Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku w sporze kredytobiorców M.J. i P.J. o 65 tys. zł

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2025 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie oddalił

apelację pozwanego Banku od wyroku Sądu Rejonowego w Koszalinie z dnia 19

grudnia 2024 r., zasądzającego od pozwanego Banku na rzecz powodów kwotę

65.687,89 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 stycznia 2024

roku do dnia zapłaty.

W skardze kasacyjnej, w uzasadnieniu wniosku o jej przyjęcie do

rozpoznania, pozwany wskazał przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. Jego zdaniem oczywista zasadność skargi kasacyjnej przejawia się w

zastosowaniu przez Sąd II instancji dyspozycji art. 3851 § 1 k.c. do umowy kredytu

stricte dewizowego (walutowego), z całkowitym pominięciem charakteru

I CSK 2878/25

2

przedmiotowej umowy, jej specyfiki, jak również wyłącznie fakultatywnego

charakteru postanowień dotyczących wypłaty i spłaty kredytu, które w toku

postępowania zostały uznane za abuzywne, co stoi w całkowitej sprzeczności z

wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2020 r., III CSK 99/18 (niepubl.)

wydanym w sprawie, w której przedmiotem oceny była umowa kredytowa, tożsama

co do treści stanowiących podstawę orzekania jak Umowa kredytu występująca w

niniejszej sprawie (zawarta według tego samego wzorca stosowanego przez

Pozwanego), oceniona przez Sąd Najwyższy jako typowa umowa o kredyt

walutowy i nie zawierająca niedozwolonych postanowień umownych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że skarga kasacyjna przysługuje co do zasady

od prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji, a więc orzeczeń wieńczących

dwuinstancyjne postępowanie sądowe, w którym sądy obu instancji dysponują

pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów. Jednakże zgodnie z art. 3989 § 1

k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania tylko wtedy, gdy

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W zamyśle ustawodawcy skarga

kasacyjna stanowi zatem nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości,

wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w

interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej wykładni i

stosowania prawa. Wyłączną podstawą oceny pod kątem przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania są wskazane w niej przyczyny kasacyjne wraz z

uzasadnieniem (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jeżeli zachodzi

niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy,

sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni

(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 sierpnia 2016 r., II CSK 94/16,

I CSK 2878/25

3

niepubl.) i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w drugiej instancji

orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub

procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.

np. postanowienia Sądu Najwyższego z 15 października 2015 r., III CSK 198/15,

niepubl.; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, niepubl.; z 2 czerwca 2016 r.,

III CSK 113/16, niepubl.; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16, niepubl.;

z 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17,

niepubl.; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17, niepubl.; z 5 października 2018 r.,

V CSK 168/18, niepubl.).

Skarżący nie wykazał, by zaskarżone orzeczenie było dotknięte tego rodzaju

nieprawidłowościami. Nie można w ten sposób zakwalifikować stanowiska Sądu

Okręgowego, że sporna umowa była umową kredytu denominowanego, w którym

wypłata kredytu wyrażonego w walucie obcej (CHF) miała nastąpić w złotych

polskich po uprzednim przeliczeniu z CHF, a jego spłata - po uprzednim

przeliczeniu raty kredytu z CHF na PLN. Za taką oceną rzeczywiście przemawiały

argumenty dostrzeżone przez Sądy obu instancji, a więc to, że kredyt był

przeznaczony na zakup prawa w kraju (lokalu mieszkalnego położonego w Polsce),

czyli na finansowanie zobowiązań w kraju (zgodnie z art. 3.08. ust. 1 i 4 umowy

kredyt taki mógł być wypłacony tylko w walucie polskiej), że cała kwota kredytu

została wypłacona w złotych polskich (i taki był zamiar Banku), że pozwany nie

dokonywał jakichkolwiek realnych zakupów waluty w celu obsługi przedmiotowej

umowy oraz że spłata rat kapitałowo-odsetkowych była dokonywana przez

powodów w walucie polskiej.

Wolą stron nie było wykreowanie umowy, na podstawie której powodom

przysługiwałoby roszczenie o wypłatę kwoty w CHF - kredyt miał być (i został)

wypłacony w walucie polskiej oraz miał być i był spłacany w tej walucie.

W tym świetle nie można uznać oceny Sądów, że sporna umowa była

umową kredytu denominowanego, za oczywiście błędne, nawet przy uwzględnieniu

I CSK 2878/25

4

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2020 r., 111 CSK 99/18

(niepubl.).

Ponadto, nawet gdyby uznać zakwalifikowanie umowy jako kredytu

denominowanego a nie czysto walutowego za błędne, nie prowadziłoby to do

odmiennego rozstrzygnięcia, gdyż Sądy zwróciły uwagę także na obciążenie

powodów nieograniczonym ryzykiem walutowym, co byłoby aktualne także w

umowie kredytu czysto walutowego.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

postanowił, jak w sentencji.

(K.L.)

[SOP]