Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku w sprawie kredytu w euro, bank zapłaci 5400 zł

Pozwany Bank S.A. z siedzibą w W. złożył skargę kasacyjną od wyroku

Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 29 września 2025 r., wydanego w sprawie z

powództwa J.J. i B.J. o zapłatę i ustalenie.

Potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

występowaniem w sprawie następujących zagadnień prawnych:

I CSK 553/26

2

1. Czy w przypadku umowy kredytu, która wyraża kwotę kredytu w walucie

obcej, jednak od samego początku zawiera postanowienia, które dają

kredytobiorcy wybór i umożliwiają wypłatę kredytu w walucie obcej albo w

walucie polskiej przy zastosowaniu przeliczenia w oparciu o kursy

pochodzące z tabeli kursów, a także postanowienia, które dają kredytobiorcy

wybór i umożliwiają spłatę kredytu w walucie obcej albo w walucie polskiej

przy zastosowaniu przeliczenia w oparciu o kursy pochodzące z tabeli

kursów, w sytuacji uznania, że umowa kredytu zawiera niedozwolone

postanowienia umowne odsyłające do tabeli kursów, możliwe jest

utrzymanie umowy w mocy i jej wykonywanie w oparciu o istniejące

postanowienia umożliwiające wypłatę i spłatę kredytu bezpośrednio w

walucie obcej, skoro nie uległy one eliminacji?

2. Czy sytuacja w której (i) kredytobiorcy dzięki zaciągnięciu zobowiązania

kredytowego w walucie euro, a nie w złotych polskich odnieśli obiektywną

korzyść ekonomiczną, albowiem kredyt ten pozostawał kredytem tańszym

aniżeli analogiczny kredyt udzielony w złotych polskich, a (ii) ryzyko kursowe

nie ziściło się na niekorzyść kredytobiorców zezwala na przyjęcie, iż

kwestionowane przez kredytobiorców postanowienia umowne odnoszące się

do przeliczeń walutowych nie naruszały ich interesów, ani też dobrych

obyczajów, tym samym nie stanowiąc niedozwolonych postanowień

umownych?

3. Czy w sytuacji, jeżeli w umowie kredytu zawarto postanowienia regulujące

sposób ustalania kursów walut w tabeli kursów można mówić, że

postanowienia te naruszają interesy konsumenta i dobre obyczaje w sposób

rażący?

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotne zagadnienie prawne jako podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania musi mieć charakter doniosły z punktu widzenia rozstrzygnięcia

sprawy i nie może być rozwiązane w świetle dotychczasowego orzecznictwa. Jego

wyjaśnienie powinno się bowiem przyczynić do rozwoju prawa (zob. np.

postanowienia SN: z 26 października 2023 r., I CSK 76/23; z 20 października 2023

r., I CSK 1374/23; z 3 października 2023 r., I CSK 2591/23; z 15 września 2023 r.,

I CSK 553/26

3

I CSK 4360/22; z 18 sierpnia 2023 r., I CSK 4091/22; z 2 sierpnia 2023 r., I CSK

6585/22; z 13 lipca 2023 r., I CSK 2570/22; z 30 maja 2023 r., I CSK 5362/22; z 24

kwietnia 2023 r., I CSK 5428/22).

W ostatnich latach do Sądu Najwyższego trafiło wiele spraw odnoszących

się do problemów prawnych opisanych przez skarżącego. W konsekwencji

ukształtowała się linia orzecznicza, uwzględniająca bogaty dorobek judykatury

TSUE. Rozwój orzecznictwa na temat kredytów walutowych zakończył się 25

kwietnia 2024 r. powzięciem przez SN w składzie całej izby uchwały III CZP 25/22,

mającej moc zasady prawnej ex lege (art. 87 ustawy o SN).

W uchwale SN podsumował dotychczasową linię orzeczniczą, przyjmując że:

1. W razie uznania, że postanowienie umowy kredytu indeksowanego lub

denominowanego odnoszące się do sposobu określania kursu waluty obcej

stanowi niedozwolone postanowienie umowne i nie jest wiążące,

w obowiązującym stanie prawnym nie można przyjąć, że miejsce tego

postanowienia zajmuje inny sposób określenia kursu waluty obcej

wynikający z przepisów prawa lub zwyczajów.

2. W razie niemożliwości ustalenia wiążącego strony kursu waluty obcej

w umowie kredytu indeksowanego lub denominowanego umowa nie wiąże

także w pozostałym zakresie.

3. Jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która nie wiąże z powodu

niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił kredytobiorcy

całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu,

powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na

rzecz każdej ze stron.

4. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej

postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot

wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia

następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem

banku związanie postanowieniami umowy.

5. Jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej

postanowień, nie ma podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze

stron odsetek lub innego wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków

I CSK 553/26

4

pieniężnych w okresie od spełnienia nienależnego świadczenia do chwili

popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego świadczenia.

Odstąpienie od zasady prawnej przyjętej przez skład całej izby jest zaś

możliwe tylko poprzez wydanie kolejnej uchwały w analogicznym składzie (art. 88

ustawy o SN).

Skarżący nie przedstawił zatem nowych problemów prawnych, które nie

zostałyby do tej pory rozwiązane przez Sąd Najwyższy. W szczególności nie

wykazał, by umowa kredytu indeksowana kursem euro została zredagowana w inny

sposób niż umowy indeksowane kursem franka szwajcarskiego. Należy bowiem

podkreślić, że abuzywność postanowień umownych badana jest na dzień

podpisania umowy i nie zależy od sposobu jej faktycznego wykonywania przez

strony. Niedozwolony charakter wskazanych klauzul wynika bowiem z zawarcia w

nich mechanizmu umożliwiającego bankowi jednostronne ustalanie wysokości

świadczeń stron, nie zaś z okoliczności, czy waluta, którą posłużono się przy

indeksowaniu kwot kredytu charakteryzowała się szczególnym przebiegiem kursu

podczas obowiązywania umowy.

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach postępowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców

prawnych.

Mariusz Załucki

[SOP]