Sąd Najwyższy nie przyjął skargi banku, który ma zwrócić kredytobiorcom 2768 zł kosztów

Powodowie – M.W., G.W., D.S. i S.S. - pozwem z 5 sierpnia 2022 r.,

następczo zmodyfikowanym, skierowanym przeciwko Bank1 S.A. z siedzibą w W.

(obecnie: Bank S.A. w W. – KRS nr […]), wnieśli o: ustalenie nieważności umowy

kredytu na cele mieszkaniowe […] nr […] zawartej 2 września 2008 r. w K.

I CSK 892/26

2

pomiędzy M.W., G.W., D.S., S.S., a Bank2 Spółka Akcyjna z siedzibą w W.,

którego następcą prawnym jest Bank1 S.A.; zasądzenie od pozwanego Bank1 S.A.

z siedzibą w W. na rzecz powodów M.W. i G.W. łącznie kwoty 70.042,48 zł z

odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 2 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty tytułem

rat kapitałowo - odsetkowych uiszczonych przez powodów od 1 października 2008

r. do 2 stycznia 2012 r., a także zwrotu opłaty od kredytu i prowizji od udzielonego

kredytu oraz kwoty 57.965,72 CHF z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 2

sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu rat kapitałowo - odsetkowych

uiszczonych przez powodów od 1 lutego 2012 r. do 3 grudnia 2021 r., ewentualnie,

domagali się ustalenia, że wyszczególnione postanowienia spornej umowy kredytu

na cele mieszkaniowe […] nr […] z 2 września 2008 r. w K. są bezskuteczne wobec

powodów; zasądzenia od pozwanego na rzecz powodów łącznie kwoty 121.361,56

zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 2 sierpnia 2022 r. do

dnia zapłaty tytułem zwrotu rat kapitałowo - odsetkowych uiszczonych przez

powodów ponad kwotę faktycznie należnych rat kredytu uregulowanych na rzecz

pozwanego od 1 października 2008 r. do 3 grudnia 2021 r.

W odpowiedzi na pozew pozwany Bank wniósł o jego oddalenie w całości,

podnosząc, że kwestionowana przez powodów umowa stanowi ważne i skuteczne

zobowiązanie, bowiem nie narusza obowiązujących przepisów prawa (w tym

bankowego), natury stosunku prawnego, zasad współżycia społecznego czy też

dobrych obyczajów. W ocenie pozwanego wiążąca strony umowa kredytowa nie

zawierała klauzul abuzywnych, a jej postanowienia były indywidualnie negocjowane

i nie naruszały interesów konsumentów. Bank stwierdził, iż w trakcie procedury

zawierania umowy prawidłowo wywiązał się z obowiązków informacyjnych,

udzielając kredytobiorcom niezbędnych pouczeń w przedmiocie ryzyka związanego

z umową kredytu powiązanego z walutą obcą. Powodowie zaakceptowali to ryzyko,

świadomie decydując się na zawarcie tego typu umowy z uwagi na jej ówczesne

korzyści ekonomiczne. Pozwany podkreślił, że stosowane przez niego do

przeliczeń tabele kursów walut obcych odzwierciedlały realia rynkowe i miały

charakter obiektywny. Z uwagi na powyższe okoliczności, Bank, w konsekwencji,

uznał roszczenia powodów za bezpodstawne, aczkolwiek w razie ewentualnego

I CSK 892/26

3

stwierdzenia abuzywności poszczególnych postanowień powyższej umowy,

dostrzegł możliwość jej utrzymania w zmienionym kształcie.

Odnośnie do okoliczności stanu faktycznego sprawy powodowie – jako

konsumenci - dnia 2 września 2008 r. zawali z Bank2 S.A. umowę kredytu na cele

mieszkaniowe […] nr […]. Powodowie wspólnie zaciągnęli ten kredyt celem

zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych M.W. i G.W., D.S. i S.S. (rodzice M.W.)

przystąpili do powyższego kredytu, aby zwiększyć zdolność kredytową córki oraz

zięcia. Kredyt nie był związany z działalnością gospodarczą powodów i jako ich

pierwszy kredyt służył zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych M. i G. małżonków

W., poprzez finansowanie zakupu spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu

mieszkalnego nr […] położonego w K. na os. […] nr […] oraz refinansowanie kwoty

24.500 zł wniesionej tytułem zadatku. Kredyt został wypłacony i następnie był

spłacany w walucie PLN przy zastosowaniu waloryzacji kursem CHF, przy czym

spłaty dokonywali wyłącznie powodowie - małżonkowie M. i G. W.

Wyrokiem z 11 kwietnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, w

szczególności, ustalił, że umowa kredytu na cele mieszkaniowe […] nr […] zawarta

pomiędzy powodami – M.W., G.W., D.S., S.S. - a poprzednikiem prawnym strony

pozwanej tj. Bank2 S.A. z siedzibą w W. w dniu 2 września 2008 r. jest nieważna

(pkt I); zasądził od strony pozwanej Bank1 S.A. z siedzibą w W. na rzecz powodów

M.W., G.W. łącznie kwoty: 70.042,48 zł oraz 57.965,72 CHF - obydwie z odsetkami

ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 listopada 2022 r. do dnia zapłaty (pkt II);

oddalił powództwo główne o zapłatę w pozostałej części (pkt III).

Apelację od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie wniósł

pozwany zaskarżając wyrok w części, to jest odnośnie do pkt.: I, II oraz IV,

jednocześnie zarzucając naruszenie wyszczególnionych apelacją przepisów

postępowania oraz przepisów prawa materialnego (m. in. art. 3851 k.c. oraz art.

3852 k.c.; art. 410 § 1 i 2 k.c.). We wnioskach apelacji pozwany, między innymi,

wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości,

ewentualnie o uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi I

instancji do ponownego rozpoznania. W dalszej kolejności pozwany Bank wniósł o

docelowe zastosowanie tzw.: teorii salda.

I CSK 892/26

4

W odpowiedzi na apelację powodowie wnieśli o jej oddalenie, a następczo

pismem procesowym z 20 sierpnia 2024 r. cofnęli pozew w części dotyczącej

żądania zasądzenia od strony pozwanej na rzecz dwóch powodów: M.W. i G.W.

kwoty 70.042,48 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 26 listopada 2022 r. i

kwoty 33.755,21 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 26 listopada 2022

r. (k. 517).

W ocenie Sądu Apelacyjnego w Krakowie sporna umowa kredytowa

zawierała kilka postanowień, które należało zakwalifikować, jako niedozwolone

postanowienia umowne, między innymi, zapisy oddające Bankowi uprawnienia do

kształtowania metody określania wysokości kursu CHF w stosunku do PLN, według

którego była określana wysokość świadczeń powodów, postanowienia, które

zezwalały na nieograniczoną waloryzację świadczeń, która mogła prowadzić do

niewypłacalności powodów, stając się jednocześnie źródłem przychodów Banku

oderwanych od kosztów użyczenia kredytobiorcom kredytu w walucie polskiej. Jak

zauważył Sąd II instancji wszystkie te postanowienia były korzystne dla

przedsiębiorcy - Banku i wywoływały negatywne skutki finansowe po stronie

konsumentów - kredytobiorców. W ocenie Sądu odwoławczego stwierdzenie

abuzywności głównych postanowień umowy, które nie były przedmiotem uzgodnień

z powodami na etapie zawierania umowy, sprzeciw powodów w kwestii związania

ich umową oraz niemożność pozostawienia umowy w obrocie prawnym bez

abuzywnych postanowień zasadnie obligowało Sąd Okręgowy do ustalenia

nieważności umowy w oparciu o art. 3851 § 1 k.c. Sąd Apelacyjny nie miał

wątpliwości, że postanowienia umowy, odnoszące się do waloryzacji w oparciu o

kurs waluty szwajcarskiej, określały główny przedmiot umowy, odróżniając ją w

zasadniczy sposób od klasycznej umowy o kredyt w złotych polskich. Jak stwierdził

Sąd II instancji umowa została zakwalifikowana jako abuzywna nie tylko z uwagi na

sposób określania kursu CHF, lecz także z powodu nieograniczonego ryzyka

kursowego, wpisanego w istotę tej umowy. Dlatego zastąpienie kursów z Tabeli

średnim kursem NBP nie mogłoby doprowadzić do uznania, że umowa przestała

zawierać abuzywne postanowienia. Jak zważył Sąd II instancji Sąd Okręgowy

prawidłowo ustalił, że umowa rażąco naruszyła interes konsumentów oraz że bez

postanowień o waloryzacji umowa taka nigdy nie zostałaby zaoferowana i zawarta.

I CSK 892/26

5

Z treści umowy wynikało, bowiem, że zawierała ona postanowienia zakładające

rażącą nierównowagę stron na niekorzyść kredytobiorców. W ocenie Sądu II

instancji umowa kredytu, zawierająca mechanizm nieograniczonej waloryzacji

świadczenia, oderwany od zapewnienia Bankowi godziwego, a nie

nieuzasadnionego zysku kosztem konsumenta nie mogła, w efekcie, zostać uznana

za ważną świetle art. 3851 k.c. oraz 3852 k.c. Roszczenie pieniężne powodów

znajdowało, natomiast, oparcie w art. 410 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z orzecznictwem

Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie, jak zważył Sąd Apelacyjny w

Krakowie, znajdowała zastosowanie „teoria dwóch kondykcji”, a nie sugerowana

przez pozwany Bank tzw.: „teoria salda”. Ta ostatnia, bowiem, nie znajduje w

polskim prawie cywilnym dostatecznego oparcia, a prawo unijne, w interpretacji

dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości, poprzez zapisy stosownej Dyrektywy

93/13 jedynie postuluje wprowadzenie do prawa krajowego przepisów

umożliwiających realizacje prawa wspólnotowego poprzez stosowanie „teorii salda”.

Sąd Apelacyjny nie miał wątpliwości, że roszczenie powodów o zapłatę było

wymagalne i jako takie powinno było zostać uwzględnione przez Sąd Okręgowy.

Zarzut zatrzymania, ostatecznie, nie mógł zostać uwzględniony także z tej

przyczyny, że w sprawie doszło do skutecznego umorzenia potraconych

wierzytelności pieniężnych. Zarzut potrącenia został ostatecznie uwzględniony, z

tym, że w oparciu o okoliczności podane i udokumentowane przez powodów przy

częściowym cofnięciu pozwu. Roszczenie strony pozwanej dotyczące tzw.

„urealnienia kwoty kapitału”, nie znalazło podstawy prawnej. W tym zakresie, jak

stwierdził Sąd odwoławczy, nie mogło być przedmiotem potrącenia

Ostatecznie wyrokiem z 28 października 2025 r., Sąd Apelacyjny w

Krakowie, w szczególności, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie II w części

zasądzającej kwotę 70.042,48 zł oraz kwotę 33.755,21 CHF z ustawowymi

odsetkami za opóźnienie od tych kwot i w tym zakresie umorzył postępowanie w

sprawie (pkt 1); oddalił apelację w pozostałej części (pkt 2).

Pozwany skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego w

Krakowie z 28 października 2025 r. w części, to jest odnośnie do pkt.: 1 (w zakresie

w jakim Sąd II instancji nie uchylił wyroku Sądu I instancji odnośnie do kwoty

24.210,51 CHF wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od 26 listopada 2022 r.

I CSK 892/26

6

do dnia zapłaty), 2 oraz 3. Skargę tę pozwany oparł na zarzutach naruszenia

przepisów prawa materialnego, tj.: art. 385 § 2 k.c. w zw. z 3851 § 1 k.c., art. 3851 §

2 k.c. w zw. z art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 358 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. XLIX ustawy z dnia

23 kwietnia 1964 roku - Przepisy wprowadzające kodeks cywilny oraz art. 41

ustawy z dnia 29 kwietnia 1936 roku - Prawo wekslowe; art. 3851 § 1 i 2 k.c. i art. 6

ust. 1 Dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych

warunków w umowach konsumenckich („Dyrektywa 93/13”); art. 3851 § 2 k.c. w zw.

z 3851 § 1 k.c.

Na podstawie art. 3984 § 2 k.p.c. w związku z art. 3989 § 1 pkt 2 oraz 4 k.p.c.

skarżący wniósł o przyjęcie jego skargi do rozpoznania, ze względu na - istnienie

potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, tj. art. 3851 § 1 i 2 k.c. – jak wskazał skarżący

– w orzecznictwie istnieją, bowiem, rozbieżności odnoszące się do konsekwencji

przyjęcia, że klauzula indeksacyjna ma charakter abuzywny. Należy zatem te

rozbieżności usunąć. Zdaniem strony skarżącej ocenić i przesądzić należy, czy

możliwe jest usunięcie klauzuli abuzywnej wyłącznie w zakresie odniesienia do

stosowania przez bank tabel kursowych i przeprowadzenie tego działania z

jednoczesnym uwzględnieniem pierwotnej woli obu stron umowy co do istotnych

postanowień umowy kredytu oraz uwzględnieniem charakteru, ogólnej systematyki i

całokształtu postanowień umowy, przy jednoczesnym uwzględnieniu interesu

konsumenta i dobrych obyczajów. Należy jednoznacznie przesądzić, czy

rekonstrukcja taka może nastąpić poprzez sięgnięcie do przepisu prawa o

charakterze dyspozytywnym, tj. art. 41 Prawa wekslowego lub art. 358 k.c., w

brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 23 października 2008 r. Jak podkreślił

skarżący istotą sprawy jest zatem ocena skutków stwierdzenia abuzywności klauzul

indeksacyjnych. Materia ta była kilkakrotnie podejmowana przez Sąd Najwyższy.

Nie usunęło to, w ocenie skarżącego, wątpliwości niektórych składów orzekających

w sądach powszechnych - czego przykładem jest skarżony wyrok - a sytuacja ta

wciąż powoduje rozbieżności w orzecznictwie. W opinii skarżącego, w ocenie

skutków abuzywność trzeba odrzucić możliwość unieważnienia tego rodzaju umów.

Abuzywność klauzuli nie jest równoważna z sankcją bezwzględnej nieważności

klauzuli sprzecznej z ustawą. Taka sankcja nie wynika jednoznacznie z normy

I CSK 892/26

7

zawartej w art. 3851 § 1 k.c., a co jeszcze istotniejsze, nie ma umocowania w

Dyrektywie 93/13, której implementację stanowi rzeczona norma. Nieważność jako

skutek abuzywności nie jest także preferowana przez orzecznictwo Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Z powyższych względów, skarżący

opowiedział się za przyjęciem poglądu umożliwiającego utrzymanie umowy kredytu

w mocy, przy jednoczesnym zastosowaniu przepisów dyspozytywnych, które

umożliwiają przeliczenie zobowiązania po kursie średnim NBP. Podkreślił przy tym,

że przyczyną uznania klauzul waloryzacyjnych za abuzywne była wyłącznie

okoliczność dowolności w ustalaniu przez banki, w tym skarżącego, kursu waluty.

Osią sporu w tego rodzaju postępowaniach nie jest zatem sam fakt ryzyka zmiany

kursu waluty, a wyłącznie sposób ustalania tego kursu. Nie powinno zatem budzić

wątpliwości, że zgodną intencją stron umów kredytów indeksowanych i

denominowanych do waluty obcej, przy zawarciu umowy była waloryzacja

zobowiązania. Jedyną więc możliwością przywrócenia równowagi kontraktowej

stron jest, w ocenie skarżącego, poszukiwanie nowego miernika służącego do

waloryzacji zobowiązania wynikającego z ważnego stosunku prawnego - umowy

kredytu.

Odnośnie do wykazania powołanej przez autora skargi przyczyny kasacyjnej

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżący nie zaprezentował żadnego wywodu prawnego,

mającego dowieść, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona.

We wnioskach skarżący domagał się, w szczególności, uchylenia

zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu I instancji w

zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę powodowie wnieśli: o odmowę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania; w przypadku, zaś, przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania o oddalenie skargi kasacyjnej w całości; wnieśli też o „zasądzenie od

pozwanego na rzecz powodów M.W. łącznie oraz D.S. i S.S. łącznie kosztów

postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm

prawem przepisanych oraz zwrotu opłat skarbowych od udzielonych

pełnomocnictw”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

I CSK 892/26

8

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych

przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest

uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje

publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta

do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje

sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W

judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji

zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności

kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę

postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00,

OSNC 2001, Nr 4, poz. 53).

Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu

publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego

w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4

lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).

Skarżący powołał się w skardze kasacyjnej na przesłanki określone w art.

3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., lecz żadna z nich nie wystąpiła.

Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że

określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się

wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez

skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub

podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. postanowienia Sądu

I CSK 892/26

9

Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z 26 czerwca 2015 r.,

III CSK 77/15, nie publ. i z 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).

W odniesieniu do podnoszonych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania kwestii prawnych i wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tzw.

kredytów frankowych należy stwierdzić, że zostały już one wyjaśnione szczegółowo

w orzecznictwie sądowym (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego w

sprawach I CSK 2225/23, I CSK 2268/23, I CSK 2291/23 i I CSK 2334/23 oraz

wyroki w sprawach II CSKP 957/23, II CSKP 1002/23, II CSKP 1956/22, II CSKP

2164/22 i II CSKP 2295/22, II CSKP 690/23, II CSKP 1996/22, II CSKP 2231/22 i II

CSKP 278/23, II CSKP 380/23, II CSKP 617/23).

Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt. 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi

kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz

szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają

uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje

prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to

twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia

prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie,

przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. m.in. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.

49, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z dnia 26

kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14,

nie publ.). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 nie

publ. i przywołane tam orzecznictwo).

Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że jego skarga kasacyjna jest

oczywiście zasadna w przedstawionym wyżej rozumieniu przesłanki przyjęcia jej do

rozpoznania.

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a o kosztach postępowania

I CSK 892/26

10

kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 398²¹

k.p.c., przy uwzględnieniu § 2 pkt 6 w zw. z § 10 ust. 4 pkt. 2 i § 20 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za

czynności adwokackie (jedn. tekst: Dz. U. z 2026 r., poz. 1564), a także mając na

względzie poniesione przez powodów opłaty skarbowe od udzielonych

pełnomocnictw w postępowaniu kasacyjnym (k. 682-686). Orzeczenie o odsetkach

od zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym

znajduje uzasadnienie w art. 98 § 11 k.p.c. w zw. z art. 19 ust. 1 i art. 31 ustawy z

dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 614) oraz przy uwzględnieniu § 2a

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie

określenia brzmienia klauzuli wykonalności.

Na marginesie należy wskazać, że w zdaniach odrębnych do uzasadnień

wyroków Sądu Najwyższego w sprawach II CSKP 377/22 i II CSKP 395/22 oraz w

zdaniach odrębnych do wyroków Sądu Najwyższego w sprawach II CSKP 616/22,

II CSKP 701/22 i II CSKP 1511/22, podjęto próby rozwiązania zagadnień prawnych

związanych z klauzulami przeliczeniowymi i klauzulami walutowymi, w tym

klauzulami ryzyka walutowego - przy uwzględnieniu orzecznictwa Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej - na tle konkretnych stanów faktycznych w

odniesieniu do problematyki nieważności umów kredytowych indeksowanych i

denominowanych do waluty obcej, zawieranych z konsumentami, jednak

zaprezentowane tam koncepcje nie zyskały akceptacji w orzecznictwie Sądu

Najwyższego oraz sądów powszechnych.

Władysław Pawlak

[PG]

[SOP]

I CSK 892/26

11