Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku o potrącenie; bank zapłaci po 1350 zł

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku

z 26 maja 2025 r., sygn. I ACa 2562/23.

Powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 307/26

2

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej

funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być

przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową

i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem

zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa

Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie

obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności

i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi

Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (zob. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4,

poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (zob. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł

na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została

jednak spełniona.

Pozwany wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej

oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wskazał, że Sąd II instancji

zaniechał rozpoznania istoty sprawy w zakresie okoliczności faktycznych, które

ujawniły się po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, a przed wydaniem wyroku

przez Sąd II instancji, tzn. nie rozpatrzył w sposób merytoryczny zgłoszonego w

toku sprawy przed Sadem II instancji zarzutu wygaśnięcia wierzytelności powodów

I CSK 307/26

3

w kwocie 57 772,84 zł, tj. wierzytelności uwzględnionej w wyroku Sądu I instancji,

która - zdaniem pozwanego - wygasła na skutek złożonego przez powodów

oświadczenia o potrąceniu z 9 stycznia 2024 r.

W rozpoznawanej sprawie oczywista zasadność skargi nie zachodzi. Wbrew

twierdzeniom skarżącego, Sąd Apelacyjny nie pominął oświadczenia powodów

o potrąceniu z 9 stycznia 2024 r. Przeciwnie, odniósł się do niego szczegółowo

analizując zarówno materialnoprawne skutki potrącenia, jak i procesowe wymogi

skutecznego podniesienia zarzutu potrącenia wynikające z art. 2031 k.p.c.

Następnie wyjaśnił, dlaczego dokument ten nie mógł zostać uwzględniony przy

rozstrzyganiu sprawy. Argumentacja skargi sprowadza się zatem do polemiki z

oceną prawną Sądu Apelacyjnego oraz przyjętą przez ten Sąd wykładnią art. 2031

k.p.c. Nie można podzielić stanowiska, że Sąd II instancji nie rozpoznał istoty

sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wynika, iż Sąd ten

rozpoznał i ocenił zgłoszone twierdzenia dotyczące wygaśnięcia wierzytelności na

skutek potrącenia, uznając je za nieskuteczne z przyczyn szczegółowo wskazanych

w motywach orzeczenia.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1,

11 i 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6

w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

(M.T.)

[SOP]