SN nie przyjął skargi kasacyjnej powoda w sporze z gminą o oświadczenie woli

Powód, W.K., wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu z 17 lipca 2025 r., wydanego w sprawie przeciwko gminie J. o

zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazał,

że skarga jest oczywiście zasadna wobec naruszenia przez Sąd drugiej instancji

przepisów prawa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym o wykładnię

w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą

i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona. Powód pod pozorem oczywistej

zasadności w istocie pyta o trafność stanowiska Sądu Apelacyjnego wyrażonego

I CSK 3488/25

3

w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawił wyłącznie własne

stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem Sądu drugiej

instancji.

Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego

i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżący błędnie traktuje skargę

kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Ponadto, Sądy meriti szczegółowo

i wnikliwie ustaliły okoliczności i charakter

Zaskarżone orzeczenie nie jest dotknięte wskazaną przez skarżącego

kwalifikowaną wadliwością. Sąd drugiej instancji odniósł się do wszystkich

podnoszonych przez wnioskodawców zarzutów sformułowanych względem

orzeczenia Sądu Okręgowego. Z obowiązku wynikającego z art. 378 § 1 k.p.c. nie

wynika konieczność odrębnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu orzeczenia

każdego argumentu podniesionego w apelacji. Za wystarczające uznaje się

odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób

wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone

przed wydaniem orzeczenia (zob. postanowienie SN z 23 kwietnia 2026 r.,

I CSK 1597/25). Przez sformułowanie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, powołując się przy tym bezskutecznie na dokonaną nieprawidłowo

kontrolę apelacyjną, skarżący w istocie wyraża swoją niezgodę wobec oceny prawnej

dokonanej przez Sąd II instancji.

Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń

faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem się

do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że w rzeczywistości

miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu instancji, czyli inny, niż

stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga, że wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki

z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono

uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie

podlegały różnym ocenom. Znamienne, że Sądy meriti, co trafnie zostało

podkreślone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, poddały ocenie przesłanki woli

władania nieruchomością jak właściciel oraz posiadania jak użytkownik wieczysty.

I CSK 3488/25

4

Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności

postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął

zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(P.H.)

[SOP]