Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi pozwanej spółki, która ma zapłacić 5400 zł kosztów

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

I CSK 3930/24

2

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwszą i

drugą spośród wymienionych przesłanek.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle

konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że

jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć

charakter uniwersalny, co oznacza, że jego rozwiązanie powinno służyć

rozstrzyganiu innych, podobnych spraw. Chodzi przy tym o problem, którego

wyjaśnienie jest konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w

związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez

sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i także w

związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (zob. postanowienia SN: z 21

maja 2013 r., IV CSK 53/13, z 3 lutego 2012 r., I UK 271/11, nie publ.). Konieczne

jest przytoczenie argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Skarżący powinien nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub

procesowego), którego dotyczy zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną

argumentację prawną w celu wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego

rozstrzygnięcie ma znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie

(zob. m.in. postanowienia SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, z 9 lutego 2011 r.,

III SK 41/10, nie publ.).

Skarżąca powołała się na potrzebę wykładni art. 103 § 1 i 2 k.c. oraz art. 416

w związku z art. 443 k.c. i sformułowała zagadnienia prawne występujące – w jej

ocenie - na tle tych przepisów. Wskazała przy tym na wątpliwości dotyczące

możliwości dorozumianego potwierdzenia pełnomocnictwa, potwierdzenia umowy

zawartej przez rzekomego pełnomocnika oraz związku przyczynowego między jej

działaniem a szkoda doznana przez stronę powodową. Sposób ich ujęcia nie

odzwierciedla jednak powstania wskazanych zagadnień prawnych ani potrzeby

wykładni powołanych przepisów, Uzasadnienie przyczyn kasacyjnych powołanych

przez skarżącą nie zawiera stosownego – wskazanego wyżej - wywodu prawnego

I CSK 3930/24

3

uzasadniającego ich wystąpienie. Wątpliwości skarżącej zostały przy tym

sformułowane w oderwaniu od dokonanych w sprawie – wiążących postępowaniu

kasacyjnym (art. 39813 § 2 k.p.c.) - ustaleń faktycznych, z których wynika, że

czynności zdziałane za pozwaną spółkę przez osobę nie posiadającą

pełnomocnictwa do ich dokonania zostały potwierdzone przez reprezentanta

pozwanej, upoważnionego do działania w jej imieniu, w konsekwencji czego doszło

do potwierdzenia ważności umów stanowiących podstawę sporu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

(A.T.)

[SOP]