Sąd Najwyższy nie przyjął skargi pozwanych, zapłata obniżona do 69 500 zł

1. Wyrokiem z 14 lutego 2024 r. Sąd Okręgowy w Elblągu zasądził od

pozwanych A.B. i R.B. solidarnie na rzecz powoda G.W. kwotę 135 370,06 zł wraz z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 5 lutego 2022 r., oddalił powództwo w

pozostały zakresie oraz orzekł o kosztach procesu.

2. Na skutek apelacji strony pozwanej Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem

z 6 maja 2025 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że zasądzoną w nim

kwotę obniżył do kwoty 69 500 zł z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za

opóźnienie od 5 lutego 2022 r., oddalając powództwo w pozostałym zakresie i

rozstrzygnął o kosztach postępowania apelacyjnego.

3. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skargę kasacyjną wnieśli pozwani. Skarżący

wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się na przesłankę

określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

4. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W judykaturze już

wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej

(zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18). Wskazano tam m.in.,

że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania

cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu

publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz

prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń

wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie

zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie

sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji

tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach

której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap

postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony wyłącznie do zbadania

I CSK 3047/25

3

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; nie służy zaś merytorycznej

ocenie skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wówczas usprawiedliwione.

5. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że skarga kasacyjna nie

zawiera argumentów wystarczających dla uznania, że w sprawie spełniona została

przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., uzasadniająca przyjęcie skargi do

rozpoznania.

6. Zagadnienia prawne nie zostały sformułowane w sposób prawidłowy.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego istotne zagadnienie

prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno zostać sformułowane w sposób

spełniający wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi

Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości,

w formie pytania sformułowanego w taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie

stawianych przez skarżącego wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. – zob. postanowienia

SN z 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13 oraz z 14 września 2012 r., I UK 218/12;

z 17 grudnia 2025 r., III USK 205/24). Ponadto istotne zagadnienie prawne winno

stanowić problem prawny nowy, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, którego

wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Tymczasem sformułowane przez

skarżących zagadnienia nie mają przymiotu nowości. Kwestie poruszane przez

skarżących dotyczące podanych zagadnienia prawnego były bowiem wielokrotnie

rozważane w orzecznictwie, co zresztą udokumentowali sami skarżący w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.

7. Należy podkreślić, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi

wątpliwości, że uprawdopodobnienie za pomocą pisma może nastąpić przez użycie

każdego dokumentu, którego treść bezpośrednio lub pośrednio wskazuje na fakt

dokonania czynności. Nie jest konieczne, aby pismo to pochodziło od strony,

przeciwko której lub przeciwko której następcom prawnym dowód na fakt dokonania

czynności prawnej jest prowadzony, ani też, aby pismo to było podpisane przez jedną

ze stron. Może to być dokument prywatny lub urzędowy, w tym w szczególności list,

dowód wpłaty, wycinek prasowy czy wydruk komputerowy (zob. postanowienia SN z

9 kwietnia 2019 r., V CSK 22/18 oraz z 26 września 2022 r., I CSK 2740/22). W

szczególności nie budzi wątpliwości, że dowód przelewu na konto stanowi

uprawdopodobnienie faktu zawarcia i dokonania wskazywanej przez strony umowy

I CSK 3047/25

4

pożyczki za pomocą dokumentu (zob. wyrok SN z 19 stycznia 2018 r., I CSK 182/17),

a właśnie ta okoliczność została uznana za kluczową w zaskarżonym wyroku Sądu

Apelacyjnego.

8. Z tych samych względów należy przyjąć, że w sprawie nie zachodzi

potrzeba wykładni art. 74 § 2 k.c. czy art. art. 773 k.c.

9. Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

10. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(Ł.W.)

[SOP]