Bank nie przeforsował skargi kasacyjnej, adres firmy nie odebrał konsumentom statusu

Pozwany Bank S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Lublinie, którym uwzględniono w części apelację skarżącego

w sprawie o zapłatę z D.S. i R.S.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

siedem przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Sześć z nich

dotyczyło występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a jedno – potrzeby wykładni przepisów prawnych

budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została

szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r.,

I CSK 3562/23, wydanym w sprawie z udziałem pozwanego.

Żadna z przyczyn kasacyjnych wskazanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 5-6 i opisane szerzej w dalszej części skargi

kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem waluty obcej

(przyczyny kasacyjne 3-7) są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły

poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku

odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu

Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku

podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie obecnie tej argumentacji nie jest zatem celowe.

Uzupełniająco należy dodać, że przyczyna oznaczona numerem drugim

pozornie dotyczy kwestii nieobjętej zakresem ww. uchwały, to jest tego, które

postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu indeksowanego do waluty

I CSK 2956/24

3

obcej są abuzywne; bank wyróżnił przy tym klauzulę kursową oraz klauzulę ryzyka

walutowego. Rzecz jednak w tym, że w świetle wspomnianej uchwały rozróżnienie

takie, nawet jeżeli in abstracto uznać je za zasadne także w przypadku spornej

obecnie umowy, nie ma znaczenia. Stan niezwiązania stron umową powoduje

bowiem już sama tylko abuzywność klauzuli kursowej.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również przyczyna kasacyjna numer jeden, dotycząca tego, czy zarejestrowanie

działalności gospodarczej po zaciągnięciu kredytu oraz prowadzenie tej działalności

w kredytowanej nieruchomości powoduje, że osoba, która zaciągnęła ten kredyt,

nie może być uznawana za konsumenta. Zagadnienie to nie jest istotne, nadto nie

występuje w sprawie. Po pierwsze bowiem, okoliczność, że konsument rozpoczął

prowadzenie działalności gospodarczej po zawarciu danej umowy, nie może

wpływać na to, czy w dniu jej zawarcia dana umowa miała związek z jego

działalnością gospodarczą lub zawodową. Po drugie, w sprawie wprost ustalono, że

w kredytowanej nieruchomości nie prowadzono żadnej działalności gospodarczej,

a podanie jej jako adresu wykonywanej działalności służyło jedynie celom

ewidencyjnym (s. 4 uzasadnienia wyroku SO, ustalenia podzielone przez SA).

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[SOP]

I CSK 2956/24

4