Klient kontra bank o zapłatę, 56 tys. zł

Powodowie G.W. i K.J. wnieśli o ustalenie, że zawarta przez nich

z pozwanym Bank S.A. w W. (dalej: bank) bliżej opisana umowa kredytu jest

nieważna oraz o zasądzenie od pozwanego na ich rzecz 28 008,87 franków

szwajcarskich wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia

pozwu, tj. od 28 kwietnia 2020 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił powództwo. Następnie Sąd Apelacyjny

w Katowicach, na skutek apelacji powodów, sprostował wyrok Sądu pierwszej

instancji w zakresie nieistotnym dla sprawy na jej obecnym etapie (pkt I wyroku),

a także zmienił wyrok w ten sposób, że uwzględnił żądanie ustalenia

(pkt II.1 wyroku), zasądził od pozwanego na rzecz powodów 11 105,17 CHF wraz

z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 2 października 2024 r. (pkt II.2),

I CSK 2617/25

2

zasądził od banku na rzecz powodów odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty

28 008,87 CHF za okres od 14 lipca 2020 r. do 1 października 2024 r. (pkt II.3),

a także oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt II.4). Zmienił także

orzeczenie o kosztach postępowania przed Sądem Okręgowym (pkt II.5) i orzekł

o kosztach postępowania apelacyjnego (pkt III).

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu drugiej instancji,

zaskarżając ten wyrok wyłącznie w punktach II.2 (co do zasądzenia ponad kwotę

9 879,80 CHF), II.3 (w całości) i co do kosztów. Jako wartość przedmiotu

zaskarżenia bank wskazał kwotę 55 703 zł – jako równowartość kwoty

1 225,37 CHF z punktu II.2 (tj. kwoty, która zdaniem skarżącego nie powinna była

zostać zasądzona) oraz skapitalizowanych odsetek z punktu II.3

zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest niedopuszczalna

w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest

niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy

i ubezpieczeń społecznych – niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Wprawdzie

podana przez pozwanego wartość przedmiotu zaskarżenia (55 703 zł) przekracza

tę wartość, jednak nie została ona określona prawidłowo. Skarżący pominął

bowiem okoliczność, że po stronie powodowej występowały dwie osoby.

Wstępnie należy przypomnieć, że Sąd Najwyższy nie jest związany

wskazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia, dokonanym w postępowaniu przed

sądami powszechnymi. Na etapie postępowania kasacyjnego nie ma zatem

rozstrzygającego znaczenia okoliczność, że wartość przedmiotu zaskarżenia

podana w skardze kasacyjnej odpowiada wartości sprecyzowanej przez powodów

i wskazanej w apelacji. Wprawdzie art. 25 § 2 k.p.c. wyklucza możliwość badania,

bez zarzutu drugiej strony, wartości przedmiotu sporu po doręczeniu pozwu, jednak

zasada ta nie dotyczy etapu kontroli dopuszczalności skargi kasacyjnej. Sąd

Najwyższy może więc każdorazowo poddać tę wartość weryfikacji na podstawie

materiału sprawy – z pominięciem reguł określonych w art. 25 i 26 k.p.c.

I CSK 2617/25

3

(zob. postanowienia SN z: 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, 21 listopada 2001 r.,

I CZ 152/01, 22 października 2014 r., II CSK 235/14, 18 marca 2015 r.,

III CSK 419/14, 16 kwietnia 2025 r., I CSK 1048/24, 27 lutego 2026 r.,

I CSK 150/25).

W ramach takiej weryfikacji Sąd Najwyższy stwierdził w niniejszej sprawie,

że występowało w niej dwoje powodów, na których rzecz Sąd drugiej instancji

zasądził równowartość 55 703 zł. Zasądzenie to nie nastąpiło w sposób solidarny

lub inny, który uzasadniałby tezę, że w odniesieniu do zasądzonego świadczenia,

mimo jego pieniężnego charakteru, nie nastąpił skutek wynikający

z art. 379 § 1 zd. 1 k.c. W efekcie należało przyjąć, że na podstawie przywołanego

ostatnio przepisu doszło do podziału zasądzonej wierzytelności pieniężnej na dwie

odrębne wierzytelności, a skoro z okoliczności nie wynika nic innego, to zgodnie

z art. 379 § 1 zd. 2 k.c. każdemu z powodów przysługuje indywidualnie

wierzytelność w tej samej wysokości, czyli, po zaokrągleniu do pełnego złotego, po

27 851,50 zł.

W konsekwencji dokonanej przez Sąd Apelacyjny zmiany wyroku Sądu

pierwszej instancji skarżący, w celu poprawnego wskazania wartości przedmiotu

zaskarżenia, winien był więc podać tę wartość oddzielnie w stosunku do każdego

z powodów. Wobec treści wyroku należało bowiem przyjąć, że zasądzona

wierzytelność uległa z mocy prawa podziałowi, a każdemu z powodów

przysługiwało odrębne roszczenie. Wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła

natomiast – oddzielnie w odniesieniu do powoda i powódki – mniej niż 50 000 zł, co

oznacza, że skarga kasacyjna była prima facie niedopuszczalna

(zob. postanowienie SN z 27 lutego 2026 r., I CSK 150/25).

Wobec powyższego skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu przez Sąd

Apelacyjny na podstawie art. 3986 § 2 in fine k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c.

Z uwagi na nieodrzucenie skargi przez Sąd drugiej instancji, podlegała ona

odrzuceniu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.

O kosztach nie orzeczono, gdyż stosowny wniosek powodowie złożyli

wyłącznie w powiązaniu z wnioskiem o oddalenie skargi.

Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.

I CSK 2617/25

4

[J.T.]

[SOP]