Pozwany w sporze z T.K. i I.K. nie przeforsował skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego

Zgodnie z brzmieniem art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:

– w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

I CSK 720/24

2

– istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

– zachodzi nieważność postępowania,

– skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego

rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej

doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi

swoje źródło w interesie publicznym, w szczególności przez zapewnienie jednolitej

wykładni i stosowania prawa.

Skarga kasacyjna pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia

19 października 2023 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z

powołaniem się na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne

wątpliwości oraz występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych. Analiza

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi

jednakże do stwierdzenia, że wskazane przez skarżącego podstawy przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzą. Brak jest także podstaw by przyjąć,

że w sprawie miała miejsce nieważność postępowania.

Powoływanie się przez skarżącego na występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego wymaga odpowiedniego sformułowania tego zagadnienia,

wskazania przepisów prawa, na których tle zagadnienie się wyłoniło oraz

przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej możliwość rozbieżnych

ocen prawnych oraz istotności tego zagadnienia. Rozstrzygnięcie zagadnienia

prawnego o znaczeniu uniwersalnym, musi mieć jednocześnie także znaczenie dla

sposobu rozstrzygnięcia sprawy, w której zagadnienie powstało.

Argumentacja prawna powołana przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych

zagadnień, nie pozwala zaś przyjąć, aby zagadnienia te mogły – z punktu widzenia

okoliczności rozstrzyganej sprawy – być uznane za istotne zagadnienia prawne w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zostały one dostatecznie wyjaśnione w

dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego. Nie istnieje zaś potrzeba wykładni

przepisów prawa ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd

I CSK 720/24

3

Najwyższy na ten temat wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a

nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie daje

również podstaw do uznania, że istnieje potrzeba wykładni art. 4 ust. 2 Dyrektywy

93/13, art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13, art. 65 k.c., art. 354 k.c., art. 358 § 2 k.c., art.

3851 § 1 i 2 k.c., art. 3852 k.c. oraz art. 69 ust. 3 Prawa bankowego, art. 189 k.p.c.

oraz art. 496 w zw. z art. 497 k.c., w zakresie wskazanym przez skarżącego, przy

uwzględnieniu, że stosownie do art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania uzasadnia potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa będąca

następstwem rozbieżności w orzecznictwie sądów lub spowodowana poważnymi

wątpliwości przy ich interpretacji. Tego rodzaju wątpliwości wskazane przez

skarżącego muszą zachodzić nadal, w chwili orzekania w przedmiocie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a argumentacja pozwalająca

stwierdzić, że występuje rozbieżność w orzecznictwie sądów w tym zakresie

wymaga przytoczenia przykładów orzeczeń wskazujących na rzeczywistą

rozbieżność w wykładni, występującą także w chwili orzekania w przedmiocie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie wskazują na to

dostatecznie orzeczenia powołane przez skarżącego.

Z tych względów w przedmiocie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1

i art. 39821 k.p.c.

[a.ł]

Dariusz Zawistowski

I CSK 720/24

4