Skarga banku w sporze o kredyt frankowy nie została przyjęta do rozpoznania

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten

odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od

orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania

sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w

zakresie faktów i dowodów. W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w

skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o

charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca Bank w W.

powołała się na potrzebę wykładni art. 4 ust. 2 i

art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie

nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. Urz. WE L 95, s. 29, dalej

– „dyrektywa 93/13”), art. 65 k.c., art. 354 k.c., art. 358 § 2 k.c., art. 3851 § 1 i 2 k.c.,

art. 3852 k.c., art. 69 ust. 3 pr. bank., art. 410 § 1 i 2 k.c. w związku z art. 405 k.c. i

art. 6 ust. 1 oraz 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 oraz art. 496 w związku z art. 497 k.c.

Wskazała również na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne,

dotyczące, po pierwsze, zasadności przyjęcia nieważności umowy kredytu

powiązanej z walutą obcą na skutek uznania za abuzywne „klauzul spreadowych”,

nieokreślających głównego przedmiotu umowy, po drugie, możliwości odwołania się

w celu określenia oprocentowania kredytu powiązanego z walutą obcą – po

stwierdzeniu abuzywności klauzul indeksacyjnych – do stawki WIBOR, skoro w

umowie stawka ta występuje i – po trzecie – zasadności kwalifikowania umowy

kredytu indeksowanego lub denominowanego jako kredytu udzielonego w złotych

polskich.

Powołanie się na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)

wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on precedensowy

I CSK 775/26

3

(nowy) charakter lub znaczenie dla rozwoju prawa. Problem ten powinien odnosić się

do konkretnych przepisów prawa i zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, a zarazem

wiązać się z rozpoznawaną sprawą; konieczne jest przy tym wskazanie argumentów,

które prowadzą do jego rozbieżnych ocen (por. postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia

2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r.,

III CSK 180/07, z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, z dnia 2 grudnia 2014 r.,

II CSK 376/14, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14).

W celu uzasadnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

(art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) konieczne jest natomiast wykazanie, że określony przepis

prawa lub zespół tych przepisów, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał

się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w judykaturze w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08 i z dnia 28 marca

2007 r., II CSK 84/07).

Bliższa analiza wniosku nie pozwalała uznać, by w sprawie zakończonej

zaskarżonym wyrokiem wystąpiły powołane przyczyny kasacyjne.

Przytoczone we wniosku wątpliwości – w zestawieniu z zarzutami skargi i

przedmiotem postępowania przed Sądami meriti – odnosiły się do konsekwencji

zawarcia w umowie kredytowej powiązanej z walutą obcą (frankiem szwajcarskim)

postanowień umownych wyrażających ryzyko walutowe i odsyłających do tabel

kursowych banku przy przeliczeniu waluty obcej na złote polskie i odwrotnie.

Problematyka ta nie stanowi novum i była nie tylko wielokrotnie, lecz także

wszechstronnie podejmowana w odniesieniu do zbliżonych treścią umów

kredytowych powiązanych z frankiem szwajcarskim w nowszej judykaturze Sądu

Najwyższego i w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co

doprowadziło do utrwalenia jednolitych kierunków interpretacyjnych, w które

wpisywał się zaskarżony wyrok (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56, wyroki

Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, OSNC-ZD 2021, nr 2,

poz. 20, z dnia 10 maja 2022 r., II CSKP 163/22, z dnia 13 maja 2022 r.,

II CSKP 464/22, z dnia 13 maja 2022 r., II CSKP 405/22, z dnia 20 czerwca 2022 r.,

I CSK 775/26

4

II CSKP 701/22, z dnia 9 września 2022 r., II CSKP 794/22, z dnia 26 stycznia

2023 r., II CSKP 722/22, z dnia 20 lutego 2023 r., II CSKP 809/22, z dnia 25 maja

2023 r., II CSKP 1311/22, z dnia 28 lipca 2023 r., II CSKP 611/22, z dnia 25

października 2023 r., II CSKP 820/23, z dnia 29 listopada 2023 r., II CSKP 1460/22

oraz II CSKP 1753/22, z dnia 19 stycznia 2024 r., II CSKP 874/22 oraz II CSKP 36/23,

z dnia 14 lutego 2025 r., II CSKP 1545/22 i z dnia 6 czerwca 2025 r., II CSKP 406/23;

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2022 r., I CSK 1669/22, z dnia

27 kwietnia 2023 r., I CSK 3629/22, z dnia 8 grudnia 2023 r., I CSK 5651/22, z dnia

29 maja 2024 r., I CSK 2038/23 i z dnia 29 grudnia 2024 r., I CSK 1634/23 oraz

powołane tam dalsze orzecznictwo; w judykaturze Trybunału Sprawiedliwości Unii

Europejskiej zob. zwłaszcza wyroki z dnia 29 kwietnia 2021 r., C-19/20, I.W., R.W.

przeciwko Bank BPH S.A., ECLI:EU:C:2021:341, z dnia 18 listopada 2021 r.,

C-212/20, M.P., B.P. przeciwko „A.”, ECLI:EU:C:2021:934, z dnia 16 marca 2023 r.,

C-6/22, M.B.,U.B., M.B. przeciwko X S.A.,ECLI:EU:C:2023:216 i z dnia 23 listopada

2023 r., C-321/22, ZL, KU, KM przeciwko Provident Polska S.A.,

ECLI:EU:C:2023:911).

Ocenę tę należało odnieść także do wykładni art. 496 w związku z

art. 497 k.c. (prawo zatrzymania), która była wielokrotnie przedmiotem rozważań

Sądu Najwyższego na kanwie rozliczeń stron w przypadku nieważności umów

kredytu powiązanych z walutą obcą (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6

czerwca 2025 r., II CSKP 545/23 i z dnia 17 lipca 2026 r., II CSKP 1020/23).

W kwestii związanej z interpretacją art. 410 § 1 i 2 w związku z art. 405 k.c.,

art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należało natomiast zważyć, że w uchwale

z dnia 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC 2021, nr 9, poz. 56 (zasada prawna),

rozważając szczegółowo argumenty mogące przemawiać za tzw. teorią salda i

koncepcją dwóch niezależnych kondykcji, Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli bez

bezskutecznego – na skutek abuzywności – postanowienia umowa kredytu nie może

wiązać, konsumentowi i kredytodawcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot

świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy (por. m.in. także

wcześniejszą uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2021 r., III CZP 11/20,

OSNC 2021, nr 6, poz. 40).

Wniosek sprowadzał się w tym fragmencie do próby zakwestionowania tego

stanowiska z powołaniem na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z

dnia 19 czerwca 2025 r., C-396/24, Lubreczlik, w którym stwierdzono, że art. 7 ust.

I CSK 775/26

5

1 dyrektywy 93/13 stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym

w przypadku gdy warunek umowy kredytu uznany za nieuczciwy prowadzi do

nieważności tej umowy, przedsiębiorca ma prawo żądać od konsumenta zwrotu całej

nominalnej kwoty udzielonego kredytu, niezależnie od kwoty spłat dokonanych przez

konsumenta w wykonaniu tej umowy i niezależnie od pozostałej do spłaty kwoty.

W skardze nie przytoczono jednak dostatecznych argumentów, które w zestawieniu

z powołaną uchwałą powiększonego składu Sądu Najwyższego stwarzałyby

podstawę do uznania, że powołane we wniosku przepisy, w takim układzie

procesowym, w jakim zapadł zaskarżony wyrok, implikują poważne wątpliwości

interpretacyjne lub rozbieżności w orzecznictwie. W szczególności, wyrażona we

wniosku krytyka stanowiska przyjętego przez Sąd Najwyższy nie wskazywała

argumentów o nowym charakterze, a jednocześnie pomijała, że wyrok Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2025 r., C-396/24, został

wydany w układzie procesowym, w którym – co znalazło wyraz wprost w jego

sentencji – z roszczeniem wobec konsumenta wystąpił przedsiębiorca (bank),

domagając się zwrotu wypłaconej kwoty kredytu, a zatem w odwrotnej konfiguracji

aniżeli prowadząca do wydania zaskarżonego wyroku (por. np. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2026 r., I CSK 1560/24 i z dnia 15 maja 2026 r.,

I CSK 2913/25). Pogląd, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia

19 czerwca 2025 r., C-396/24, nie sprzeciwia się stanowisku, że konsumentowi

będącemu stroną nieważnej umowy kredytu przysługuje samodzielne roszczenie o

zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy, niezależne od

roszczenia restytucyjnego kredytodawcy, potwierdza wyrok Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 10 września 2026 r., C-510/25, Adazik

(por. p. 43 uzasadnienia).

W konkluzji, wywody wniosku – w zestawieniu z powołanym wyżej

orzecznictwem Sądu Najwyższego i judykaturą Trybunału Sprawiedliwości – nie

ujawniały potrzeby dalszych wypowiedzi Sądu Najwyższego w objętej nimi materii, z

uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych zadań skargi kasacyjnej.

Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2, art. 98 § 1-11, art. 108 § 1,

art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

I CSK 775/26

6

(K.G.)

[SOP]