Kredyt na budowę domu w CHF. Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku

Pozwem skierowanym przeciwko Bank S.A. w W., następczo

zmodyfikowanym, powodowie – J.K. oraz J.K.1 ostatecznie wnieśli, w

szczególności, o: o ustalenie nieważności umowy kredytu na cele mieszkaniowe

[…] nr […] z 20 sierpnia 2008 r. (umowa ta została zawarta z Bank1 Spółką Akcyjną

w W. - poprzednikiem prawnym pozwanego); wskazując, że jest ona bezwzględnie

I CSK 3450/25

2

nieważna, a której to nieważność jest skutkiem zawartych w umowie

niedozwolonych postanowień, po usunięciu których umowa ta nie może wiązać

stron; zasądzenie od pozwanego Bank S.A. w W. łącznie na rzecz powodów kwoty

281.339,52 PLN wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: od kwoty

103.843,93 PLN od dnia doręczenia pozwu pozwanemu do dnia zapłaty, a od

kwoty 177.495,59 PLN od dnia doręczenia rozszerzonego pozwu pozwanemu do

dnia zapłaty; ewentualnie, w przypadku uznania, że umowa nie jest nieważna: o

ustalenie bezskuteczności wobec powodów spornej umowy kredytu

denominowanego (waloryzowanego) w walucie CHF, w zakresie zawartych w niej

klauzul indeksacyjnych i zapłatę na rzecz powodów łącznie kwoty 103.843,93 zł z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoje stanowisko, powodowie podnieśli, że w umowie kredytu

znalazły się niedozwolone postanowienia umowne. W ocenie powodów, po

wyeliminowaniu z umowy klauzul abuzywnych, nie jest możliwe zastąpienie ich

innymi postanowieniami i w konsekwencji utrzymanie umowy kredytu w mocy. W

rezultacie, umowa powinna zostać uznana za nieważną w całości. Powodowie

wskazywali też na bezwzględną nieważność umowy. Zdaniem powodów pozwany

Bank stał się bezpodstawnie wzbogacony kosztem powodów - i powinien zwrócić

im kwoty uiszczone nienależnie na poczet umowy kredytu, która jest nieważna.

Powodowie zawarli sporną umowę kredytu celem pozyskania środków pieniężnych

na swoje potrzeby mieszkaniowe - budowa domu na posiadanej działce.

Pozwany – Bank S.A. w W. wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc,

między innymi, także ewentualny zarzut potrącenia, jak również ewentualny zarzut

zatrzymania, w przypadku, zaś, przyjęcia przez sąd dopuszczalności tzw.

„odfrankowienia” umowy kredytu, pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczeń

powodów.

Wyrokiem z 20 czerwca 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, w

szczególności, w pkt. I umorzył postępowanie: 1) w zakresie, w jakim pierwotne

żądanie główne o zapłatę kwoty 103.843,93 zł od Banku S.A. z siedzibą w W. - było

dochodzone na rzecz małżonków J.K. i J.K.1 na zasadach solidarności, 2) w

zakresie, w jakim pierwotne żądanie główne obejmowało odsetki ustawowe za

opóźnienie od kwoty 103.843,93 zł liczone od dnia 24 marca 2020 r. do dnia 26

I CSK 3450/25

3

maja 2020 r.; w pkt. II ustalił, że umowa kredytu na cele mieszkaniowe […] nr […],

zawarta w dniu 20 sierpnia 2008 r. pomiędzy małżonkami J.K. i J.K.1 a Bank1 S.A.

z siedzibą w W. (którego następcą prawnym jest Bank S.A. z siedzibą w W.) - jest

nieważna; w pkt III zasądził od Bank S.A. z siedzibą w W. na rzecz małżonków J.K.

i J.K.1 łącznie do ich majątku wspólnego kwotę 281.339,52 złote - za

jednoczesnym zaofiarowaniem przez nich temu bankowi zwrotu kwoty 350.000,-

(trzysta pięćdziesiąt tysięcy) złotych lub zabezpieczenia roszczenia o zwrot tej

kwoty, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego

po powyższym zaofiarowaniu zwrotu lub zabezpieczeniu roszczenia o zwrot - do

dnia zapłaty - w razie uchybienia przez Bank S.A. z siedzibą w W. terminowi

zapłaty; w pkt IV w pozostałej części powództwo oddalił.

Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie wniosły

obie strony.

Powodowie zaskarżyli go w części oddalającej powództwo i uwzględniającej

zarzut zatrzymania, zarzucając Sądowi Okręgowemu błędną wykładnię art. 496 k.c.

w zw. z art. 497 k.c. i niewłaściwe zastosowanie art. 481 § 1 k.c. przez przyjęcie, że

prawo zatrzymania przysługuje stronie umowy kredytowej. Wnieśli przy tym o

zmianę zaskarżonego wyroku przez nieuwzględnienie zarzutu zatrzymania i

zasądzenie na ich rzecz łącznie 281.339,52 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi

od kwoty 103.843,93 zł od 27 maja 2020 r. do dnia zapłaty i od kwoty 177.495,59 zł

od 13 marca 2022 r. do dnia zapłaty.

Pozwany zaskarżył powyższy wyrok Sądu II instancji w części

uwzględniającej powództwo, domagając się jego zmiany i oddalenia powództwa na

koszt strony powodowej, zarzucając jednocześnie naruszenie wyszczególnionych w

treści apelacji przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego.

W ocenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie apelacja pozwanego była

bezzasadna w całości, natomiast apelacja powodów została częściowo

uwzględniona jako zasadna w dużej mierze. Odnośnie do apelacji pozwanego Sąd

II instancji w pełni podzielił utrwalone stanowisko judykatury, w tym orzecznictwa

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w zakresie: mechanizmu ustalania

przez bank kursów waluty, który pozostawiając bankowi swobodę, jest w sposób

I CSK 3450/25

4

oczywisty sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interesy konsumenta,

a klauzula, która nie zawiera jednoznacznej treści i przez to pozwala na swobodę

decyzyjną przedsiębiorcy w kwestii kosztów kredytu, jest klauzulą niedozwoloną w

rozumieniu art. 3851 k.c.; konieczności uświadomienia przez bank konsumentowi

rzeczywistego ryzyka związanego z wyborem kredytu indeksowanego do waluty

obcej czy denominowanego w takiej walucie; braku w systemie prawa polskiego

rozwiązań, które mogłyby zastąpić niedozwolone klauzule przeliczeniowe; braku

możliwości utrzymania w mocy umowy kredytowej w razie stwierdzenia

abuzywności jej postanowień kształtujących mechanizm waloryzacji świadczenia

kursem waluty obcej; posiadania przez konsumenta interesu prawnego w ustaleniu

nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z nieważnej umowy, w rozumieniu

art. 189 k.p.c.; interesu prawnego konsumenta w ustaleniu nieistnienia stosunku

prawnego wynikającego z nieważnej umowy, w rozumieniu art. 189 k.p.c. oraz

przysługującego mu roszczenia o zwrot wszystkich świadczeń jako nienależnych, w

rozumieniu art. 410 § 1 k.c. i to niezależnie od tego, że jest jednocześnie

dłużnikiem banku z racji na otrzymany od niego kapitał; przedsiębiorcy nie służy

prawo zatrzymania nienależnego świadczenia konsumenta; w kwestii odsetkowej,

odsetki od tak zasądzonego świadczenia należą się od daty wymagalności

wyznaczonej treścią art. 455 k.c. Konfrontując powyższe stanowisko, wyrażone w

orzecznictwie, w tym w dorobku orzeczniczym TSUE z zarzutami apelacji

pozwanego, Sąd II instancji uznał, że jego apelacja jest bezzasadna. Odnośnie,

natomiast, do apelacji powodów, Sąd odwoławczy stwierdził, że możliwość

zastosowania w realiach sprawy art. 496 i 497 k.c., ze względu na zasadę

skuteczności dyrektywy 93/13/EWG i - tym samym - uznanie, że roszczenie strony

powodowej nie stało się wymagalne, była wyłączona. Kwestii odsetek nie można

było łączyć z datą wyszczególnionego oświadczenia powodów, w efekcie możliwe

było zastosowanie ogólnych reguł dotyczących wymagalności z art. 455 k.c.

Chodziło, bowiem, o świadczenie bezterminowe, które staje się wymagalne

niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Wbrew temu jednak, co

podnosiło się w apelacji powodów, daty wymagalności ich roszczeń nie można

łączyć wprost z dniem doręczenia odpisu pozwu, bo pozwany musi mieć czas na

analizę żądania. Jak wskazał Sąd II instancji odpowiedź na pozew wpłynęła 27

I CSK 3450/25

5

lipca 2020 r. i w tej dacie pozwany był na pewno w opóźnieniu w spełnieniu

świadczenia. Inaczej rzecz trzeba było ocenić, co do pisma rozszerzającego

powództwo. W dacie doręczenia tego pisma - 13 marca 2023 r. - pozwany znał już

stanowisko powodów. W tym przypadku wymagalność należało łączyć z datą

doręczenia pisma i uznać, że odsetki należą się od dnia następnego po tej dacie,

która jest datą wezwania do zapłaty.

Ostatecznie wyrokiem z 21 stycznia 2025 r., Sąd Apelacyjny w Warszawie, w

szczególności, w pkt. 1) zmienił zaskarżony wyrok w punkcie trzecim i czwartym

częściowo w ten sposób, że wyeliminował zastrzeżone w punkcie trzecim wyroku

prawo zatrzymania, a odsetki ustawowe za opóźnienie od zasądzonej tam kwoty

nakazał liczyć w sposób następujący: od sumy 103.843,93 zł od 27 lipca 2020 r. do

dnia zapłaty, od sumy 177.495,59 zł od 14 marca 2023 r. do dnia zapłaty; w pkt. 2)

oddalił apelację powodów w pozostałej części i apelację pozwanego w całości.

Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W., skargą kasacyjną zaskarżył powyższy

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2025 r. w części, tj.: w

zakresie pkt. 1) - w całości; w zakresie pkt. 2) – odnośnie do rozstrzygnięcia o

oddaleniu przez Sąd apelacji pozwanego w całości; w zakresie pkt. 3) - w całości.

Skargę tę oparł na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 3851 § 1 k.c.; art. 3851 § 1 i 3 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1

Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 i 3 k.c. oraz art. 3852 k.c. w zw. z art. 6 ust. 1

Dyrektywy 93/13; art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 65 § 1 i 2 k.c.; art. 56 k.c. w zw. z art 41

ustawy – Prawo wekslowe; art. 56 k.c. w zw. z art. 358 § 2 k.c., oraz art. 56 k.c. w

zw. ze wskazanymi w treści skargi kilkudziesięcioma przepisami; art. 358 § 2 k.c. w

zw. z art. 3851 § 1 i 2 k.c.; art. 410 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c.; art. 410 § 1 i 2

k.c. w zw. z art. 405 k.c. ; art. 410 k.c. w zw. z art. 405 i art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz

art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13; 3851 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. w z. z art. 481 §

1 k.c.

Na podstawie art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz

3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący wniósł o przyjęcie jego skargi do rozpoznania, ze

względu na - istnienie potrzeby wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 3851 § 1 i 2

I CSK 3450/25

6

k.c., odnośnie do kwestii, „które postanowienia charakterystyczne dla umów kredytu

indeksowanych do franka szwajcarskiego są abuzywne, a w przypadku

stwierdzenia przez sąd, że uprawnienie banku do ustalania kursu franka

szwajcarskiego narusza rażąco interesy konsumenta i jest niezgodne z dobrymi

obyczajami: czy abuzywna jest wówczas wyłącznie Klauzula Kursowa określająca

sposób ustalenia wartości franka szwajcarskiego, czy też wszystkie postanowienia

dotyczące indeksacji kredytu, tj. Klauzula Kursowa i Klauzula Ryzyka Walutowego

stanowiąca, że wysokość zobowiązań z umowy kredytu zależna jest od zmiennej

na przestrzeni obowiązywania umowy wartości waluty obcej?”(1) art. 410 k.c. w zw.

z art. 405 i art. 3851 § 1 i § 2 k.c. oraz art. 6 ust. 1 Dyrektywy Nr 93/13, przy czym

rozbieżność ta dotyczyła zakresu, w jakim przepisy te odnoszą się do zasad

rozliczeń stron nieważnej umowy (tj. do zastosowania tzw. teorii dwóch kondykcji

albo teorii salda), w szczególności w kontekście najnowszego orzeczenia Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-396/24, które nakazuje stosowanie

teorii salda - co pozostaje w sprzeczności z dominującą linią orzeczniczą sądów

krajowych (2) oraz z uwagi na - występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne

polegające na konieczności odniesienia się przez Sąd Najwyższy do następujących

kwestii: „czy na etapie oceny możliwości obowiązywania umowy po usunięciu

postanowienia abuzywnego, tj. na etapie, poprzedzającym etap zastępowania

postanowienia abuzywnego przepisem dyspozytywnym, o którym mowa w

orzeczeniach TSUE C-26/13 Kasler, C-260/18 Dziubak i C-932/19 OTP

Jelzalogbank Zrt, dopuszczalne jest ustalenie treści umowy (stosunku prawnego),

w zakresie który był regulowany przez abuzywną normę, na podstawie art. 65 § 1 i

2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. z art. 41 ustawy - Prawo wekslowe lub art. 56 k.c. w zw.

z art. 358 § 2 k.c. lub art. 56 k.c. w zw. ze wskazanymi w przypisie

kilkudziesięcioma przepisami, z których na zasadzie analogii iuris lub analogii legis

wynika, że w polskim prawie obowiązuje generalna norma, zgodnie z którą wartość

waluty obcej określa się według kursu średniego NBP?” (1); „czy jeżeli bez

abuzywnego postanowienia umowa kredytu indeksowanego do CHF nie może

obowiązywać, to dochodzi do automatycznej jego substytucji normą dyspozytywną,

o ile tylko zastosowanie środków krajowych zapewnia doprowadzenie do sytuacji,

jaka miałby miejsce, gdyby umowa nie zawierała tego abuzywnego

I CSK 3450/25

7

postanowienia?” (2); „czy art. 358 § 2 k.c. stanowi szczegółowy przepis

dyspozytywny, który znajduje zastosowanie z mocy prawa (automatycznie) w

miejsce abuzywnej Klauzuli Kursowej określającej sposób ustalenia kursu franka

szwajcarskiego, na potrzeby operacji związanych z indeksowaniem przy wypłacie i

przy spłacie kredytu?” (3); „czy rozważając unieważnienie umowy o kredyt

indeksowany do waluty obcej na skutek uznania, że postanowienia odsyłające do

tabeli kursów (klauzula kursowa) mają charakter niedozwolony należy mieć na

względzie wyłącznie oświadczenie kredytobiorcy, czy badać również, czy określone

rozstrzygnięcie prowadzi do zrealizowania celu Dyrektywy 93/13?” (4).

Na okoliczność wykazania sprecyzowanych przesłanek z art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c. oraz 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący zaprezentował rozbudowany oraz

wielowątkowy wywód prawny szczegółowo skonkretyzowany w samej treści skargi

kasacyjnej.

We wnioskach skarżący domagał się, w szczególności, uchylenia

zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazania sprawy Sądowi

Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania; w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania - oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie od pozwanego łącznie na

rzecz powodów kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa

procesowego wg norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

I CSK 3450/25

8

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W

judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00,

OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4

lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Skarżący powołał się w skardze kasacyjnej na przesłanki określone w art.

3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., lecz żadna z nich nie wystąpiła.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na

przesłankę istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) polega na

sformułowaniu tego zagadnienia, wskazaniu przepisu, na tle którego ono powstało i

przedstawieniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym

chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które

zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych

podobnych spraw (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ

35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11, z 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002,

nr 12, poz. 151, z 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ. i z 15 czerwca 2016

r., V CSK 4/16, nie publ.).

Z kolei oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym,

że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

I CSK 3450/25

9

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r.,

III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wątpliwości interpretacyjnych

związanych z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 czerwca

2025 r., C-396/24, należy zwrócić uwagę, że jakkolwiek w postanowieniu Sądu

Najwyższego z 9 lipca 2025 r., I CSK 652/25, wypowiedziano pogląd o

dopuszczalności zastosowania tzw. teorii salda także w przypadku, gdy konsument

występuje przeciwko przedsiębiorcy (bankowi) o zwrot świadczeń spełnionych na

podstawie nieważnej umowy, to jednak w świetle kolejnych wyroków Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej: z 27 listopada 2025 r., C-746/24, z 11 grudnia

2025 r., C-767/24 i z 22 stycznia 2026 r, C-902/24, trzeba przyjąć iż zastosowanie

teorii salda może nastąpić jedynie na korzyść konsumenta, gdy to przedsiębiorca

występuje przeciwko konsumentowi o zwrot świadczeń spełnionych na podstawie

nieważnej umowy kredytowej. Natomiast w odwrotnej relacji procesowej

obowiązuje teoria dwóch kondykcji, co ma również istotne znaczenie dla kwestii

wymagalności roszczeń odsetkowych konsumenta.

W odniesieniu zaś do pozostałych podnoszonych we wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania kwestii prawnych i wątpliwości interpretacyjnych

dotyczących tzw. kredytów frankowych należy stwierdzić, że zostały one już

wyjaśnione szczegółowo w orzecznictwie sądowym (zob. m.in. postanowienia Sądu

Najwyższego w sprawach I CSK 2225/23, I CSK 2268/23, I CSK 2291/23 i I CSK

2334/23 oraz wyroki w sprawach II CSKP 957/23, II CSKP 1002/23, II CSKP

1956/22, II CSKP 2164/22 i II CSKP 2295/22, II CSKP 690/23, II CSKP 1996/22, II

CSKP 2231/22 i II CSKP 278/23, II CSKP 380/23, II CSKP 617/23).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a o kosztach postępowania

kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., art. 391 § 1

k.p.c. i art. 398²¹ k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt. 2 i § 20

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2023 poz.1935 ze zm).

W skład należnych kosztów weszła także kwota opłaty skarbowej od

I CSK 3450/25

10

pełnomocnictwa. Orzeczenie o odsetkach od zasądzonych kosztów postępowania

kasacyjnego znajduje uzasadnienie w art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art.

31 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614) oraz przy uwzględnieniu

§ 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie

określenia brzmienia klauzuli wykonalności.

Władysław Pawlak

[PG]

[SOP]