Skarga kasacyjna pozwanego zarządu dróg bez zakresu uchylenia odrzucona

Wyrokiem z 28 września 2023 r. Sąd Okręgowy w Lublinie zasądził od M.

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. na rzecz W.S. bliżej określone kwoty

tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania z roszczeniem odsetkowym (pkt I),

oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II), zasądził od M. spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w D. na rzecz W.S. koszty procesu (pkt III), zasądził od W.S.

na rzecz Województwa L. - Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. koszty procesu (pkt

IV), a także rozliczył nieuiszczone koszty sądowe (pkt V).

Na skutek apelacji powódki i M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w

D. Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z 25 września 2024 r., w pkt. I, zmienił

zaskarżony wyrok w ten sposób, że: (a) w pkt I nadał mu następujące brzmienie:

I CSK 489/25

2

„zasądza od M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D.

i Województwa L.- Zarządu Dróg Wojewódzkich w L., solidarnie na rzecz W.S.

kwotę 56.000 (pięćdziesiąt sześć tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia i kwotę

21.844,46 zł (dwadzieścia jeden tysięcy osiemset czterdzieści cztery złote i 46/100)

tytułem

odszkodowania,

obie

kwoty

wraz

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, z tym, że od Województwa L. - Zarządu

Dróg Wojewódzkich w L. za okres od dnia 13 marca 2019 roku do dnia zapłaty, a

od M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. za okres od dnia 9 maja 2020

roku do dnia zapłaty, a także zasądza od M. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w D. i Województwa L.- Zarządu Dróg Wojewódzkich w L.,

solidarnie na rzecz W.S. rentę uzupełniającą w kwocie po 574,86 zł (pięćset

siedemdziesiąt cztery złote i 86/100) miesięcznie, poczynając od 1 maja 2019 roku,

płatną do 10 dnia każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie

w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat (pkt I), (b) w pkt. III

zasądził od M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D.

i Województwa L. - Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. solidarnie na rzecz W.S.

koszty, (c) uchylił wyrok w pkt. IV, (d) w pkt. V nakazał ściągnąć od M. Spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością w D. i Województwa L. - Zarządu Dróg

Wojewódzkich w L. solidarnie na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego

w Lublinie nieuiszczone koszty sądowe.

Ponadto Sąd Apelacyjny oddalił obie apelacje w pozostałej części i w całości

zażalenie pozwanego Województwa L. - Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. (pkt II) i

zasądził od Województwa L. - Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. na rzecz W.S.

koszty postępowania apelacyjnego w bliżej określonej kwocie, a w pozostałym

zakresie zniósł wzajemnie między stronami koszty postępowania odwoławczego

(pkt III).

Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiodło Województwo L. –

Zarząd Dróg Wojewódzkich w L., zaskarżając wyrok w części,

tj. w pkt. I i III w całości, zaś w pkt. II w części oddalającej zażalenie Województwa

L. – Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Apelacyjnemu w Lublinie.

I CSK 489/25

3

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odrzucenie skargi

kasacyjnej w zakresie pkt. I i III w części odnoszącej się do drugiego pozwanego,

tj. M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w D. Wnosił też o odmowę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania. W sytuacji przyjęcia, o jej oddalenie oraz o

zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania kasacyjnego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

ono zaskarżone w całości czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych

i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia

z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Na mocy art. 3985 § 1 k.p.c.

skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie,

w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie

skarżącej. Na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca skargę

kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań

określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto

w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Sąd Najwyższy odrzuca skargę

kasacyjną, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji, albo zwraca ją

temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Zarówno wskazanie czy orzeczenie zaskarżone jest w całości, czy w części,

jak też wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem

zakresu żądanego uchylenia i zmiany należą do elementów konstrukcyjnych skargi

kasacyjnej, bez których nadzwyczajny środek zaskarżenia traci swą istotę.

Elementy te są ze sobą ściśle sprzężone, dlatego w orzecznictwie wymaga się ich

bezwzględnej spójności redakcyjnej. W przypadku, gdy zachodzi rozbieżność

pomiędzy wymienionymi elementami, nie sposób twierdzić, że zakres zaskarżenia

związany jest z zakresem wniosku kasacyjnego. Konieczne jest przy tym takie

skonstruowanie skargi kasacyjnej, żeby zakresy te wynikały z bezpośrednio z jej

treści, a Sąd Najwyższy nie był obciążony ich określeniem lub doprecyzowaniem

w drodze jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych (por. postanowienie Sądu

I CSK 489/25

4

Najwyższego z 14 sierpnia 2020 r., I CSK 107/20; postanowienie Sądu

Najwyższego z 31 maja 2011 r., II CSK 688/10, postanowienie Sądu Najwyższego

z 11 stycznia 2011 r., V CSK 272/10, postanowienie Sądu Najwyższego z 21 marca

2000 r., II CKN 711/00).

Skarżący nie wypełnił wymogów formalnych skargi kasacyjnej, które

decydują o jej istnieniu. Skarżący zaskarżył bowiem wyrok w części, a wniosek

o uchylenie zaskarżonego wyroku nie zawierał oznaczenia zakresu żądanego

uchylenia. Sformułowanie zawarte w skardze kasacyjnej – zgodnie z którym autor

skargi kasacyjnej „wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku” i nie określa zakresu

żądanego uchylenia i zmiany – obarczone jest wadliwością. Skarżący powinien

bowiem wprost wskazać czy domaga się uchylenia wyroku w całości czy w części

(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 5 grudnia 2024 r., I CSK 4534/23).

Sąd Najwyższy nie jest zaś upoważniony zastępować w tej kwestii stronę

i samodzielnie przyjmować żądanego zakresu, gdyż sformalizowanie postępowania

kasacyjnego wyklucza analizę treści skargi pod kątem sprzężenia zakresu

zaskarżenia i wniosku kasacyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego

z 10 października 2013 r., III CZ 52/13).

Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną

(art. 3986 § 3 k.p.c.).

Jednocześnie racji nie miał autor odpowiedzi na skargę kasacyjną, który

domagał się odrzucenia skargi kasacyjnej w części dotyczącej także drugiego

z pozwanych. Stricte literalna wykładnia treści skargi kasacyjnej prowadzi jedynie

do wniosku, że skarżący zaskarżył wyrok w części odnoszącej się do zarządcy

drogi, a nie do drugiego z pozwanych. Nie sposób więc przyznać, aby do Sądu

Najwyższego ze skargą kasacyjną występował także w jego imieniu.

Agnieszka Jurkowska-Chocyk

(R.N.)

[a.ł]