Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi spółki G. i obciążył ją kosztami 2700 zł

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 3170/24

2

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Uzasadniając występowanie tej przesłanki skarżąca podniosła, powołując się

na art. 233 § 1 i art. 387 § 21 w zw. z art. 391 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 382 i

art. 378 § 1 k.p.c., że Sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia faktyczne

Sądu pierwszej instancji bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tym

zakresie, w sytuacji, gdy zarzuty apelacji obejmowały przede wszystkim

sprzeczność ustaleń Sądu pierwszej instancji ze zgromadzonym materiałem

dowodowym, co skutkowało tym, iż zarzuty apelacyjne w ten sposób nie zostały

rozpoznane.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, Sąd drugiej instancji rozważył wszystkie

zarzuty apelacji, co znalazło wyraz w uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia.

Należy zauważyć, że bazą zastrzeżeń skarżącej są ustalenia faktyczne, z którymi

polemika jest niedopuszczalna w postępowaniu kasacyjnym. Ustawodawca

wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c., że w postępowaniu kasacyjnym nie jest

dopuszczalne powołanie nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest

związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). W konsekwencji nie

I CSK 3170/24

3

można uznać skargi kasacyjnej za oczywiście uzasadnioną, skoro rażące

naruszenie prawa musi być osadzone w faktach ustalonych przez sąd drugiej

instancji.

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że powołana przez

skarżącą przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób

właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(A.T.)

[r.g.]