Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku, bank zapłaci klientowi 5400 zł kosztów

Strona pozwana, Bank spółka akcyjna w W., wywiodła skargę kasacyjną od

wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 marca 2025 r., wydanego w sprawie

z powództwa W.W. o ustalenie.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania bank wskazał na

nieważność postępowania polegającą na naruszeniu art. 379 pkt 5 k.p.c. przez

wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym przez Sąd pierwszej instancji, mimo

I CSK 2719/25

2

braku uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

Skarżący bank powołał się także na szereg istotnych zagadnień prawnych

związanych z nieważnością umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej -

franka szwajcarskiego. Bank powołał się także na potrzebę wykładni przepisów

budzących poważne wątpliwości, w oparciu o które sformułował szczegółowe

zagadnienia prawne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Zawarcie w art. 3989 k.p.c. przyczyny kasacyjnej w postaci nieważności

postępowania wynika z konieczności możliwie każdorazowego eliminowania

uchybień procesowych o najbardziej doniosłym charakterze. Stosownie do

art. 39813 § 1 k.p.c. nieważność postępowania należy brać pod uwagę z urzędu.

Oznacza to także możliwość uwzględnienia skargi niezależnie od tego, czy

skarżący sformułował stosowny zarzut naruszenia określonego przepisu

postępowania, oraz tego, czy wykazał możliwość wpływu tego uchybienia na wynik

sprawy (zob. postanowienie SN z 5 listopada 2025 r., I CSK 3377/24).

Jednocześnie, mając na względzie okoliczność, że na etapie tzw. przedsądu

nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania nie jest konieczne najzupełniej pewne

wykazanie, że postępowanie przed sądem drugiej instancji dotknięte było

wadliwością określoną w art. 379 k.p.c. Konieczne jest jednak przedstawienie

argumentacji, z której wynika, że stan taki jest co najmniej wysoce

prawdopodobny (zob. postanowienie SN z 18 lipca 2024 r., I CSK 2176/23).

Nie ma racji strona skarżąca, że doszło do nieważności postępowania przez

wydanie wyroku przez Sąd pierwszej instancji na posiedzeniu niejawnym.

Po pierwsze dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ma

charakter fakultatywny i należy do uznania Sądu. Zauważenia wymaga, że

I CSK 2719/25

3

art. 278 § 1 k.p.c. nie obliguje sądu do przeprowadzania dowodu z opinii biegłego

każdorazowo, w przypadku zawnioskowania tego dowodu przez stronę, lecz

określa przesłanki dopuszczenia takiego dowodu. Ustawodawca celowo użył

w art. 278 § 1 k.p.c. sformułowania „może”, podkreślając stosunkowo szeroki

margines swobody decyzyjnej sądu rozpoznającego sprawę, który ocenia, czy

w danym wypadku zachodzi potrzeba dopuszczenia dowodu z opinii biegłego.

W sprawach, w których przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia są umowy

o kredyt denominowany lub indeksowany do CHF taka potrzeba, co do zasady, nie

zachodzi (zob. postanowienie SN z 9 kwietnia 2026 r., I CSK 1800/25).

Po drugie, nieważność postępowania z przyczyny określonej

w art. 379 pkt 5 k.p.c. zachodzi wtedy, gdy: (1) ma miejsce naruszenie przepisów

postępowania, (2) uchybienie to powoduje wyłączenie możności działania strony

w postępowaniu, (3) a stan ten nie ulega konwalidacji w toku procesu. Przyczyną

pozbawienia strony możności obrony jej praw nie zawsze muszą być uchybienia

sądu; do stanu takiego mogą w szczególności doprowadzić także działania strony

przeciwnej lub nawet osób trzecich. Samo niewyznaczenie rozprawy oraz wydanie

orzeczenia na posiedzeniu niejawnym nie przekłada się automatycznie (w sposób

wprost zdeterminowany przez przepisy prawa) na stwierdzenie, że strona

postępowania, w szczególności ta, która wnioskowała o przeprowadzenie

rozprawy, została pozbawiona możności obrony swych praw. Z analizowanych

przepisów (art. 1481 § 1 i 3 k.p.c., art. 379 pkt 5 k.p.c.) nie wynika w szczególności,

by naruszenie konkretnie unormowań dotyczących orzekania na posiedzeniu

niejawnym determinowało formułowanie wniosku o pozbawieniu strony możności

obrony jej praw (zob. postanowienie SN z 10 lipca 2025 r., III CZP 4/25).

Niewątpliwie strona skarżący upatrywała nieważności postępowania wobec

niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. Pozwany bank w istocie pyta o trafność

stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej

konkretnej sprawy. Przedstawił wyłącznie własne stanowisko, wobec pominięcia

wniosku dowodowego z opinii biegłego.

Choć wymagania stawiane istotnemu zagadnieniu prawnemu i potrzebie

dokonania wykładni przepisów prawa jako przyczynom przyjęcia skargi kasacyjnej

I CSK 2719/25

4

do rozpoznania nie są tożsame, to w obu przypadkach musi występować przymiot

nowości. Problem prawny przedstawiony do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy

nie może być już rozwiązany w orzecznictwie (zob. np. postanowienia SN:

z 23 kwietnia 2025 r., I CSK 1920/24; z 28 marca 2025 r., I CSK 725/24;

z 6 marca 2025 r., I CSK 3018/24; z 29 października 2024 r., I CSK 4297/23;

z 21 sierpnia 2024 r., I CSK 1927/24; z 15 września 2023 r., I CSK 4360/22;

z 29 sierpnia 2023 r., I CSK 4599/22; z 15 września 2023 r., I CSK 4360/22;

z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22).

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno przede

wszystkim być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob.

postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia

SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r.,

III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Konieczne jest przytoczenie

argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien

nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy

zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu

wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla

merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia

SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).

W przypadku przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania może uzasadniać rozbieżność występująca

w orzecznictwie Sądu Najwyższego lub sądów powszechnych. Jednakże jeśli

skarżący dąży do zakwestionowania ustalonej już linii orzeczniczej, to powinien

przedstawić istotne argumenty, ze względu na które zmiana stanowiska Sądu

Najwyższego wydaje się zasadna (zob. np. postanowienia SN:

z 21 sierpnia 2024 r., I CSK 1927/24; z 13 sierpnia 2024 r., I CSK 1623/24;

I CSK 2719/25

5

z 16 listopada 2023 r., I CSK 3453/23; z 20 października 2023 r., I CSK 1658/23;

z 14 czerwca 2023 r., I CSK 1105/23).

Strona skarżąca przedstawiła szereg wątpliwości natury prawnej

odnoszących się do następstw stwierdzenia abuzywności niektórych postanowień

umów kredytu zabezpieczonego hipoteką, w których wszystkie lub wybrane

świadczenia stron były wyrażone w walucie obcej lub do tej waluty przeliczane.

Kwestie te jednak doczekały się już licznych wypowiedzi nie tylko Sądu

Najwyższego, ale też Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Sąd Najwyższy w uchwale całego składu Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r.,

III CZP 25/22, OSNC 2024, nr 12, poz. 118, ugruntował dotychczasową linię

orzeczniczą i przyjął że:

1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub

denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi

niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie

prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób

określenia kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.

2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej

w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także

w pozostałym zakresie.

3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu

niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy całość lub

część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu, powstają

samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze

stron.

4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej

postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych

z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu,

w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie

postanowieniami umowy.

I CSK 2719/25

6

5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej

postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron

odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych

w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia

w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

Przyjęcia skargi do rozpoznania nie uzasadnia także sygnalizowana przez

skarżącego potrzeba wykładni art. 189 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

powszechnie dopuszcza się bowiem wystąpienie z żądaniem ustalenia nieistnienia

stosunku kredytu ze względu na nieważność umowy kredytu (zob.m.in. wyroki

Sądu Najwyższego z 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22, niepubl.;

z 20 czerwca 2022 r., II CSKP 701/22, niepubl. i z 28 lipca 2023 r., I CSK 611/22;

zob. także uchwały Sądu Najwyższego z 23 września 2020 r., III CZP 57/10,

OSNC 2011, Nr 2, poz. 14 i z 15 września 2020 r., III CZP 87/19, OSNC 2021 r.,

Nr 2, poz. 11 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 6 listopada 2015 r., II CSK 56/15).

Skuteczne powołanie się na interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. wymaga

wykazania przez powoda, że wyrok wydany w tego rodzaju sprawie wywoła takie

konsekwencje prawne w stosunkach między stronami, w wyniku których ich

sytuacja prawna zostanie określona jednoznacznie, nie będzie budziła wątpliwości,

co spowoduje w konsekwencji, iż zostanie usunięta niepewność co do istnienia

określonych praw i obowiązków stron oraz ryzyko ich naruszenia w przyszłości

(zob. wyrok SN z 12 stycznia 2022 r., II CSKP 212/22). Skarżący nie wykazał

potrzeby ponownego badania kryteriów zastosowania w sprawach kredytów

frankowych art. 189 k.p.c.

Należy wskazać, że odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład

całej Izby Sądu Najwyższego jest zaś możliwe tylko przez wydanie kolejnej uchwały

w analogicznym składzie (art. 88 ustawy o SN).

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zabrakło zatem

wskazania kwestii prawnych, które nie zostały jeszcze rozstrzygnięte przez Sąd

Najwyższy.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego

I CSK 2719/25

7

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4

pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za

czynności radców prawnych.

(P.H.)

[SOP]