Zabieg kontynuowany mimo utraty krwi przez pacjenta. SN nie przyjął skargi powódki

Powódka B.D. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Gdańsku z 12 lipca 2024 r., wydanego w sprawie przeciwko P. S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę.

We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwana powołała się na

przesłankę oczywistej zasadności składanego środka zaskarżenia, która wynika jej

zdaniem z naruszenia art. 231 k.p.c. poprzez niezastosowanie i brak ustalenia

związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy decyzją o kontynuowaniu zabiegu

operacyjnego pomimo utraty krwi przez pacjenta, a jego zgonem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 3593/25

2

Powołanie się na przyczynę kasacyjną przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4

k.p.c. jest uzasadnione jeżeli zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka,

tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa

nie podlegającymi różnej wykładni i w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w

drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe. O przyjęciu skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie decyduje samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa

materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz

sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego

orzeczenia. Skarżący zaś powinien uzasadnić tę przesłankę, wskazując jedynie na

argumenty mieszczące się w zakresie kognicji Sądu Najwyższego. Nie może zatem

powoływać się na wadliwość ustaleń faktycznych, ani opierać na innych faktach niż

stanowiące podstawę rozstrzygnięcia (zob. np. postanowienia SN z 7 grudnia 2023

r., I CSK 5630/22; z 8 listopada 2023 r., I CSK 3494/23; z 20 października 2023 r., I

CSK 1631/23 oraz z 25 września 2023 r., I CSK 903/23).

Sformułowany przez pozwaną wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie spełnia powyższych wymagań, ponieważ stanowi niedopuszczalną

na mocy art. 3983 § 3 oraz art. 39820 § 2 k.p.c. polemikę z ustaleniami faktycznymi

poczynionymi w sprawie.

Zasady sztuki medycznej, w tym kryteria oceny zasadności odstąpienia od

zabiegu operacyjnego stanowią wiadomości specjalne, czyli wiedzę wymagającą

specjalistycznego, profesjonalnego przygotowania – odpowiedniego wykształcenia

i doświadczenia. Ilekroć Sąd ma orzekać w oparciu o stan faktyczny, którego

ustalenie wymaga wiadomości specjalnych, powinien przeprowadzić dowód z opinii

biegłego sądowego (art. 278 k.p.c.). Choć ocena opinii wydanej przez biegłego,

podobnie jak każdego innego środka dowodowego należy ostatecznie do sądu

(zob. wyrok SN z 29 maja 2025 r., II CSKP 1032/23), należy pamiętać, że dowód z

opinii biegłego, ze względu na posiadane przez niego wiadomości specjalne, jest

dowodem, który nie może być zastąpiony innym dowodem, np. przesłuchaniem

świadka (zob. wyroki SN z 30 lipca 2025 r., II CSKP 720/23; z 3 kwietnia 2025 r.,

II CSKP 36/25), a tym bardziej wnioskowaniem logicznym na zasadzie

domniemania faktycznego.

I CSK 3593/25

3

Ze stanu faktycznego sprawy, ustalonego z uwzględnieniem biegłych

posiadających wiadomości specjalne wynikają wnioski odmienne od

prezentowanych przez skarżącą. Natomiast kwestionowanie wyroku sądu II

instancji przy pomocy skargi kasacyjnej nie może ograniczać się do podejmowania

polemiki ze stanem faktycznym ustalonym na etapie postępowania apelacyjnego.

Wynika to bezpośrednio z treści art. 39813 § 2 oraz art. 3983 § 3 k.p.c., wyłączającej

z kognicji Sądu Najwyższego kwestie związane z ustalaniem stanu faktycznego

sprawy oraz oceną dowodów.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 102 k.p.c.

Mariusz Załucki

[SOP]