Sąd Najwyższy nie przyjął skargi powoda, który zapłaci pozwanej 2700 zł kosztów

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 3826/24

2

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, odwołanie się do

przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w

czym wyraża się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że

istotnie skarga jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej

postaci naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego

oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej (zob. m.in. postanowienia SN: z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie

publ.; z 12 grudnia 2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca

2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III

CSK 38/18, nie publ.). Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob.

postanowienia SN: z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12; z 15 października 2015 r., III

CSK 198/15; z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15., z 2 czerwca 2016 r., III CSK

113/16; z 27 października 2016 r., III CSK 217/16; z 29 września 2017 r., V CSK

162/17; z 7 marca 2018 r., I CSK 664/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17 z 5

października 2018 r., V CSK 168/18).

Skarżący podniósł, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,

odnosząc to twierdzenie do: (1) wadliwości proceduralnych postępowania

dowodowego naruszających art. 232, art. 227 i art. 299 k.p.c. oraz (2) ciężaru

dowodu okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (art. 65 § 1 i 2

k.c. oraz art. 6 k.c. w zw. z art. 720 § 1 k.c.). Podjął przy tym próbę wykazania

wykazać, że przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, obejmującego

dowód z przesłuchania stron a także prawidłowa wykładnia wskazywanych

przepisów materialnoprawnych pozwoliłyby Sądom obu instancji na wydanie

wyroku zasądzającego należność od pozwanej na rzecz powoda. Przyczyny te nie

mogą jednak uzasadniać wystąpienia wskazanej przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 39813 § 2 k.p.c.,

że w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i

I CSK 3826/24

3

dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia; ponadto podstawą skargi kasacyjnej nie mogą

być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.).

Jak wynika z ustaleń wiążących Sąd Najwyższy, powód oprócz przedłożenia

do akt sprawy kserokopii porozumienia zawartego między Z.W. a powodem

odnośnie do uznania długu i zabezpieczenia roszczenia oraz wypisu oświadczenia

o ustanowieniu hipoteki na rzecz powoda nie zaoferował jakichkolwiek

wiarygodnych dowodów na okoliczność zawarcia umowy pożyczki, czy istnienia

wierzytelności w chwili śmierci Z.W. Powód tym samym nie sprostał obowiązkowi

wynikającemu z art. 6 k.c. i nie udowodnił istnienia oraz wysokości dochodzonego

roszczenia.

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(M.M.)

[r.g.]