Bank przegrał w SN i zapłaci 2700 zł kosztów za skargę o kredyt hipoteczny

Wyrokiem z 15 listopada 2022 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie ustalił, że

bliżej opisana umowa kredytu hipotecznego z 30 lipca 2009 roku zawarta przez

stronę pozwaną Bank S.A. z siedzibą w W. z powodami Ł.G. i M.M. jest nieważna i

zasądził od pozwanego na rzecz powodów łącznie kwotę 130.255,34 zł z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 19 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty. Po

I CSK 524/25

2

rozpoznaniu apelacji pozwanego, Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyrokiem z 30

września 2024 r. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie II w ten sposób, że zasądził

od pozwanego na rzecz powodów łącznie kwotę 130.255,34 zł z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie od 8 lutego 2022 r. do dnia zapłaty oraz oddalił

powództwo i apelację pozwanego w pozostałym zakresie.

Pozwany wniósł skargę kasacyjną opierając wniosek o jej przyjęcie do

rozpoznania na przyczynie kasacyjnej objętej art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, służącym

ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania

prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój orzecznictwa i nauki prawa oraz

eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym

lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd

Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez

stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z punktu widzenia funkcji oraz

założeń skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, rolą

„przedsądu” jest wstępna selekcja skarg pod kątem spełniania wymienionych wyżej

kryteriów (przyczyn kasacyjnych) kwalifikujących skargę do jej przedstawienia

Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał,

że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ wyrok Sądu drugiej instancji w

sposób istotny i niebudzący wątpliwości narusza art. 378 § 1 z uwagi na brak

rozpoznania istoty sprawy poprzez nierozpoznanie przez ten Sąd zgłoszonego

przez Bank w postępowaniu apelacyjnym zarzutu wygaśnięcia roszczenia

dochodzonego pozwem wobec złożonego przez powodów oświadczenia o

potrąceniu. Według skarżącego, w konsekwencji orzeczenie to wyraz stanowi także

jawny przejaw obrazy prawa materialnego dotyczącego instytucji potrącenia (art.

I CSK 524/25

3

405 k.c. w zw. z art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 498 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 499 zd. 2

k.c.).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na przyczynie objętej art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nakłada na skarżącego powinność wykazania kwalifikowanej

postaci naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego,

naruszenia dostrzegalnego prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej, bez potrzeby zagłębiania się w szczegóły sprawy lub dokonywania jej

poszerzonej analizy. Należy też przypomnieć, że zgodnie z powszechnie

aprobowanym w orzecznictwie i nauce prawa poglądem, o przyjęciu skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje per se nawet oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu, lecz jego skutek polegający na wydaniu oczywiście

nieprawidłowego orzeczenia, które nie może się ostać (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., Nr 13, poz. 230).

Skarżący nie spełnił powyższych wymagań. Skonfrontowanie

przedstawionej we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania argumentacji z

motywami zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza tezy skarżącego o ewidentnej

wadliwości zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

wyjaśniono, że przepis art. 378 § 1 k.p.c. implikuje konieczność wzięcia pod

uwagę przez sąd rozpoznający apelację podniesionych w niej zarzutów i

złożonych wniosków, czemu sąd powinien dać wyraz w uzasadnieniu orzeczenia.

Nie jest natomiast niezbędne, aby sąd drugiej instancji odniósł się w uzasadnieniu

do każdego twierdzenia faktycznego i argumentu prawnego podniesionego przez

stronę (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2015 r., II PK 235/14, z

dnia 5 listopada 2015 r., V CSK 13/15 i z dnia 13 października 2017 r., I CSK

46/17). Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że – wbrew

twierdzeniom skarżącego – Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę i odniósł się do

skutków złożonego przez powodów poza niniejszym postępowaniem

oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności stron. W odpowiedzi na

apelację odnosząc się do podniesionego przez pozwanego zarzutu zatrzymania

powodowie wskazali, że oświadczeniem z dnia 15 lutego 2023 r. dokonali

potrącenia wzajemnych wierzytelności (tj. po stronie banku - 167 496,18 zł

(wartość wypłaconego kapitału), zaś po stronie powodów 325 814.18 zł z

I CSK 524/25

4

odsetkami ustawowymi za opóźnienie (wartość dokonanych wpłat do dnia 15

lutego 2023 r.). Zgodnie z treścią oświadczenia, wskutek potrącenia po stronie

Banku do zapłaty pozostaje różnica w wysokości 158 318,00 zł (w tym kwota 130

255,34 zł zasądzona wyrokiem Sądu Okręgowego z 15 listopada 2022 r. oraz

dalsze uiszczone do 15 lutego 2023 r. raty, nieobjęte pozwem) wraz z należnymi

odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Sąd Apelacyjny uznał zatem powyższe

oświadczenie pozostawało przy tym bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej

sprawy w zakresie dochodzonej przez powodów kwoty tytułem uiszczonych rat,

skoro umorzeniu w związku z potrąceniem uległy kwoty nieobjęte niniejszym

postępowaniem. W świetle treści oświadczenia o potrąceniu (k. 464) brak także

podstaw do przyjęcia, że dokonana przez Sąd Apelacyjny ocena jego skutków w

tym postępowaniu została dokonana z rażącym naruszeniem wskazanych we

wniosku przepisów prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji. O kosztach postępowania

kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i

art. 39821 k.p.c., a § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).

Agnieszka Piotrowska

(A.D.)

[SOP]