Bank przegrał w SN spór o kredyt indeksowany. Zapłaci klientom po 2700 zł

1. Wyrokiem z 29 listopada 2024 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił

apelację Banku w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z 12 kwietnia

2023 r. w sprawie z powództwa K.T. i K.T.1 o zapłatę i ustalenie oraz orzekł o

kosztach postępowania apelacyjnego.

2. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wywiodła strona

pozwana, wskazując na naruszenie art. 3851 § 1 w zw. z art. 3851 § 1 zd. 2 k.c. w

I CSK 302/26

2

zw. z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie

nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (dalej: „dyrektywa 93/13”); art.

3851 § 1 zd. 2 k.c. w zw. z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 k.c. w zw.

z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 i art. 3852 k.c. w zw. z art.

4 ust. 2 dyrektywy 93/13; art. 69 ust. 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Prawo

bankowe (dalej: „pr.bank.”) oraz art. 65 i art. 358 § 2 k.c., wszystkich w związku z

art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13; art. 3851 § 2 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13

oraz w zw. z motywem dwudziestym pierwszym dyrektywy 93/13, a także art. 189

k.p.c.

3. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując

się na występowanie w sprawie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2

k.p.c.

Podał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne i potrzeba

wyjaśnienia:

- czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych

w umowie o kredyt indeksowany kursem waluty obcej klauzul spreadowych,

nieokreślających głównego przedmiotu umowy, za niedozwolone (nieuczciwe)

warunki umowne, prawidłowe jest przyjęcie nieważności całej umowy, skoro

klauzule ryzyka walutowego, określające główny przedmiot tej umowy, nie stanowią

niedozwolonych (nieuczciwych) warunków umownych;

- czy wobec umożliwienia kredytobiorcom posiadającym kredyty

denominowane lub indeksowane do waluty innej niż waluta polska dokonywania

spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonania przedterminowej spłaty pełnej

lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w tej walucie na podstawie art. 69 ust. 3

pr.bank., wziąwszy pod uwagę aksjomat racjonalności krajowego ustawodawcy,

uzasadnione jest przyjęcie, że kredyty denominowane lub indeksowane do waluty

innej niż waluta polska są kredytami udzielonymi w złotych polskich, skoro

dokonanie przez kredytobiorcę spłaty raty kapitałowo-odsetkowej albo dokonanie

przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty kredytu bezpośrednio w

walucie, do której denominowany lub indeksowany jest kredyt, prowadzi do

skutecznego spełnienia świadczenia wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego

I CSK 302/26

3

oraz zaspokojenia wierzyciela, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek

przeliczeń bądź innych operacji walutowych wpłacanych przez kredytobiorcę

środków w walucie innej niż waluta krajowa;

- czy w przypadku uznania w wyniku kontroli incydentalnej obecnych

w umowie o kredyt indeksowany do waluty obcej klauzul odnoszących się do

indeksacji kredytu kursem waluty obcej za niedozwolone (nieuczciwe) warunki

umowne i w konsekwencji przyjęcia upadku umowy jako konsekwencji

wyeliminowania z niej mechanizmu indeksacji, kierując się zasadą utrzymania

umowy w mocy oraz mając na uwadze postulat przywrócenia sytuacji prawnej

i faktycznej konsumenta, w jakiej znajdowałby się on w przypadku braku

nieuczciwych warunków umownych, prawidłowe jest odwołanie się, jako do

podstawy dla określenia oprocentowania zobowiązań kredytowych wyrażonych

w walucie polskiej, do stawki referencyjnej WIBOR, skoro w umowie wiążącej

strony stawka ta występuje i jest ona definiowana jako odnosząca się do kredytów

nieindeksowanych, wyrażonych w walucie polskiej.

W ocenie skarżącego banku w sprawie istnieje też potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, tj. art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, art. 6 ust. 1 dyrektywy

93/13, art. 65 k.c., art. 354 k.c., art. 358 § 2 k.c., art. 3851 § 1 i 2 k.c., art. 3852 k.c.

oraz art. 69 ust. 3 pr.bank. i art. 189 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

4. Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach Kodeksu

postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na

ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości

orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także usunięcie z obrotu prawnego

orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście

wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń

umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji

skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona

w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi

kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony

I CSK 302/26

4

wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie

służy zaś merytorycznej ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej

jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest

usprawiedliwione.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może

być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie

Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego

odpowiadają tym, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Dla spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie

w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania,

zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wskazanych w art.

3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w

sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego (postanowienie SN z 26 kwietnia

2006 r., II CZ 28/06). Ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne

oraz kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących

o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może

polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą

pojawić się oddzielnie i autonomicznie. Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią

instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą

szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko

w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym.

5. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego

I CSK 302/26

5

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno,

przede wszystkim, być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w

stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń

(postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia SN:

z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, i

z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08).

Natomiast oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na

potrzebie wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)

wymaga wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie,

jest przedmiotem rozbieżnej wykładni w judykaturze sądowej i na czym rozbieżność

ta polega, co powoduje konieczność przytoczenia orzeczeń sądów wydanych

w takich samych lub istotnie zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki

konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze

strony Sądu Najwyższego, z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów

dotychczasowy dorobek doktryny i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający.

Nieodzowne jest ponadto, podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej

określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od

Sądu Najwyższego wykładnią prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego

(postanowienia SN: z 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z 29 lipca 2015 r.,

I CSK 980/14, i z 19 czerwca 2018 r., IV CSK 56/18).

6. Skarga kasacyjna pozwanego banku nie zawiera argumentów

dostatecznych dla uznania, że skarżący skutecznie wykazał, iż w sprawie zachodzi

powołana przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Przede wszystkim, skarżący zdaje się nie dostrzegać, że istotna dla

rozpoznawanej sprawy problematyka była w ostatnim czasie przedmiotem wielu

wypowiedzi Sądu Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Stanowczy sprzeciw musi budzić konstrukcja skargi ignorująca aktualne

I CSK 302/26

6

orzecznictwo, w szczególności liczne wypowiedzi Sądu Najwyższego (wyroki:

z 24 października 2018 r., II CSK 632/17; z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18;

z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr B, poz. 20; z 4 kwietnia

2019 r., III CSK 159/17; z 30 września 2020 r., I CSK 556/18; z 27 lipca 2021 r., V

CSKP 49/21; z 28 września 2022 r., II CSKP 412/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 54;

z 3 lutego 2022 r., II CSKP 415/22; z 3 lutego 2022 r., II CSKP 459/22; z 9 grudnia

2022 r., II CSKP 1262/22; z 3 marca 2022 r., II CSKP 520/22; z 23 marca 2022 r.,

II CSKP 532/22; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 656/22, OSNC-ZD 2022, nr 4,

poz. 52; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 676/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 694/22;

z 20 maja 2022 r., II CSKP 713/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP 1153/22; z 19

maja 2022 r., II CSKP 1104/22; z 18 sierpnia 2022 r., II CSKP 387/22; z 20 maja

2022 r., II CSKP 403/22; z 23 czerwca 2022 r., II CSKP 487/22; z 26 kwietnia 2022

r., II CSKP 550/22; z 8 listopada 2022 r., II CSKP 674/22; z 26 maja 2022 r., II

CSKP 711/22; z 19 maja 2022 r., II CSKP 792/22; z 20 maja 2022 r., II CSKP

796/22; z 24 czerwca 2022 r., II CSKP 10/22; z 30 czerwca 2022 r., II CSKP 883/22;

z 20 maja 2022 r., II CSKP 943/22; z 8 września 2022 r., II CSKP 1094/22, OSNC-

ZD 2022, nr 4, poz. 53; z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 875/22; z 7 lutego 2023 r., II

CSKP 1334/22; z 22 lutego 2023 r., II CSKP 1442/22; z 8 marca 2023 r., II CSKP

1095/22; z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 722/22; z 8 lutego 2023 r., II CSKP 483/22;

z 28 lutego 2023 r., II CSKP 1440/22; z 17 marca 2023 r., II CSKP 924/22;

z 12 kwietnia 2023 r., II CSKP 1531/22; z 6 czerwca 2023 r., II CSKP 1159/22;

z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 272/22; z 26 stycznia 2023 r., II CSKP 454/22;

z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 1200/22; z 8 lutego 2023 r., II CSKP 978/22; z 20

lutego 2023 r., II CSKP 809/22; z 31 marca 2023 r., II CSKP 1052/22; z 31 marca

2023 r., II CSKP 775/22; z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22; z 23 maja 2023 r., II

CSKP 973/22; z 30 maja 2023 r., II CSKP 1536/22; z 29 listopada 2023 r., II CSKP

1461/22; z 18 października 2023 r., II CSKP 1722/22; z 27 marca 2024 r., II CSKP

1258/22; z 13 listopada 2024 r., II CSKP 854/24; z 9 stycznia 2025 r., II CSKP

30/23; z 28 lutego 2025 r., II CSKP 278/23; z 16 maja 2025 r., II CSKP 201/23,

i z 10 października 2025 r., II CSKP 471/24).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości, że określenie

wysokości należności obciążającej kredytobiorcę z odwołaniem do tabel kursowych

I CSK 302/26

7

ustalanych jednostronnie przez bank, bez wskazania obiektywnych kryteriów

oznaczania kursu waluty, jest nietransparentne, pozostawia pole do arbitralnego

działania banku i obciąża kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz narusza

równorzędność stron umowy kredytu (zob. np. wyroki: z 26 maja 2022 r., II CSKP

650/22, OSNC-ZD 2022, nr 4, poz. 48; z 13 października 2022 r., II CSKP 864/22,

OSNC 2023, nr 5, poz. 50, i z 5 lutego 2025 r., II CSKP 1973/22). Takie

postanowienia umowne, kształtujące prawa i obowiązki konsumenta w sposób

sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające jego interesy, są

niedozwolone i nie wiążą konsumenta w świetle art. 3851 k.c. (zob. np. wyroki:

z 13 maja 2022 r., II CSKP 464/22; z 27 maja 2022 r., II CSKP 314/22, OSNC-ZD

2022, nr 4, poz. 50; z 9 września 2022 r., II CSKP 794/22; z 28 października 2022

r., II CSKP 902/22, i z 20 września 2024 r., II CSKP 1094/23). Postanowienia te

należy uznać za niedozwolone niezależnie od tego, czy swoboda banku w ustaleniu

kursu jest pełna, czy też w jakiś sposób ograniczona, np. w razie wprowadzenia

możliwych maksymalnych odchyleń od kursu ustalanego z wykorzystaniem

obiektywnych kryteriów (tak np. SN w wyrokach: z 22 stycznia 2016 r., I CSK

1049/14, OSNC 2016, nr 11, poz. 134; z 24 października 2018 r., II CSK 632/17; z

4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 2 czerwca

2021 r., I CSKP 55/21; z 30 maja 2023 r., II CSKP 1536/22; z 22 czerwca 2023 r., II

CSKP 1484/22; z 23 czerwca 2023 r., II CSKP 1464/22, i z 12 grudnia 2023 r., II

CSKP 1549/22).

Trzeba również podkreślić, że konsekwencją stwierdzenia, iż dane

postanowienie umowne ma charakter niedozwolony w rozumieniu art. 3851 § 1 k.c.,

jest działająca ex lege sankcja bezskuteczności niedozwolonego postanowienia,

połączona z przewidzianą w art. 3851 § 2 k.c. zasadą związania stron umową

w pozostałym zakresie (zob. m.in uchwałę SN z 29 czerwca 2007 r., III CZP 62/07,

OSNC 2008, nr 7-8, poz. 87, oraz uchwałę składu siedmiu sędziów SN z 7 maja

2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, a także m.in. wyroki SN: z 30 maja

2014 r., III CSK 204/13; z 1 marca 2017 r., IV CSK 285/16; z 24 października 2018

r., II CSK 632/17, i z 8 lutego 2023 r., II CSKP 978/22). Uznanie bowiem, że

postanowienia dotyczące przeliczania kwoty kredytu i uiszczanych spłat na walutę

I CSK 302/26

8

obcą są niedozwolonymi postanowieniami umownymi oznacza, iż zgodnie

z art. 3851 § 1 zd. 1 k.c. nie wiążą one kredytobiorców.

W uchwale składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25 kwietnia

2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), rozstrzygnięto, że w razie

uznania, iż postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego

odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej stanowi niedozwolone

postanowienie umowne i nie jest wiążące, w obowiązującym stanie prawnym nie

można przyjąć, że miejsce tego postanowienia zajmuje inny sposób określenia

kursu waluty obcej wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów (pkt 1), a ponadto

w razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej w umowie

kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże także w

pozostałym zakresie (pkt 2). Zbędne jest przytaczanie argumentów szeroko

przedstawionych w uzasadnieniu tej uchwały, do której należy odesłać,

przypominając, że według art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym uchwała składu całej izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje moc zasady

prawnej, co oznacza, że wiąże inne składy Sądu Najwyższego.

Wejście w życie ustawy antyspreadowej, którą w art. 69 pr.bank. dodano

ustęp 3, nie wpłynęło na ocenę abuzywności postanowień umów kredytu zawartych

wcześniej oraz konsekwencji prawnych wynikających z tej oceny (zob. m.in. wyroki

SN: z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr B, poz. 20;

z 26 kwietnia 2022 r., II CSKP 550/22; z 10 maja 2022 r., II CSKP 285/22, OSNC

2022, nr 4, poz. 45; z 28 października 2022 r., II CSKP 894/22; z 10 marca 2023 r.,

II CSKP 1017/22; z 6 czerwca 2023 r., II CSKP 1159/22, i z 8 listopada 2023 r., II

CSKP 1530/22; postanowienia SN: z 28 listopada 2022 r., I CSK 934/22; z 31

sierpnia 2023 r., I CSK 4401/22; z 6 października 2023 r., I CSK 927/23, i z 31

października 2023 r., I CSK 4607/22). Dzieje się tak, ponieważ oceny, czy

postanowienie umowne jest niedozwolone, dokonuje się według stanu z chwili

zawarcia umowy (zob. uchwałę SN z 20 czerwca 2018 r., III CZP 29/17, OSNC

2019, nr 1, poz. 2) i od tego momentu klauzule abuzywne nie są wiążące dla

konsumenta, chyba że konsument wyrazi świadomą wolę na objęcie go takim

postanowieniem umownym. Skutek niezwiązania klauzulą abuzywną ex tunc

oznacza, że zdarzenia o charakterze następczym w stosunku do daty zawarcia

I CSK 302/26

9

umowy zawierającej taką klauzulę pozostają bez znaczenia dla niewiążącego

charakteru niedozwolonych postanowień umownych.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się również, że nie jest

wystarczające wskazanie w umowie, iż ryzyko związane ze zmianą kursu waluty

ponosi kredytobiorca, oraz odebranie od niego oświadczenia o standardowej treści,

że został poinformowany o ponoszeniu ryzyka wynikającego ze zmiany kursu

waluty oraz przyjął do wiadomości i akceptuje to ryzyko. Ze względu na brak

równowagi informacyjnej bank, zawierając umowę z konsumentem, powinien

udzielić mu wyjaśnień co do tych aspektów kreowanego stosunku prawnego, które

mogą wiązać się dla konsumenta ze szczególnym ryzykiem, choć oczywiści

powinność ta nie może oznaczać obowiązku bezbłędnego przewidzenia wszelkich

zdarzeń przyszłych, gdyż mimo wspomnianej nierównowagi informacyjnej także

profesjonalista ma w tej mierze ograniczone możliwości (wyrok SN z 16 maja 2025

r., II CSKP 201/23).

W związku z tym przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienia prawne

nie mają waloru nowości i nie są zagadnieniami istotnymi, których wyjaśnienie

przyczyni się do rozwoju prawa. Do odmiennej oceny nie prowadzi fakt, że

w niniejszej sprawie kwota kredytu została wyrażona w euro, a nie we frankach

szwajcarskich.

7. Skarżący bank nie wykazał też skutecznie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2

k.p.c. Jak podano wyżej, podniesione przez skarżącego wątpliwości dotyczące

wykładni art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13, art. 65, 354, art. 358 § 2, art.

3851 § 1 i 2, art. 3852 k.c., art. 69 ust. 3 pr.bank. były już przedmiotem dostatecznej

analizy orzecznictwa, a skarżący nie przedstawił nowych argumentów,

świadczących o potrzebie analizy wskazanych zagadnień przez Sąd Najwyższy po

raz kolejny.

Skarżący nie wykazał również konieczności ponownego rozważenia

kryteriów zastosowania art. 189 k.p.c. w sprawach kredytów denominowanych czy

indeksowanych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dopuszcza się wystąpienie

z żądaniem ustalenia nieistnienia stosunku kredytu ze względu na nieważność

umowy kredytu (wyroki SN: z 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22; z 20 czerwca 2022

I CSK 302/26

10

r., II CSKP 701/22; z 31 stycznia 2023 r., II CSKP 1200/22, i z 14 czerwca 2023 r.,

II CSKP 876/22). Również TSUE w wyroku z 23 listopada 2023 r., C-321/22,

wskazał, że art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z zasadą skuteczności stoi na

przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z ich wykładnią dokonaną

w orzecznictwie, które w celu uwzględnienia wytoczonego przez konsumenta

powództwa zmierzającego do stwierdzenia bezskuteczności nieuczciwego warunku

w umowie zawartej z przedsiębiorcą wymagają dowodu na istnienie interesu

prawnego, w sytuacji gdy uznaje się, że taki interes nie istnieje, jeżeli

konsumentowi przysługuje powództwo o zwrot nienależnego świadczenia, lub gdy

może on powołać się na tę bezskuteczność w ramach obrony przed powództwem

wzajemnym w przedmiocie wyegzekwowania wykonania zobowiązania

wytoczonym przeciwko niemu przez tego przedsiębiorcę na podstawie tego

warunku. Skarga nie zawiera argumentów świadczących o potrzebie ponownego

zajęcia stanowiska w powyższych kwestiach przez Sąd Najwyższy.

8. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 1 a contrario k.p.c.). O kosztach postępowania

kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1, 11 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c. oraz w zw.

z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Joanna Misztal-Konecka

(K.W.)

[SOP]