Bank nie przebił się z kasacją w sprawie kredytu i zapłaci klientowi 5400 zł kosztów

Wyrokiem z 13 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił, że umowa

o kredyt mieszkaniowy zawarta w dniu 24 sierpnia 2008 r. pomiędzy W.B. a Bank1

Spółką Akcyjną z siedzibą w G. (poprzednikiem prawnym pozwanego) jest

nieważna w całości (pkt I); zasądził od Bank Spółki Akcyjnej w W. na rzecz W.B.

kwoty:

55

515,

80

zł

oraz

I CSK 3022/25

2

34 377, 04 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 września

2020 r. do dnia zapłaty (pkt II); oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt III)

i orzekł o kosztach postępowania (pkt IV).

Wyrokiem z 3 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie zmienił

zaskarżony wyrok częściowo w ten sposób, że oddalił powództwo o zapłatę

odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot zasądzonych w punkcie drugim za

okres od dnia 2 września 2020 roku do dnia 13 października 2020 roku (pkt I);

oddalił apelację pozwanego w pozostałym zakresie (pkt II) i orzekł o kosztach

postępowania (pkt III).

Pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok Sądu

Apelacyjnego w części, tj. w zakresie pkt II i III. We wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi

kasacyjnej przejawiającą się w nierozpoznaniu istoty sprawy przez Sąd Apelacyjny

w Warszawie na skutek niedokonania oceny materialnoprawnej oświadczenia

o potrąceniu z dnia 20 listopada 2023 roku złożonego przez powoda poza

procesem, które zostało załączone do pisma pozwanego z dnia 14 lutego

2025 roku.

W odpowiedzi powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz od pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego przed Sądem Najwyższym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nakładając

na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ustawodawca zmierzał do

zagwarantowania, że skarga kasacyjna, nadzwyczajny środek zaskarżenia

prawomocnych orzeczeń, będzie pełnić przypisane jej funkcje publicznoprawne.

Ograniczenie przesłanek do czterech ma więc zapewnić, że przyjęcie skargi

I CSK 3022/25

3

kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych

sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga

kasacyjna nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej sprawie.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi

wówczas, gdy z treści skargi bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych

rozważań wynika, że wadliwości przytoczone w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku,

gdy strona skarżąca twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

powinna przedstawić argumentację prawną wyjaśniającą w czym ta oczywistość się

wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Konieczne jest w związku z tym wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającej

na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r.,

V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; postanowienie Sądu Najwyższego

z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 r., nr 4, poz. 75; postanowienie Sądu

Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06). Wymaga przy tym podkreślenia,

że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia

(zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15). Wynikająca

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ma

charakter wyjątkowy. W konsekwencji, w judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje

się, że skarga kasacyjna jest zasadna w stopniu „oczywistym”, jeżeli można ją

stwierdzić „na pierwszy rzut oka”, bez potrzeby pogłębionego badania okoliczności

sprawy (zob. postanowienie SN z 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07).

Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

pozwala przyjąć, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w przyjętym

wyżej rozumieniu. W obecnym stanie prawnym możliwość uwzględnienia zarzutu

potrącenia w toku postępowania cywilnego ma ograniczony charakter. Skuteczne

podniesienie tego zarzutu wymaga spełnienia przesłanek wymienionych

w art. 2031 k.p.c. Przepis ten ogranicza możliwość podnoszenia zarzutu potrącenia

w postępowaniu rozpoznawczym zarówno pod względem formalnym, jak

I CSK 3022/25

4

i czasowym (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 listopada 2024 r.,

I CSK 4026/23; 20 sierpnia 2025 r., I CSK 1564/25; 26 czerwca 2025 r.,

I CSK 4025/24). Trudno zatem mówić o oczywistej zasadności składanej skargi,

skoro ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wydania

orzeczenia sprzecznego z powszechnie przyjętym sposobem wykładni

zastosowanego przez sąd przepisu prawa.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w zw. z § 2 pkt 7, § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie.

Agnieszka Jurkowska-Chocyk

A.G.

[SOP]