Sąd Najwyższy odrzucił wniosek powódki o koszty kasacji po cofnięciu skargi

Pismem procesowym z 23 marca 2026 r., pozwany Bank spółka akcyjna w

W. cofnął skargę kasacyjną wniesioną od prawomocnego wyroku Sądu

Apelacyjnego w Szczecinie z 2 października 2025 r. w sprawie z powództwa K.M.

o ustalenie i zapłatę, wnosząc o umorzenie postępowania oraz wzajemne

zniesienie kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na zawarcie przez strony

porozumienia kompensacyjnego.

Postanowieniem z 2 kwietnia 2026 r. Sąd Najwyższy wobec cofnięcia skargi

kasacyjnej umorzył postępowanie kasacyjne. Odpis postanowienia Sądu Najwyższego

I CSK 323/26

2

wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi powódki w dniu 10 kwietnia

2026 r. (k. 716).

Pismem procesowym z 31 marca 2026 r. (data nadania w urzędzie

pocztowym), które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 3 kwietnia 2026 r., a zatem

po dacie wydania orzeczenia z 2 kwietnia 2026 r. (k. 88), powódka w odpowiedzi na

pismo pozwanego dotyczące cofnięcia skargi kasacyjnej, podtrzymała wniosek

o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Na poparcie wniosku

argumentowała, że w porozumieniu kompensacyjnym stojącym u podstaw cofnięcia

przez pozwanego skargi kasacyjnej, strony nie uregulowały kosztów postępowania

kasacyjnego.

Wobec wydania w dniu 2 kwietnia 2026 r. postanowienia w przedmiocie

umorzenia postępowania kasacyjnego wniosek powódki Sąd Najwyższy potraktował

jako wniosek o uzupełnienie postanowienia z 2 kwietnia 2026 r. w zakresie kosztów

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek podlegał odrzuceniu.

Zgodnie z art. 351 § 1 w zw. z art. 361 i w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., które

znajdują zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym ( art. 39821 k.p.c.),

strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku lub postanowienia, a gdy

doręczenie wyroku lub postanowienia następuje z urzędu - od jego doręczenia,

zgłosić wniosek o uzupełnienie, jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania,

natychmiastowej wykonalności lub nie zamieścił w wyroku lub postanowieniu

dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić

z urzędu. Nie budzi wątpliwości, że tego rodzaju rozstrzygnięciem może być

orzeczenie o kosztach postępowania (art. 351 § 3 k.p.c.).

W postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2026 r., Sąd Najwyższy nie orzekł

o kosztach postępowania kasacyjnego zakładając, że strony rozstrzygnęły spór

porozumieniem kompensacyjnym załączonym do pisma procesowego pozwanego

z 23 marca 2026 r. (k. 81-83). Złożony zaś przez powódkę wniosek o zasądzenie

kosztów postępowania kasacyjnego złożony przed datą wydania postanowienia

I CSK 323/26

3

z 2 kwietnia 2026 r. (31 marca 2026 r.,) który wpłynął do Sądu Najwyższego po dacie

jego wydania (3 kwietnia 2026 r.) nie mógł być uwzględniony.

Jeżeli powódka stała na stanowisku, że zachodzi podstawa do rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego mimo zawarcia przez strony porozumienia

kompensacyjnego, miała uprawnienie do złożenia wniosku o uzupełnienie

postanowienia z 2 kwietnia 2026 r. po doręczeniu jego odpisu.

Wniosek o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego złożony przed datą

wydania postanowienia, który wpłynął do Sądu Najwyższego po dacie jego wydania

nie może natomiast skutkować przyznaniem powódce kosztów postępowania

kasacyjnego, a może być kwalifikowany jedynie jako przedwczesny, a zatem

niedopuszczalny wniosek o uzupełnienie postanowienia w przedmiocie rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie z art. 351 § 1 w zw.

z art. 361 i art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

[A.T.]

[SOP]