Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi powodów o 50 tys. zł od ubezpieczycieli

I CSK 4039/24

2

Wyrokiem z 11 stycznia 2024 r. r., wydanym w sprawie z powództwa M.C. i

R.C. przeciwko N. spółce akcyjnej w S., Towarzystwu Ubezpieczeń spółce akcyjnej

w S., M.S. i […] Towarzystwu Ubezpieczeń spółce akcyjnej w W. o zapłatę kwoty

50.000 zł, Sąd Okręgowy Gdańsku oddalił apelację powodów wniesioną od wyroku

Sądu Rejonowego w Sopocie z 1 marca 2023 r., oddalającego powództwo.

Powodowie zaskarżyli ten wyrok skargą kasacyjną, opierając wniosek o jej

przyjęcie do rozpoznania na przyczynach kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1 i

4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym

od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym ochronie interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład

Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz eliminowanie z obrotu

prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń

oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy

przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz

założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia,

rolą ,,przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych

wyżej kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej

przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi skarżący podnieśli, że w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne dotyczące kwestii, czy właściciel nieruchomości, mając

świadomość inicjowanego procesu budowlanego na dość szeroką skalę,

zobowiązany jest prawidłowo zabezpieczyć swoją nieruchomość, względnie zgłosić

I CSK 4039/24

3

swoje zastrzeżenia co do konieczności zabezpieczenia tej nieruchomości w toku

postępowania administracyjnego, zmierzającego do wydania pozwolenia na

budowę, aby nie ponosić winy w zakresie pogorszenia stanu swojej nieruchomości.

Przedstawione przez skarżących zagadnienie nie spełnia wymagania

stawianego przytoczonej przyczynie kasacyjnej, albowiem nie stanowi problemu

nowego i dotychczas niewyjaśnionego, dotyczącego ważnego abstrakcyjnego

zagadnienia jurydycznego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przy

okazji rozpoznania skargi kasacyjnej przyczyni się do rozwoju orzecznictwa i nauki

prawa oraz będzie miało znaczenie nie tylko dla tej konkretnej, jednostkowej

sprawy, ale także dla innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 18 września 2012 r., II CSK 180/12. oraz z 2 grudnia 2014 r., II CSK

376/14). Skarżący nie sformułowali tego zagadnienia w sposób przyjęty przy

zwracaniu się przez sąd powszechny z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego

na podstawie art.390 k.p.c., nie zawarli we wniosku pogłębionego wywodu

prawnego, usprawiedliwiającego zgłoszone wątpliwości, nie wykazali także

argumentami ściśle jurydycznymi zasadności proponowanego sposobu ich

rozstrzygnięcia, a także wadliwości rozwiązania przez Sąd drugiej instancji

przedstawionego problemu prawnego w sposób rzutujący na wynik sprawy (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr

1, poz. 11; z 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 oraz z 9 kwietnia 2015 r., V CSK

547/14).

Powodowie wskazali także, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona ze względu na naruszenie przepisów prawa, wypełniających podstawy

kasacyjne. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na jej oczywistej

zasadności nakładało na skarżących powinność wykazania, że Sąd drugiej instancji

dopuścił się oczywistego naruszenia przytoczonych we wniosku o przyjęcie skargi

przepisów prawa materialnego lub procesowego, dostrzegalnego prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Oczywiste jest tylko to, co można

dostrzec bez potrzeby głębszej analizy sprawy. Zarzucane uchybienia muszą mieć

zatem kwalifikowany charakter, dotyczyć konkretnych przepisów prawa i być

dostrzegalne w sposób jednoznaczny i oczywisty, na pierwszy rzut oka, co

skarżący winien wykazać we wniosku bez odwoływania się do podstaw

I CSK 4039/24

4

kasacyjnych i ich uzasadnienia, które nie podlegają badaniu na etapie tak zwanego

przedsądu (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2000, V CKN

1780/00, OSNC 2001, Nr 3, poz. 52; z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC

2001, Nr 10, poz. 156 oraz z 15 czerwca 2018 r., III CSK 38/18).Należy też

przypomnieć, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie i nauce

prawa poglądem, o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se

nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na

wydaniu oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r.,

Nr 13, poz. 230).

Skarżący nie wykazali oczywistej, widocznej prima vista wadliwości

zaskarżonego orzeczenia Sądu drugiej instancji w powyższym rozumieniu,

koncentrując się, w istocie, na kwestionowaniu przeprowadzonej przez Sąd oceny

dowodów, zwłaszcza opinii biegłych sądowych oraz ustaleń, stanowiących

podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku, co nie jest dopuszczalne w

postępowaniu kasacyjnym (art. 39813 § 2 i art. 3983 § 3 k.p.c.).

Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania

kasacyjnego na rzecz pozwanych, którzy wnieśli w terminie odpowiedzi na skargę

kasacyjną, orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 i art.

108 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust.4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat

za czynności radców prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2023 r., poz.1935 ze zm.).

Agnieszka Piotrowska

(A.D.)

[a.ł]