Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi o wady domu, pozwany zapłaci 2700 zł kosztów

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 3957/24

2

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o czwartą z

wymienionych przesłanek.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, odwołanie się do przesłanki

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga przedstawienia, w czym wyraża

się „oczywista zasadność” skargi oraz argumentacji wykazującej, że istotnie skarga

jest oczywiście uzasadniona. Chodzi tu o wykazanie kwalifikowanej postaci

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości

widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob.

m.in. postanowienia SN: z 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.; z 12 grudnia

2000, V CKN 1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00,

OSNC 2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18, nie publ.).

Celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie jest wykazanie jedynie oczywistego naruszenie konkretnego

przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacji, w której naruszenie to

spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienia

SN: z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12; z 15 października 2015 r., III CSK 198/15; z 13

kwietnia 2016 r., V CSK 622/15., z 2 czerwca 2016 r., III CSK 113/16; z 27

października 2016 r., III CSK 217/16; z 29 września 2017 r., V CSK 162/17; z 7

marca 2018 r., I CSK 664/17; z 18 kwietnia 2018 r., II CSK 726/17 z 5 października

2018 r., V CSK 168/18)

Skarżący, wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989

§ 1 pkt 4 k.p.c., odniósł tą przesłankę do rażącego naruszenia art. 647 k.c. przez

jego błędną wykładnię, odbiegającą od aktualnego i niezmiennego od lat poglądu

doktryny i orzecznictwa w zakresie prawa do odmowy przez inwestora odebrania

obiektu. Powołał się na następujące wady budynku: (1) wykonawca nie wykonał

szkieletu ścian szczytowych, (2) wykonawca zmniejszył wbrew założeniom projektu

ilość belek stropowych i poprzecznych podtrzymujących całą konstrukcję, (3)

wykonawca zamontował słup podpierający na piachu zamiast na fundamencie, (4)

wykonawca zamontował pochyły strop, (5) wykonawca skonstruował dom z drewna

mokrego oraz nieposiadającego certyfikatu. Tymczasem Sąd drugiej instancji

stwierdził, iż roboty budowlane objęte umową o wykonanie budynku mieszkalnego

zostały wykonane zgodnie z tą umową, w sposób należyty w całości oraz zgodnie z

I CSK 3957/24

3

jej treścią, zasadami sztuki budowlanej, projektem budowlanym i dokumentacją

techniczną oraz modyfikacjami i uzgodnieniami z pozwanym i kierownikiem

budowy.

Należy w związku z tym przypomnieć, że - stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c.-

w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie nowych faktów i

dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi

podstawę zaskarżonego orzeczenia; podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być

zatem zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.

Inwestor jest uprawniony do odmowy odbioru obiektu jedynie wtedy, gdy jest

on dotknięty wadą istotną, tj. taką, która czyni go niezdatnym do umówionego

użytku zgodnie z przeznaczeniem lub prowadzi do wykonania robót w sposób

wyraźnie sprzeciwiający się umowie. Jeżeli natomiast wady nie są istotne w

powyższym znaczeniu, to inwestor nie może odmówić jego odbioru; może zaś

skorzystać z uprawnień z tytułu rękojmi, ewentualnie gwarancji (zob. m.in. wyrok

SN z 12 marca 2021 r., V CSKP 14/21, nie publ. i judykaty przywołane w jego

uzasadnieniu).

Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że przesłanka przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Grzegorz Misiurek

(M.M.)

[r.g.]