Sąd Najwyższy odmówił rozpoznania kasacji banku, który zapłaci 2700 zł kosztów postępowania

Pozwany Bank S.A. w W. (…) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu

Okręgowego w Tarnowie z 25 września 2025 r., zaskarżając ten wyrok w całości,

wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie

powództwa w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania.

I CSK 673/26

2

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

skarżący wskazał, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne:

1) Czy sąd orzekający zawsze związany jest wolą konsumenta, który wnosi

o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy i znane są mu

konsekwencje wynikające ze stwierdzenia nieważności umowy? W szczególności

czy wola konsumenta wiąże sąd i przeważa nad koniecznością rozważenia przez

sąd potencjalnych konsekwencji wynikających z nieważności i czy przeważa nad

koniecznością zbadania przez sąd możliwości utrzymania umowy w mocy przy

zastosowaniu przepisu dyspozytywnego lub poprzez eliminację klauzuli

abuzywnej?

2) Czy brak możliwości oszacowania kwoty, którą strona umowy kredytu

będzie świadczyć w przyszłości stanowi per se o niejednoznaczności tego

postanowienia umownego, a w konsekwencji, czy postanowienie takie powinno

podlegać badaniu pod kątem abuzywności?

Ponadto skarżący powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa

wywołujących istotne rozbieżności w orzecznictwie, tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c.

W odpowiedzi na skargę powódka wniosła o odmowę przyjęcia jej do

rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno umożliwić

Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się

do samej subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu. Sformułowane przez

skarżącego zagadnienia prawne nie czynią zadość tym wymaganiom, nie stanowią

bowiem zagadnień nowych, niewyjaśnionych dotychczas w orzecznictwie.

W zakresie pierwszego zagadnienia prawnego poruszonego w skardze Sąd

Najwyższy odsyła do uchwały składu całej Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z 25

kwietnia 2024 r., III CZP 25/22 (OSNC 2024, nr 12, poz. 118), przypominając, że

według art. 87 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym uchwała

I CSK 673/26

3

składu całej izby, z chwilą jej podjęcia, uzyskuje moc zasady prawnej, co oznacza,

że wiąże inne składy Sądu Najwyższego (zob. art. 87 i 88 ustawy o Sądzie

Najwyższym). Kwestie objęte drugim zagadnieniem prawnym również są

przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Najwyższego (zob. m.in. wyroki: z 4 listopada

2011 r., I CSK 46/11; z 15 lutego 2013 r., I CSK 313/12; z 10 lipca 2014 r., I CSK

531/13). Nie ma więc potrzeby ponownej wypowiedzi Sądu Najwyższego na tej

płaszczyźnie. Takie stanowisko Sąd Najwyższy zajął już wcześniej w odniesieniu

do tożsamej treściowo skargi kasacyjnej pozwanego banku (zob. postanowienie z

22 czerwca 2022 r., I CSK 3146/22, i tam powołane orzecznictwo).

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na potrzebie

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga natomiast

wykazania, jaki konkretny przepis prawa, zastosowany w danej sprawie, jest

przedmiotem rozbieżnej wykładni w orzecznictwie i na czym rozbieżność ta polega,

co wymaga przytoczenia orzeczeń sądów wydanych w takich samych lub istotnie

zbliżonych stanach faktycznych, względnie, jaki konkretny przepis prawa,

zastosowany w danej sprawie, wymaga interpretacji ze strony Sądu Najwyższego,

z czego potrzeba ta wynika i z jakich powodów dotychczasowy dorobek doktryny

i orzecznictwa jest w tej mierze niewystarczający. Nieodzowne jest ponadto,

podobnie jak w przypadku przyczyny kasacyjnej określonej w art. 3989 § 1 pkt 1

k.p.c., wykazanie związku między oczekiwaną od Sądu Najwyższego wykładnią

prawa a wynikiem postępowania kasacyjnego.

Wykładnia art. 3851 § 1 i 2 k.c. we wskazanym w skardze zakresie również

jest już w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowana (zob. m.in wyroki:

z 4 kwietnia 2019 r., III CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 11 grudnia

2019 r., V CSK 382/18; z 30 września 2020 r., I CSK 556/18; z 2 czerwca 2021 r.,

I CSKP 55/21; z 27 lipca 2021 r., V CSKP 49/21; z 3 lutego 2022 r., II CSKP

415/22).

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności

nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

I CSK 673/26

4

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a stosownie do art. 98 § 1, 11 i 3 w zw.

z art. 99 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych obciążył skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.

Marcin Łochowski

(D.Z.)

[a.ł]