Środa Wydanie nr 39

Sygnatura akt
I CSK 3428/24
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna Wydział I
Rodzaj
Postanowienie
Data orzeczenia
19 grudnia 2025 r.
Rozstrzygnięcie
Zasądzono
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy
Sąd Najwyższy
© autorzy OpenStreetMap

Sąd Najwyższy

Bank nie doczekał się rozpoznania skargi w sprawie kredytu frankowego

Przejdź do orzeczenia, 4 min czytania

Spór

Bank zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w sprawie o zapłatę i ustalenie, wniesionej przez kredytobiorców K.M. i S.M.

Ustalenia sądu

Bank wskazał w skardze sześć przyczyn kasacyjnych. Sąd Najwyższy stwierdził, że żadna z nich nie zachodzi w sprawie, a kwestie kredytów frankowych są wyjaśnione uchwałą III CZP 25/22.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej banku i zasądził od banku na rzecz powodów 5400 zł kosztów postępowania kasacyjnego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się postanowienia.

Dlaczego

Sąd uznał, że zagadnienia dotyczące kredytów frankowych są już rozstrzygnięte uchwałą SN, a pytanie o przedumowny obowiązek informacyjny nie występuje w sprawie, bo Sąd Apelacyjny go nie przyjął.

Dla firm

Pytania o kredyty powiązane z kursem waluty obcej, które zostały już wyjaśnione uchwałą SN, nie uzasadniają przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Więcej o sprawie

Bank zgłosił sześć przyczyn kasacyjnych, z czego cztery dotyczyły istotnego zagadnienia prawnego. Sąd Najwyższy uznał, że pytania te wyjaśniono uchwałą z 25 kwietnia 2024 r.

Sąd Apelacyjny nie przyjął bowiem, że "przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta stanowi element postanowienia umownego".

Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy
Rozstrzygnięcie
Zasądzono
Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Cywilna Wydział I
Sygnatura
I CSK 3428/24

Treść orzeczenia

I CSK 3428/24

POSTANOWIENIE

19 grudnia 2025 r.

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Beata Janiszewska

na posiedzeniu niejawnym 19 grudnia 2025 r. w Warszawie

w sprawie z powództwa K.M. i S.M.

przeciwko R. AG w W.

o zapłatę i ustalenie,

na skutek skargi kasacyjnej R. AG w W.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

z 26 czerwca 2024 r., I ACa 128/23,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od R. AG w W. na rzecz K.M. i S.M. 5400 (pięć

tysięcy czterysta) złotych z odsetkami w wysokości odsetek

ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia

pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się niniejszego

orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

[J.T.]

I CSK 3428/24

2

Uzasadnienie

Pozwany R. AG w W. (dalej: bank) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Szczecinie, którym oddalono apelację skarżącego od wyroku Sadu

pierwszej instancji wydanego w sprawie o zapłatę i ustalenie toczącej się

z powództwa K.M. i S.M.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania bank wskazał

sześć przyczyn kasacyjnych w rozumieniu art. 3989 § 1 k.p.c. Cztery z nich

dotyczyły występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a dwie – potrzeby wykładni przepisów budzących

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1

pkt 2 k.p.c.). Natura obu wspomnianych przyczyn kasacyjnych była już

przedmiotem bardzo licznych wypowiedzi Sądu Najwyższego i została szczegółowo

omówiona m.in. w postanowieniu SN z 28 marca 2025 r., I CSK 703/24, wydanym

w sprawie z udziałem pozwanego.

Pierwsze cztery przyczyny kasacyjne wskazane przez bank nie występują

w sprawie. Choć sygnalizowane na s. 6-7 skargi kasacyjnej i opisane szerzej

w dalszej części tej skargi kwestie dotyczące problematyki kredytów powiązanych

z kursem waluty obcej są obiektywnie istotne, a dawniej rzeczywiście budziły

poważne wątpliwości, to obecnie należy uznać je za wyjaśnione – w kierunku

odmiennym od oczekiwanego przez pozwanego – dzięki uchwale Sądu

Najwyższego – Izby Cywilnej – z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22. Wobec braku

podstaw do podjęcia działań unormowanych w art. 88 § 1 u.s.n., przy

rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Najwyższy pozostaje przy tym, na mocy

art. 87 § 1 u.s.n., związany stanowiskiem wyrażonym w sentencji tego orzeczenia.

We wspomnianej uchwale szeroko umotywowano zajęte w niej stanowiska;

powtarzanie tej argumentacji należy uznać za zbędne.

Piąta wskazana przez bank przyczyna kasacyjna, związana z potrzebą

wykładni art. 189 k.p.c., nie jest aktualna, gdyż pojęcie „interesu prawnego” w tzw.

I CSK 3428/24

3

sprawach frankowych również należy uznać za wyjaśnione. Było ono przedmiotem

bogatego orzecznictwa Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że rozumienie

interesu prawnego musi być szerokie i elastyczne, a także uwzględniać

okoliczności danej sprawy. W określonych sytuacjach nie można więc wykluczyć,

że możliwość wytoczenia powództwa o zapłatę nie wyczerpuje interesu prawnego

po stronie osoby kwestionującej związanie częścią postanowień umowy lub

istnienie zobowiązania mającego wynikać z umowy kredytu (zob. postanowienie SN

z 29 grudnia 2021 r., I CSK 336/21, oraz wyrok SN z 26 maja 2022 r.,

II CSKP 19/22).

Ostatnia, szósta przyczyna kasacyjna, sprowadzała się do pytania o to,

„czy przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta stanowi element

postanowienia umownego, w związku z czym ewentualny brak wypełnienia takiego

obowiązku może podlegać badaniu jako samodzielna przesłanka abuzywności”.

Zagadnienie to nie występuje w sprawie. Sąd Apelacyjny nie przyjął bowiem, że

„przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta stanowi element

postanowienia umownego”. Na marginesie należy również dodać, że tak

sformułowane pytanie nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż nie budzi wątpliwości (w tym: istotnych), iż wskazany

przez skarżącego „przedumowny obowiązek informacyjny wobec konsumenta” nie

jest tożsamy z „elementem postanowienia umownego”.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy uznał, że

z motywów skargi nie wynika, by zachodziły określone w art. 3989 § 1 k.p.c.

przyczyny kasacyjne, co uzasadniało odmowę przyjęcia tej skargi do rozpoznania.

O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik

sprawy, ich wysokość ustalając na podstawie § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono, jak

w sentencji postanowienia.

I CSK 3428/24

4

Beata Janiszewska

[J.T.]

[a.ł]

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.