Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi spółki i zasądził od niej 2700 zł kosztów

Wyrokiem z 25 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej

oddalił

powództwo

B.

S.A.

w

W.

przeciwko

I.M.

i M.B. oraz orzekł o kosztach postępowania.

Wyrokiem z 25 lutego 2025 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację

powoda i orzekł o kosztach postępowania.

I CSK 2890/25

2

Powód wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego

w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący

powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej ze względu na oczywistą

zasadność skargi kasacyjnej i naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c.,

art. 321 § 1 k.p.c. i art. 232 k.p.c.

W odpowiedzi pozwane wniosły o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając

na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do

zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia

prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych

sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi

wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych

rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku,

gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się

wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej

na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

I CSK 2890/25

3

prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r.,

V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego

z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu

Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia,

że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia

(zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca z

art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma

charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje

się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją

stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności

sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).

Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym

wyżej rozumieniu. Wywód skargi sprowadza się bowiem do polemiki ze

stanowiskiem Sądu drugiej instancji. Skarżący w motywach wniosku w istocie

kwestionuje ocenę dowodów i ustalenia faktyczne stanowiące podstawę

zaskarżonego orzeczenia (art. 233 § 1 k.p.c.), zmierzając tym samym do

narzucenia Sądowi Najwyższemu roli sądu faktu, sprzecznej z jego ustrojową

i procesową rolą. Postępowanie kasacyjne nie stanowi kolejnej odsłony sporu

w zakresie oceny dowodów i prawidłowości ustaleń faktycznych, służy natomiast

kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia. Założenia te znajdują potwierdzenie

w niedopuszczalności zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów

(art. 3983 § 3 k.p.c.), jak również w związaniu Sądu Najwyższego podstawą

faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Reguły te determinują

funkcję i wyznaczają granice postępowania kasacyjnego, czyniąc na tym etapie

niedopuszczalną polemikę z oceną dowodów i ustaleniami faktycznymi, które

stanowiły podłoże zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).

I CSK 2890/25

4

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 6, § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie.

Agnieszka Jurkowska-Chocyk

A.G.

[a.ł]