Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi pozwanego w sporze pacjenta o zapłatę

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

I CSK 2642/25

2

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod

kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany W.K.

powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej wynikającą z naruszenia

przez Sąd Apelacyjny art. 4 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i

Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2024 r., poz. 581, dalej – „u.p.p.”) i

art. 448 w związku z art. 361 § 1 k.c. Wskazał również na występowanie w sprawie

istotnych zagadnień prawnych związanych z wykładnią art. 4 u.p.p., art. 448 k.c. i

art. 363 k.c.

Powołanie się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej stawia skarżącemu

szczególnie wysokie wymagania. Jak przyjmuje się w utrwalonej judykaturze Sądu

Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego

prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie.

Oczywiste jest przy tym tylko to, co można dostrzec bez potrzeby głębszej analizy,

czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Zarzucane uchybienia muszą

zatem mieć kwalifikowany charakter, odnosić się do konkretnych, powołanych

przez skarżącego przepisów prawa i być dostrzegalne na pierwszy rzut oka (por.

m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00,

OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr

10, poz. 156 i z dnia 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).

Bliższa analiza wniosku – w zestawieniu z motywami zaskarżonego

orzeczenia – nie stwarzała podstaw do przyjęcia, aby sytuacja taka wystąpiła w

okolicznościach sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Z wywodów wniosku

nie wynikało w szczególności, aby wykładając przepisy składające się na

materialną podstawę wyroku Sąd Apelacyjny naruszył utrwalone stanowisko

orzecznictwa Sądu Najwyższego lub jednolite poglądy nauki. Dodać należało, że

podłożem stanowiska Sądu Apelacyjnego, w świetle którego doszło do naruszenia

I CSK 2642/25

3

praw pacjenta, była ocena, iż podejście pozwanego nie spełniało elementarnych

standardów w zakresie sposobu udzielania świadczeń zdrowotnych; wzmocnienie

tego stanowiska w motywach wyroku przez stwierdzenie, że ocena ta odnosi się

tym bardziej do prywatnej kliniki oferującej usługi wysokiej jakości nie dowodziło w

tym kontekście, wbrew stanowisku pozwanego, aby Sąd Apelacyjny wykreował

prawo podmiotowe do podwyższonego standardu leczenia w placówce prywatnej

ani też, iżby zaskarżony wyrok mógł być uznany za dotknięty elementarnymi,

widocznymi prima vista wadami w zakresie przyjętego przez Sąd Apelacyjny

oczekiwanego stopnia staranności ze strony lekarza.

Przechodząc do drugiej z powołanych przyczyn kasacyjnych, wykazanie

istotnego zagadnienia prawnego wymaga sformułowania konkretnego problemu

prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy (nowy) charakter lub znaczenie

dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się do konkretnych przepisów

prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną

sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego

rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II

CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 10

kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, z dnia 9

kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).

Objęte wnioskiem wątpliwości nie spełniały wskazanych założeń. Stanowiły

one polemikę ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, ujętą w formę pytań, mających

służyć poddaniu kontroli Sądu Najwyższego stanowiska Sądu Apelacyjnego w tych

jego fragmentach, w których zdaniem skarżącego należało uznać je za chybione.

Nie jest natomiast zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

pytanie, czy stanowisko sądu a quo jest prawidłowe, któremu towarzyszy wyłącznie

polemiczna wobec sądu a quo argumentacja prawna. O istnieniu tego rodzaju

zagadnienia nie świadczy również bliżej nieuzasadnione przekonanie skarżącego,

że „należy rozważyć” określone kwestie, względnie, że sąd a quo dopuścił się

naruszenia prawa. In casu z wniosku nie wynikało w szczególności, dlaczego

rozstrzygnięcie objętych nim wątpliwości nie jest możliwe na podstawie

dotychczasowego dorobku judykatury lub poglądów nauki prawa, jak również

I CSK 2642/25

4

dlaczego ich rozstrzygnięcie może przyczyniać się do realizacji publicznoprawnej

funkcji skargi kasacyjnej. Nie powołano również alternatywnych kierunków ich

rozstrzygnięcia i mogącej przemawiać na ich rzecz jurydycznej argumentacji.

Należało zatem odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

przypominając zarazem, że Sąd Najwyższy bada na tym etapie postępowania

wyłącznie wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie, nie wnikając w zasadność podstaw kasacyjnych.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § § 1-11, art. 108 § 1,

art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Paweł Grzegorczyk

(K.G.)

[SOP]