozostają związane pozostałą częścią kontraktu) pozbawiały konsumenta ochrony.

Stanowisko, które legło u podstaw zagadnienia prawnego, nie może być zatem

uznane za nietrafne, a wykreowany przez skarżącego problem prawny jest jedynie

rzekomy.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik

sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

[J.T.]

[SOP]