Sąd Najwyższy nie przyjął skargi o zasiedzenie dwóch działek

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest

sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego

w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym,

o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z

uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z tego, że

sąd drugiej instancji naruszył prawo materialne tj. art. 172 k.c. oraz art. 336 i art.

340 k.c. przez przyjęcie, że „wnioskodawczyni pozostawała w posiadaniu

zależnym, jeżeli chodzi o użytkowanie działki […], podczas gdy z całego zebranego

materiału dowodowego w tym nawet stanowiska uczestnika wynika, że była ona

posiadaczem samoistnym”. Na tym stwierdzeniu wnioskodawczyni wyczerpała

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczyła tożsame zarzuty.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Szczególna podstawa przedsądu z art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przy tym samodzielnego, czyli odrębnego od podstaw

I CSK 652/26

3

kasacyjnych, wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa

(procesowego lub materialnego), które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do

stwierdzenia, że objęte skargą orzeczenie jest wadliwe i dlatego skarga powinna

zostać przyjęta do rozpoznania (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 10

stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r.,

III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11).

Uzasadnienie wniosku skarżącej nie spełnia powyższych wymagań, gdyż nie

zawiera argumentacji wykazującej oczywisty charakter zarzuconych naruszeń

prawa, które mogłoby ewentualnie świadczyć o oczywistej zasadności skargi.

Argumentacja skarżącej nie uwzględnia dokonanych w sprawie ustaleń

faktycznych lub stanowi wprost polemikę z nimi, chociaż ustawodawca wyłączył

możliwość oparcia skargi na zarzutach dotyczących błędów w ustaleniach

faktycznych lub ocenie dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.) i przyjął, że Sąd Najwyższy

dokonanymi ustaleniami byłby związany przy rozpoznawaniu sprawy (art. 39813 § 2

k.p.c.).

Zasiedzenie jest sposobem nabycia prawa własności nieruchomości przez

nieuprawnionego posiadacza na skutek długotrwałego posiadania, którego okres

jest zależny od dobrej lub złej wiary posiadacza (art. 172 § 1 k.c.). Do nabycia

własności przez zasiedzenie konieczne są zatem dwie przesłanki: samoistne

posiadanie i upływ czasu przewidzianego w ustawie.

Z wiążącej Sąd Najwyższy podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia

wynika, że nie zostały spełnione przesłanki zasiedzenia w odniesieniu do działki nr

[…] przez wnioskodawczynię. Ze zgromadzonego materiału dowodowego

wynika, że sporne działki nr […] i nr […] były w posiadaniu zależnym

wnioskodawczyni, gdyż uzyskała ona ustnie zgodę W.C. (siostry W.K., ojca

uczestnika) na korzystanie z obu tych działek przez wypasanie bydła i koszenie.

Sąd Okręgowy sformułował przytoczony wniosek na temat charakteru posiadania

przez wnioskodawczynię także działki nr […] po ponownym przeanalizowaniu

wszystkich zeznań świadków oraz pozostałego zgromadzonego w sprawie

materiału dowodowego oraz po uzupełnieniu ustaleń o dane na temat tego, kto i

kiedy zezwalał na postawienie linii energetycznej na działce nr […] i nr […]. Swoją

I CSK 652/26

4

analizę Sąd Okręgowy skonkludował w ten sposób, że brak jest dostatecznych

podstaw do odmiennej kwalifikacji posiadania przez wnioskodawczynię i jej męża

działki

nr

[…]

i

działki

nr

[…]

w

K.,

a w świetle dokonanych ustaleń ocena ta nie może być uznana za błędną.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c.

w związku z art. 13 § 2 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 520 § 1

k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.

Marta Romańska

[dr]

[SOP]