Bank chciał kasacji w sprawie kredytu indeksowanego do waluty obcej, SN odmówił przyjęcia skargi

Pozwany B. S.A. w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Lublinie, którym oddalono apelację skarżącego w sprawie

o ustalenie toczącej się z powództwa M.K., P.K. i A.K..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Jedno z nich

dotyczyło występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a pięć (od A do E) – potrzeby wykładni przepisów

prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była

już przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została

szczegółowo omówiona m.in. w postanowieniu SN z 30 grudnia 2024 r.,

I CSK 3562/23.

Żadna z przyczyn kasacyjnych opisanych przez bank nie występuje

w sprawie. Choć wskazane na s. 2-3 skargi kasacyjnej i opisane szerzej w dalszej

części skargi kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych z kursem

waluty obcej (oznaczone literami A, B, D i E) są obiektywnie istotne, a dawniej

rzeczywiście budziły poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za

wyjaśnione – w kierunku odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki

uchwale Sądu Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22.

Wobec braku podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie obecnie tej argumentacji należy więc uznać za niecelowe.

Potrzeba wykładni przepisów oznaczonych literą C nie zachodzi z kolei

dlatego, że pytanie banku – dotyczące uznania za niedozwolone postanowień

dających konsumentowi jedynie możliwość wypłaty oraz spłaty kredytu

I CSK 3006/24

3

z zachowaniem mechanizmu indeksacji kredytu do waluty obcej – nie ma związku

ze sprawą. In casu bowiem co najmniej wypłata kredytu musiała nastąpić, zgodnie

z umową, w walucie polskiej (s. 4-5 uzasadnienia SO, ustalenia podzielone przez

SA). Strony wprost umówiły się bowiem na wypłatę kredytu w złotówkach,

w kwotach nie wyższych niż podane w kontrakcie.

O zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie świadczy

również opisane w skardze kasacyjnej istotne zagadnienie prawne dotyczące

(dostrzeganego przez bank) wpływu art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. na możliwość

uznania, że postanowienia umowne wiążące wysokość świadczeń stron umowy

kredytu z tzw. tabelą kursową banku są niedozwolone w rozumieniu

art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. W orzecznictwie wyjaśniono już bowiem, że publicznoprawny

obowiązek publikacji tabel kursowych nie ma związku z umowami takimi jak

zawarta przez strony. Istnienie tego obowiązku nie oznacza, że banki mogą

zawierać z konsumentami umowy, w których przewidują, że na podstawie tabel

tego rodzaju kształtowana będzie wysokość przyszłych świadczeń stron, bez

jednoczesnego uregulowania zasad ustalania treści tego rodzaju tabel (zob. wyrok

SN z 16 maja 2025 r., II CSKP 460/23).

Sporne postanowienia, wbrew twierdzeniom skarżącego, w oczywisty

sposób nie są objęte art. 1 ust. 2 dyrektywy 93/13. Obowiązek

z art. 111 ust. 1 pkt 4 pr.bank. dotyczy publikacji tabel. Postanowienie umowne,

które – zgodnie z przywołaną dyrektywą – stanowiłoby odzwierciedlenie tego

przepisu, musiałoby nakładać na bank analogiczny obowiązek umowny, tzn.

zobowiązywać go względem konsumenta do publikacji tabel kursowych. Tego

rodzaju hipotetyczna klauzula istotnie nie mogłaby zostać uznana za niedozwoloną

– nie ma to jednak związku z faktycznie zawartymi w umowie kredytu

postanowieniami, które były sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszały

interesy powodów jako konsumentów.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach nie orzeczono, gdyż wniosek o ich zasadzenie od banku na rzecz

I CSK 3006/24

4

powodów został powiązany wyłącznie z przypadkiem oddalenia skargi kasacyjnej,

a nie: nieprzyjęcia jej do rozpoznania.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

Beata Janiszewska

[J.T.]

[a.ł]