Osoba prywatna kontra osoba prywatna o uznanie za bezskuteczne czynności prawnych, 2700 zł. Sąd zasądził

W sprawie przeciwko wielu pozwanym Sąd Najwyższy postanowieniem

z 25 listopada 2025 r. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powódki w części,

tj. z wyłączeniem części skarżącej oddalenie apelacji powódki w stosunku do

jednego z pozwanych. W stosunku do pozostałych pozwanych postanowienie

z 25 listopada 2025 r. jest orzeczeniem kończącym sprawę i należało rozstrzygnąć

o wniosku pozwanych o koszty (art. 108 § 1 k.p.c.), czego Sąd Najwyższy

zaniechał. Dwóch pozwanych, którzy wnieśli wspólną odpowiedź na skargę

I CSK 4554/23

2

kasacyjną, w terminie wniosło o uzupełnienie postanowienia i Sąd Najwyższy na

podstawie art. 351 w zw. z art. 361 k.p.c. uzupełnił postanowienie.

W przypadku wspólnej odpowiedzi na skargę współuczestnikom na

podstawie art. 98 i 99 k.p.c. przysługuje łącznie roszczenie o zwrot kosztów

sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w wysokości stawki minimalnej

określonej w stosowanym odpowiednio § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min.

Sprawiedl. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Jednak pozwani wnieśli

o zasądzenie kosztów odrębnie dla każdego z nich, nie wskazując sposobu

podziału tych kosztów. Przy wartości przedmiotu zaskarżenia w stosunku do

pierwszego z tych pozwanych stawka minimalna wynosi 2700 zł, a w stosunku do

drugiego 5400 zł. Zatem w przypadku przyznania kosztów łącznie pozwanym

przysługuje 5400 zł i sumę tę należało podzielić w stosunku 1:2, ponieważ w takim

stosunku pozostają obie stawki minimalne.

Ze względu na oczywistą niezasadność skargi w stosunku do tych

pozwanych Sąd Najwyższy nie mógł zastosować art. 102 k.p.c., o co wnioskowała

skarżąca w odpowiedzi na wniosek o uzupełnienie.

(G.G.)

[SOP]