Spór B.C. ze Szpitalem w W. o zapłatę. SN nie przyjął skargi kasacyjnej

Wyrokiem z dnia 16 maja 2023 r. wydanym w sprawie z powództwa B.C.

przeciwko Szpitalowi w W. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia

w Warszawie oddalił powództwo i orzekł o kosztach postępowania. Apelacja

I CSK 2964/24

2

powódki została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 13

listopada 2023 r.

Powódka wniosła skargę kasacyjną, opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz

eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym

lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez

stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz

założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą

„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej

kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia

Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka

wywiodła, że jest ona oczywiście uzasadniona ze względu na zaniechanie przez

Sądy meriti ustalenia i wyjaśnienia kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych

przez oddalenie wniosków dowodowych powódki, w tym o dopuszczenie dowodów

z opinii kolejnych biegłych sądowych, na okoliczności wskazane w pismach

procesowych pełnomocnika powódki składanych w toku postępowania

pierwszoinstancyjnego.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przywołanej

przyczynie kasacyjnej obligowało powódkę do wykazania kwalifikowanej postaci

I CSK 2964/24

3

naruszenia przytoczonych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej przepisów

prawa materialnego lub procesowego, naruszenia rażącego, jednoznacznego,

dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez studiowania akt sprawy i prowadzenia bardziej złożonych rozumowań (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC

2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156

oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18). Należy też przypomnieć, że zgodnie z

powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście

sprzecznego z prawem i nieprawidłowego orzeczenia, które z tych przyczyn nie

może się ostać w obrocie prawnym (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 15

października 2015 r., III CSK 198/15; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15.; z 2

czerwca 2016 r., III CSK 113/16; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16; z 29

września 2017 r., V CSK 162/17; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17; z 18 kwietnia

2018 r., II CSK 726/17 z 5 października 2018 r., V CSK 168/18).

Skarżąca nie wykazała tak rozumianej czwartej przyczyny kasacyjnej. Po

pierwsze, nie wskazała we wniosku o przyjęcie skargi przepisów, którym Sąd

drugiej instancji miał uchybić w stopniu rażącym i usprawiedliwiającym założenie o

istnieniu przywołanej przyczyny kasacyjnej. Nie jest w tym względzie wystarczające

odwołanie się przez skarżącą do podstaw skargi kasacyjnej, opartych na zarzutach

procesowych oraz ich uzasadnienia. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

jest bowiem oddzielną częścią składową skargi, wyodrębnioną formalnie i

redakcyjnie, uregulowaną w art. 3984 § 2 k.p.c. i powinien być odrębnie

uzasadniony w stopniu pozwalającym Sądowi Najwyższemu na zorientowanie się,

czy istnieje przywołana we wniosku przyczyna kasacyjna, bez sięgania do podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, które nie podlegają badaniu na tym etapie

postępowania kasacyjnego. Po drugie, wniosek o przyjęcie skargi opiera się, w

istocie, na niedopuszczalnym w postępowaniu kasacyjnym, kwestionowaniu

poprawności oceny dowodów oraz ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę

zaskarżonego orzeczenia, w tym w szczególności negowaniu oceny

przeprowadzonych w toku postępowania dowodów z opinii biegłych, implikujących

I CSK 2964/24

4

stanowisko Sądu drugiej instancji co do braku potrzeby powołania w sprawie

kolejnych biegłych.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach

postępowania kasacyjnego w odniesieniu do pełnomocnika powódki

ustanowionego z urzędu, będącego adwokatem, znajduje oparcie w art. 29 ust. 1

ustawy z 26 maja 1982 r.- Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r.,

poz.1564) oraz § 16 ust.4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 6 i § 4 ust.1 i 3 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz.763 ). Sąd

Najwyższy odstąpił od obciążania powódki kosztami postepowania kasacyjnego na

rzecz pozwanego, który wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, w oparciu o

zasadę słuszności, uwzględniając okoliczności sprawy, w tym sytuację majątkową i

życiową powódki (art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).

Agnieszka Piotrowska

(A.D.)

[SOP]