Osoba prywatna kontra osoba prywatna o zapłatę, 2700 zł. Sąd zasądził

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z 15 stycznia 2024 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania uzasadnił jej oczywistą zasadnością (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o wydanie postanowienia

odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej

oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 3562/24

2

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez

przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone

orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,

IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy

wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia

w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym

ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00; z 22 marca

2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym, o ile dla

uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona,

to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie kwalifikowanego

naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego w sposób oczywisty

dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

przekonuje, że zastosowanie powołanych w skardze przepisów prawa, było

oczywiście błędne lub doprowadziło do nieprawidłowego rozstrzygnięcia, oraz że

Sąd drugiej instancji naruszył przepisy prawa, w sposób, który przekłada się na

konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy nie dopatrzył się

rażącego naruszenia przepisów prawa, widocznego prima facie. Taki stan rzeczy

wyklucza możliwość przyjęcia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Z ustaleń Sądu meriti, które wiążą Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.)

wynika, że powód wykonał ½ etapu VII prac, realizowanych na podstawie umowy o

kompleksowe zarządzanie projektem budowy elektrowni wiatrowej. Czynności te

zostały wykonane w okresie zanim też zakład energetyczny odmówił pozwanemu

wydania warunków przyłączenia elektrowni wiatrowej do sieci elektroenergetycznej

(16 czerwca 2016 r.), jak i przed wypowiedzeniem powodowi przez pozwanego

pełnomocnictwa do podejmowania czynności faktycznych i prawnych w celu

realizacji inwestycji (7 sierpnia 2016 r.). Nie ma zatem podstaw do powoływania się

przez pozwanego na niezastosowanie przez Sąd drugiej instancji

I CSK 3562/24

3

art. 495 § 1 i 2 k.c., skoro prace, których wykonanie podlega rozliczeniu w niniejszej

sprawie, rozliczane etapowo, zostały wykonane przez powoda, zanim nastąpiło

zdarzenie, które – w ocenie skarżącego – uzasadniało zastosowanie w niniejszej

sprawie art. 495 § 1 i 2 k.c. W szczególności, że pozwany nie skorzystał wcześniej

z przewidzianych umową form jej rozwiązania. Skarżący powołując się na

niemożliwość wykonania umowy z powodu odmowy wydania warunków

przyłączenia do sieci energetycznej przez P. S.A. pominął, że Sąd meriti wyjaśnił,

że wystąpienie takiego zdarzenia strony uregulowały w umowie, uprawniając

pozwanego do odstąpienia od niej, z obowiązkiem rozliczenia prac wykonanych

przez powoda do tego czasu.

Należy też zwrócić uwagę, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało

wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia, nawet

oczywistego, określonego przepisu nie jest wystarczający, aby uznać, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Odwołując się do obiektywnej

niemożliwości świadczenia, skarżący pominął, że skoro niemożliwość świadczenia

zwalnia dłużnika z zobowiązania, na nim spoczywa ciężar dowodu, że świadczenie

z przyczyn od niego niezależnych stało się niemożliwe do spełnienia. Nawet

określenie przyczyn potencjalnej niemożliwości świadczenia, za które pozwany nie

ponosi odpowiedzialności, nie jest pojęciem tożsamym, z obiektywną

niemożliwością świadczenia. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania nie przekonuje, że jak podkreśla skarżący, kluczowa dla

rozstrzygnięcia sprawy kwestia niemożliwości świadczenia z podanej przyczyny

oznaczała niemożliwość zaspokojenia wierzyciela w jakikolwiek sposób, była trwała

i niezmienna w czasie z uwagi na naturę zobowiązania, czy z punktu widzenia

interesu wierzyciela.

Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie znajdując również

okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu,

w szczególności nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

I CSK 3562/24

4

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 6 w zw. z § 10

ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

[wr]

[SOP]