Spór o zapłatę za materiały budowlane. SN nie przyjął skargi kasacyjnej pozwanej spółki

I CSK 2710/25

2

W związku ze skargą kasacyjną pozwanego E. spółka z o.o. w B. od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 29 kwietnia 2025 r., Sąd Najwyższy zważył, co

następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając

na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do

zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia

prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych

sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Skarżący jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazał przesłankę oczywiste zasadności skargi, wywodząc ją

z zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 382 k.p.c. oraz art. 3271

w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., a także zarzutu naruszenia prawa materialnego

tj. art. 405 k.c. Zarzuty te nie uzasadniają jednak przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 382 k.p.c., Skarżący wskazał, że

Sąd II instancji w istocie dokonał odmiennych ustaleń faktycznych niż Sąd

I instancji, z pominięciem części materiału dowodowego. Zarzut ten w istocie

sprowadzał się do polemiki z oceną dowodów oraz ustaleniami faktycznymi

poczynionymi przez sąd odwoławczy. Kontrola kasacyjna nie obejmuje ponownej

oceny materiału dowodowego. Sam fakt dokonania prze Sąd drugiej instancji

ustaleń Sądu pierwszej instancji mieści się w granicach wynikających

z art. 382 k.p.c. i nie stanowi naruszenia tego przepisu. Skarżący nie wykazał przy

I CSK 2710/25

3

tym, aby doszło do kwalifikowanego naruszenia art. 382 k.p.c., polegającego na

całkowitym pominięciu istotnej części materiału dowodowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3271 §1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art.391

§ 1 k.p.c. należy wskazać, że uchybienia w zakresie sporządzenia uzasadnienia

wyroku mogą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy mają

charakter kwalifikowany, tj. gdy treść uzasadnienia w sposób zasadniczy lub

całkowity uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej. Z uzasadnienia Sądu

drugiej instancji możliwe jest bowiem odtworzenie podstaw faktycznych i prawnych

rozstrzygnięcia oraz tok rozumowania Sądu.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 405 k.c. skarżący podnosi, że przepis ten

został błędnie zastosowany wobec niewykazania przez powoda przesłanek

bezpodstawnego wzbogacenia, w szczególności prawa własności spornych

materiałów budowlanych objętych wskazanymi fakturami VAT. Argumenty

pozwanego pozostają w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi oraz oceną

dowodów dokonaną przez Sąd drugiej instancji. Zarzut błędnego zastosowania

art. 405 k.c. został oparty na odmiennej od przyjętej przez Sąd drugiej instancji

wersji stanu faktycznego, a także na polemice z dokonaną przez ten sąd

kwalifikacją prawną roszczenia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności,

które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych.

Ewa Stefańska

(M.T.)

[a.ł]

I CSK 2710/25

4