Sąd Najwyższy nie przyjął skargi kasacyjnej pozwanej w sporze o 167 983 zł

A.O. wniósł o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej A.Ł. 167 983,09 zł z

odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi

od 167 566 zł od 26 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty oraz odsetkami ustawowymi

za opóźnienie liczonymi od 417,09 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

Wyrokiem z 25 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił

powództwo.

I CSK 747/25

2

Wyrokiem z 22 lipca 2024 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił ww.

wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanej na rzecz powoda 167 983,09 zł z

odsetkami maksymalnymi za opóźnienie liczonymi od 167 566 zł od 26 stycznia

2018 r., z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 417,09 zł od 25

stycznia 2021 r.

W skardze kasacyjnej pozwana, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania, wskazała na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989

§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

a skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki

skargi kasacyjnej (zob. postanowienie SN z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18).

Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach

kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia,

nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa,

jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia

z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością

lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia

orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.

Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw.

przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy

dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej. Ten etap postępowania przed Sądem

Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania

przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej

oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia

rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może się przyczynić do rozwoju prawa. Powołanie się przez skarżącego na takie

I CSK 747/25

3

zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania

w sprawie (zob. postanowienia SN: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03; z 7

czerwca 2005 r., V CSK 3/05; z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z 22 listopada

2007 r., I CSK 326/07; z 26 września 2005 r., II PK 98/05; z 10 maja 2019 r., I CSK

627/18).

Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka

nie została wykazana. W uzasadnieniu nie powołano argumentów, które mogłyby

świadczyć, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne. Wywód prawny

uzasadniający istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc

cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego w orzecznictwie powinien

bowiem wskazywać na wątpliwości kwalifikowane, a nie zwykłe, które mogą być

rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy (zob.

postanowienie SN z 26 września 2019 r., I CSK 228/19). Takich wątpliwości skarga

kasacyjna nie zawiera.

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia

prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej,

bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej

instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego

wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (zob. m.in. postanowienia

SN: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z 10 stycznia 2003

r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07).

Skarżąca ograniczyła swoje wywody tylko do przytoczonego stwierdzenia.

Tymczasem oczywista zasadność skargi musi być wykazana. Sama argumentacja

towarzysząca podstawom skargi nie jest wystarczająca. Niezbędne jest wykazanie

nie tylko naruszenia przepisów prawa, ale także rażącej postaci takiego naruszenia.

Tylko wówczas można bowiem stwierdzić, że skarga kasacyjna jest „oczywiście

uzasadniona”. Sam wniosek jest bardzo ogólny i nie wskazuje, które przepisy

zdaniem skarżącej zostały naruszone. Wymaganej w ramach badania przesłanki z

art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. argumentacji nie stanowi samo postawienie zarzutu

oczywistego naruszenia, a sformułowanie takiego zarzutu nie prowadzi jeszcze do

oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

I CSK 747/25

4

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,

odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności,

które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1

w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Jacek Grela

[S.J.]

[SOP]