SN odmówił przyjęcia skargi banku, który zapłaci klientom 2700 zł kosztów

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 3537/24

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o drugą i

czwartą spośród wymienionych przesłanek.

Potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego: z 13 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK 104/08, nie publ.; z 28 marca

2007 r., sygn. akt II CSK 84/07, nie publ.).

Odwołanie się natomiast do przesłanki oczywistej zasadności skargi

kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża się „oczywista zasadność”

skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga jest oczywiście

uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia prawa

materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima

facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. m.in.

postanowienie SN z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Celem

sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 6

listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że obwiązujące

przepisy nie różnicują obecnie stopy odsetek ustawowych za opóźnienie względem

zobowiązań ze świadczeniem pieniężnym w walucie polskiej i w walutach obcych.

Nie ma też znaczenia, czy między datą (bezpodstawnego) świadczenia kwoty

wyrażonej we franku szwajcarskim (CHF) lub innej walucie obcej a datą

wyrokowania doszło do wzrostu kursu waluty obcej w stosunku do kursu waluty

I CSK 3537/24

3

krajowej, gdyż zwrot nienależnych świadczeń na rzecz każdej ze stron umowy

kredytu zakłada zwrot świadczeń w wysokości wypłaconych lub wpłaconych kwot

(odpowiednio w złotych i CHF), bez względu na rodzaj waluty. W każdym

przypadku należy stosować stawkę określoną w art. 481 § 2 k.c., gdyż przepisy nie

przewidują odmiennej stawki w odniesieniu do waluty obcej (zob. m.in. uchwała

połączonych Izb Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z 12 czerwca 1981 r., V PZP 3/81, OSNCP 1982, Nr 7, poz. 92, wyroki Sądu

Najwyższego: z 21 marca 1990 r. I CR 42/90, nie publ. i z 9 października 2008 r., V

CSK 63/08, OSNC 2009, nr 10 poz. 143 oraz postanowienia Sąd Najwyższego: z

29 maja 2025 r., I CSK 126/24, z 31 lipca 2025 r., I CSK 1365/24 i z 22 stycznia 2026

r., I CSK 2388/24 – nie publ.). Nie ma więc potrzeby rozstrzygania kwestii, czy od

świadczenia zasądzonego w walucie obcej można zasadzić odsetki ustawowe

przewidziane w art. 481 § 2 k.c.

Skarżąca wprawdzie powołała się na rozbieżność orzecznictwie co do tego,

na kim – w sprawach o zwrot świadczenia wykonanego w wykonaniu nieważnej

umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej – spoczywa ciężar wykazania

wysokości dochodzonych roszczeń, jednak w uzasadnieniu tej przyczyny

kasacyjnej nie wskazała judykatów potwierdzających to stwierdzenie ani nie

sprecyzowała, na czym miałaby polegać ta rozbieżność, co wyklucza możliwość

uznania, że przesłanka taka w sprawie niniejszej rzeczywiście wystąpiła.

W postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy pozostaje związany

ustaleniami faktycznym stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku. (art. 39813 §

2 k.p.c.). Z tego też względu podstawy skargi kasacyjnej nie mogą stanowić zarzuty

dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Do tego zaś w

istocie zmierza twierdzenie skarżącej kwestionujące wysokość świadczenia w

walucie obcej, spełnionego w wykonaniu nieważnej umowy, mające uzasadniać

oczywista skargę kasacyjną.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

I CSK 3537/24

4

Grzegorz Misiurek

[P.L.]

[SOP]