Pełnomocnictwo z błędną nazwą powoda. SN odmówił przyjęcia skargi pozwanej

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

I CSK 2575/25

2

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego

w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,

o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na

potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to jest

art. 1301a § 3 k.p.c. w celu odpowiedzi na pytanie: „czy postępowanie naprawcze

przewidziane w tym przepisie polega na ponownym wniesieniu przez stronę całego

pisma dotkniętego brakiem formalnym, czy też polega na poprawieniu lub

uzupełnieniu pisma bez konieczności ponownego wniesienia całego pisma?”.

O potrzebie wykładni przepisów prawnych jako przesłance przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania można mówić wtedy, gdy z przepisu mającego

zastosowanie lub mogącego mieć zastosowanie w sprawie dekodowane są różne

normy prawne, a brak jest wypowiedzi w doktrynie i orzecznictwie, które by te

różnice usuwały i wyjaśniały przyczyny ich występowania. Skarżący we wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazał okoliczności, które by

wpisywały się w przytoczoną przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i ponadto jeszcze miały znaczenie uniwersalne, nie zaś wyłącznie osadzone

w realiach niniejszej sprawy, a przy tym decydowały nie tylko o przebiegu

postępowania w niej, lecz i o jego wyniku, ze względu ma relacje między stronami

kształtowane prawem materialnym.

Niezależnie od powyższego, oczekiwanej przez skarżącego wykładni art.

1301a k.p.c. nie można przypisać znaczenia prospektywnego. Art. 1301a § 3 k.p.c.

przewidywał możliwość konwalidacji braków formalnych wniesionego pisma przez

profesjonalnego pełnomocnika. Strona, w tym również za pośrednictwem

pełnomocnika, mogła w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej zarządzenia

o zwrocie pisma wnieść poprawione lub uzupełnione pismo. Jeżeli wniesione przez

stronę pismo nie było dotknięte stwierdzonymi uprzednio brakami, to wywoływało

ono skutek od daty pierwotnego wniesienia. Na mocy ustawy z 5 sierpnia 2025 r.

I CSK 2575/25

3

(Dz.U. z 2025 r., poz. 1172) doszło do uchylenia art. 1301a k.p.c., co tłumaczono

niebezpieczeństwem jego rozumienia i stosowania w formalny sposób, pomijający

cel, do zrealizowania którego zmierzał ustawodawca przez wprowadzenie tej

regulacji. O takich niebezpieczeństwach na gruncie wykładni art. 1301a k.p.c.

w czasie jego obowiązywania wypowiadała się doktryna (zob. np. A. Zieliński,

K. Flaga-Gieruszyńska, Komentarz do art. 1301a k.p.c., w: K. Flaga-

Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 13,

2025).

W niniejszej sprawie zarządzenie o zwrocie pozwu wydane 2 czerwca 2022

r. zapadło z uwagi na wady pełnomocnictwa dołączonego do pozwu, w którym

nieprawidłowo określono nazwę powoda, nie zaś z uwagi na wady pozwu, które by

uniemożliwiały rozeznanie, jakie roszczenie powód zgłosił i z jakiej podstawy

faktycznej i prawnej je wywodzi. W świetle powyższego należało stwierdzić, że dla

nadania biegu sprawie wystarczające było uzupełnienie zidentyfikowanego przez

przewodniczącego w zarządzeniu braku, a jego uzupełnienie nie musiało wiązać

się z ponownym złożeniem sądowi wszystkich niedotkniętych brakami i będących

już w aktach dokumentów. Taka wykładnia art. 1301a § 3 k.p.c. niewątpliwie

realizowała cele, które ustawodawca chciał osiągnąć przez uchwalenie tego

przepisu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz – co

do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1

k.p.c., § 2 pkt 6 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst

jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu.

Marta Romańska

[dr]

[a.ł]

I CSK 2575/25

4